Archives

Calendar

March 2011
M T W T F S S
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  



Archive for March 4th, 2011

(from lecture of B.K.Tirtha Maharaj on Sharanagati-part 2, 7th of September 2006, Sofia)

Try to remember: the first two elements of sharanagati are: do what is favorable and avoid what is unfavorable for your bhakti. The next two are subjective duties. These are humility and dedication of the self. They are subjective practices, because this is our own part. These qualities we have to practice, we have to achieve.
To be humble – I think that is obvious. But we should be humble in the proper circle. If you are humble in a group of fools, you will be fooled. If you are humble in a group of cheaters, you will be cheated. But if you are humble in the group of devotees, you will become devoted. Why? Because the human soul is just like a crystal. In whatever circumstances you put that crystal, it will take, suck the influences. Take a pure, transparent crystal. Put it in Damodar Prabhu’s* hand. Hold it in front of his chest. It will reflect the pure white light emanating from him. Give the same crystal to Mother Yasoda. It will emanate blue light.
But if you put the crystal in very dark, very bad circumstances, it will reflect that what is around. Therefore we should be careful with our humility. Do not be a weak crystal. Do not take the bad vibrations, select only the good, pure ones.
Shrila Shridhara Maharaj discusses humility: if a thief enters the temple and snatches away the candle-holders from the altar, what is your humility? Will you say: “O, Prabhu, here is the cash of the temple, take that also”?! Is this the correct humility? Or you will say: “Hey, wait a minute, I’ll beat you up if you try to give some disturbance to our Lord!”
Just to show that this is not a prescription, this is not an always standing recipe, I will give you another story about humility. Once there was an old monk, living in absolute seclusion. He had one little hut and only few belongings. Like one little pot… very few things. Once a thief came to steal everything from his house. The guy was loading everything on the back of a mule when the old monk came back. He caught the person on the spot. He was observing that the hut was empty already and everything was loaded on the back of the animal. Then he saw some mattock that was hiding somewhere in the garden. The old monk said: “Wait a minute, my dear, here is my instrument, take this also” and he put it on the back of the mule. That was his level of humility. With this type of humility he won that person. Immediately he understood: “O, I have offended a great saint!” and surrendered on the spot.
What is the difference between the two stories? In the former case somebody tries to give disturbance to the temple. In the latter somebody is giving trouble only to you personally. For Krishna, for the temple, for the mission you can fight. You can protect Krishna’s interests. You can protect the person from committing a great mistake. But if somebody tries to take away something from you, actually this is done by Krishna. And if He has forgotten about something, you should remind Him: “Hey! I still have this attachment. Please, take this also!” Because I do not want to depend on my mattock, but on You, my Lord!
So humility, real humility should be practiced. Therefore it is suggested that humility should be practiced in the company of saints.
The second subjective part of surrender, sharanagati is dedication of the self. There is a prayer: “O please, accept me as Yours, as Your second one, as Your second self.” Dedication of the self is manifested on that platform, when I fully give myself to God.  In exchange to this, He is also fully giving Himself to me.
Dedication is a special quality of service mood. You can clean the floor with hatred and you can clean the floor with dedication. It is not only performing a duty. It is the quality, how you do it. If this is your profession, you are professional cleaner – then you do, all day long… But you are only waiting four o’clock to come and you forget about it! You get rid of the broom, you just forget about it! But if you are a devotee, can you forget about serving Krishna in any kind of place? So it is not only performing a duty, it is not only engaging your senses. Give your heart and soul! That is dedication of the self.
I think you can feel it is a very broad field – from elementary practices reaching up to utter, ultimate dedication. When you do not even preserve or keep your life for yourself, when you fully dedicate your life to Krishna.
Practice humility in such a way that you do not offend and you do not disturb others. Humility is not a show; this is rather action. Actions speak louder than words. You say “Hare Krishna” sixteen rounds a day, but you are not ready to serve?! This is just like putting an invitation on your door: “Welcome!” And when the guests come you do not give a piece of bread, you do not give a glass of water? You invite Krishna: “Come, come!” and when He comes you do nothing. Maha-mantra is the invitation sign. Be ready to accept your guests!

(to be continued)

*Damodar Prabhu, Mother Yashoda – in this context: disciples of B.K. Tirtha Maharaj, present at the lecture



(B. K. Tírtha Mahárádzs leckéjéből, Saranágati – második rész, 2006. szeptember 7, Szófia)

Próbáljatok meg emlékezni: a saranágati első két eleme a következő: tedd, ami kedvező és kerüld, ami kedvezőtlen a bhakti szempontjából. A következő kettő a szubjektív kötelességek. Ezek az alázat és az odaadás. Ezek szubjektív gyakorlatok, mert ez a mi részünk. Ezeket a tulajdonságokat kell gyakorolnunk, ezeket kell elérnünk.
Alázatosnak lenni – azt hiszem ez egyértelmű. De a megfelelő körben legyünk alázatosak. Ha bolondok társaságában vagy alázatos, bolondot csinálnak belőled. Ha a csalók társaságában vagy alázatos, becsapnak. Ha azonban a bhakták társaságában vagy alázatos, odaadóvá válsz.  Miért? Mert az emberi lélek olyan, mint a kristály. Amilyen körülmények közé teszed a kristályt, azokat a hatásokat szívja magába. Fogj egy tiszta, átlátszó kristályt. Tedd Dámódar Prabhu1 kezébe. Tartsd a mellkasa elé. Azt a tiszta fehér fényt fogja visszatükrözni, ami belőle árad. Add oda ugyan ezt a kristályt Jasódá mamának. Kék fényt fog sugározni. Ha azonban egy nagyon sötét helyre, nagyon rossz körülmények közé helyezed a kristályt, azt fogja visszatükrözni, ami körülötte van. Ezért legyünk hát óvatosak az alázatunkkal. Ne legyetek gyenge kristályok. Ne vegyétek ár a rossz rezgéseket, válasszátok a jó, tiszta rezgéseket.
Sríla Srídhar Mahárádzs az alázatról beszél: ha egy tolvaj lép be a templomba és elragadja a gyertyatartókat az oltárról, akkor milyen az alázatod? Azt mondod majd: „Óh Prabhu, itt a templom pénze, vidd el azt is”?! Ez a megfelelő alázat? Vagy inkább azt mondod: „Hé, álljon meg a menet, megverlek, ha megpróbálod megzavarni az Urunkat!”
Csak, hogy megmutassam, hogy nincs egy általános recept, elmondok egy másik történetet az alzatról. Volt egyszer egy öreg szerzetes, akit teljes elvonulásban élt. Volt egy csöpp kis kunyhója és néhány holmija. Például egy kis edény… néhány apróság. Egyszer egy tolvaj jött, hogy ellopjon mindent a kunyhójából. A tolvaj épp egy öszvér hátára rakodta a dolgokat, amikor a szerzetes hazaért. Tetten érte. Látta, hogy a kunyhó már üres, és minden az öszvér hátára volt pakolva. Aztán meglátott egy csákányt, ami ott lapult a kertben. Az öreg szerzetes így szólt: „Várj egy percet kedvesem, itt a szerszámom, vidd el ezt is” és feltette az öszvér hátára. Ilyen volt az ő alázatának szintje. Ezzel a fajta alázattal megnyerte a másikat. Azonnal megértette: „Megsértettem egy nagy szentet!” és ott helyben meghódolt.
Mi a különbség a két történet között? Az első esetben valaki a templomot háborgatja. A másodikban csak neked okoz gondot. Krsnáért, a templomért, a misszióért harcolhatsz. Megvédheted Krsna érdekeit. Megvédhetsz mást attól, hogy óriási hibát kövessen el. Ha azonban valaki tőled próbál elvenni valamit, azt igazából Krsna teszi. És ha megfelejtkezett valamiről emlékeztesd rá: „Hé! Itt van még ez a ragaszkodásom is. Vidd el ezt is!” Mert nem a csákányomtól akarok függeni, hanem Tőled, Uram!
Az alázatot, az igaz alázatot, gyakorolnunk kell. Ezért azt tanácsolják, hogy az alázatot a szentek társaságában gyakoroljuk.
A meghódolás, saranágati második, szubjektív része az odaadás. Van egy fohász: „Kérlek, fogadj magadévá, mint második önmagad.”
Az odaadás azon a szinten nyilvánul meg, amikor teljesen átadom magam Istennek. Cserébe Ő is teljesen odaadja Önmagát nekem.
Az odaadás a szolgálatkész mentalitás egy speciális minősége. Feltörölheted a padlót utálattal és feltörölheted a padlót odaadással. Ez nem csak egy kötelesség teljesítése. A minőségről van szó, hogy hogyan csinálod. Ha ez a foglalkozásod, hivatásos takarító vagy – akkor csinálod, naphosszat… De csak azt várod, hogy végre négy óra legyen, és el is felejted a takarítást! Megszabadulsz a felmosófától, el is felejted! De ha bhakta vagy, meg tudsz felejtkezni Krsna szolgálatáról, bárhol is légy? Ezt tehát nem csak egy kötelesség teljesítése, nem csak az érzékek lefoglalása! Ez az odaadás.
Gondolom érzitek, hogy ez egy tág terület – az alap gyakorlatoktól eljutni a teljes, végső odaadásig. Amikor még az életed sem tartod meg önmagadnak, amikor teljesen átadod Krsnának.
Gyakorold az alázatod oly módon, hogy ne bánts meg, vagy zavarj másokat. Az alázat nem egy show-műsor, inkább cselekvés. A tettek hangosabban beszélnek, mint a szavak. Azt mondod „Haré Krsna” tizenhat körön keresztül naponta, de nem állsz készen a szolgálatra?! Ez olyan mintha kitennéd az ajtódra: „Isten hozott!” Amikor pedig jönnek a vendégek, nem adsz nekik még egy darab kenyeret, vagy egy pohár vizet sem? Hívod Krsnát: „Gyere, gyere!” amikor pedig eljön, nem csinálsz semmit. A mahá-mantra a meghívó. Állj készen a vendégek fogadására!

(folytatjuk)

* Dámódar Prabhu és Jasódá mama ebben a kontextusban:  B. K. Tírtha Mahárádzs tanítványai, akik jelen vannak a leckén.



(от лекция на Б.К.Тиртха Махарадж върху Шаранагати-част 2, 7 септември 2006, София)

Опитайте се да запомните: първите два елемента на шаранагати са: прави благоприятното и избягвай неблагоприятното за своята преданост. Вторите два елемента, които можем да наречем субективно задължение, са смирението и посветеността. Нарекох ги субективни практики, тъй като това е нашият принос. Това са качествата, които трябва да постигнем.
Да сме смирени – считам, че това е очевидно. Но трябва да сме смирени в подходящото обкръжение. Ако си смирен в обществото на глупци, ще те направят на глупак. Ако си смирен сред измамници, ще те измамят. Но ако си смирен сред преданите, ще добиеш преданост. Защо ли? Защото човешката душа е досущ като кристал. В каквито условия поставите този кристал, той ще приеме, ще попие въздействията им. Ако чист, прозрачен кристал сложим в дланта на Дамодар Прабху*, пред гръдта, кристалът ще отрази чистата бяла светлина, излъчваща се от него. Дадем ли същия кристал на Майка Яшода, ще заискри в синя светлина. Но ако го поставим в тъмни, лоши условия, ще отрази каквото е наоколо му. Затова нека сме внимателни със смирението си. Не бъдете слаби кристали. Не поемайте лошите вибрации, избирайте само добрите, чистите.
Шрила Шридхара Махарадж казва за смирението: ако в храма влезе крадец и отмъкне свещниците от олтара, в какво ще се изразява смирението ни? Нима ще му кажем: „О Прабху, ето парите на храма, вземи и тях”?! Това ли ще е подобаващото смирение? Или ще речем: „Ей, чакай малко, ще те набия ако се опитваш да притесняваш нашия Бог!”
За да ви покажа, че това не е предписание, не е неотменна рецепта, ще ви разкажа и друга история за смирението. Имало един стар монах, живеещ в пълно уединение; имал си само една колиба и съвсем мъничко притежания – канче, такива неща… Но веднъж дошъл крадец и обрал всичко от колибата. Тъкмо го товарел на гърба на едно магаре, когато монахът се върнал и го сварил на местопрестъплението. Той видял, че колибката е съвсем празна вече и че всичко е на гърба на добичето, но зърнал една мотика, захвърлена нейде в градината. И старият монах казал: „Почакай мъничко, скъпи мой, ей там е инструментът ми, вземи и него” и сам го сложил на гърба на магарето. Такова било нивото на неговото смирение и с него спечелил онзи човек. Той незабавно осъзнал: „Оскърбих велик светец!” и приел монаха за свой духовен учител.
Каква е разликата между двете истории? В първия случай някой притеснява храма; във втория тормози лично вас. Значи за Кришна, за храма, за мисията можете да се биете. Можете да защитите интереса на Кришна. Или бихме могли да кажем – да предпазите човека от голяма грешка. Но ако някой се опитва да ви отнеме нещо, всъщност това го върши Кришна. И ако е пропуснал нещо, трябва да Му напомните: „Хей! Аз все още имам тази и тази привързаност. Моля Те, вземи и нея!” Защото не желая да завися от мотиката си, а от Теб, мой Господи!
Така че смирение, истинско смирение трябва да се практикува. Затова се препоръчва то да се прилага в компанията на светци. А втората субективна част от отдадеността, шаранагати – това е да посветиш себе си. Има такава молитва: „Моля Те, приеми ме като Свой, като Свое второ аз.” Посветеността се проявява на онова ниво, на което ние напълно се отдаваме на Бога.  В отговор Той също напълно ни се отдава.
Посветеността е специфично качество на настроението за служене. Може да чистите пода с ненавист, може да го чистите и с отдаденост. Не става въпрос за обикновено изпълнение на задължение. Ако такава ти е професията, ако си професионален чистач – тогава това и правиш по цял ден… Обаче само чакаш да дойде 16 часа и забравяш. Захвърляш метлата и забравяш за нея. Но ако си отдаден, нима можеш да забравиш за служенето към Кришна където и да си? Така че не става въпрос само за изпълнение на задължение, нито просто за въвличане на сетивата. Вложи сърцето и душата си! Това означава да посветиш себе си.
Мисля, усещате колко необятно поле е това – от елементарните практики да се достигне до пълната, безрезервна отдаденост. Тогава, когато не запазвате за себе си дори живота си, когато изцяло го посвещавате на Кришна.
И така, практикувайте смирение по начин, който да не оскърбява или притеснява останалите. Смирението не е шоу, то по-скоро е действие. Делата говорят по-силно от думите. Казвате „Харе Кришна” по шестнайсет кръга на ден, а не сте готови да служите?! Това е също като да сложите на вратата си табела: „Добре дошли!” А когато гостите дойдат, не им давате парче хляб, не им предлагате чаша вода? Каните Кришна: „Ела, ела!”, а когато Той дойде, не правите нищо. Маха-мантрата е покана. Така че бъдете готови да посрещнете гостите си.

(следва продължение)

* Дамодар Прабху, Майка Яшода – в този контекст: ученици на Б.К. Тиртха Махараджа, присъстващи на лекцията.



(Conferencia de B.K. Trihta Mahardj sobre Sharanagati – Parte 2, el î de septiembre 2006, Sofía)

Tratad de recordar los dos primeros elementos de Sharanagati: haz lo que sea favorable y evita lo que sea desfavorable para tu devoción. Los dos elementos siguientes que podemos llamar obligación subjetiva sn la humildad y la dedicación. Les he dado la denominación de prácticas subjetivas  porque aquí se trata de nuestro aporte personal. Son cualidades anímicas que debemos adquirir.
Llegar a ser humilde – creo que es algo evidente . Sin embargo debemos llegar a serlo en un ambiente adecuado. Ser humilde en medio de una comunidad de tontos en fin de cuentas ellos lograran a hacer de ti un tonto igual a ellos.  Ser humilde entre embusteros y mentirosos, ellos se burlarán de ti. Sin embargo, siendo humilde dentro de una comunidad de devotos, tú adquirirás también la cualidad de devoto.¿Porqué?
Es que el alma humana se parece a un cristal. El cristal absorbe y adquiere cualquier impacto del medio ambiente. Al poner un Cristal puro y transparente entre las manos de  Damodar Prabhu*, ante sus pechos,  el cristal reflejará la luz pura y blanca que de él se exhala. Dando el mismo cristal a la Madre Yashoda, aparecerán chispas de luz azul. Colocando el mismo cristal en medio de oscuridad y pésimas condiciones, él reflejara  lo que lo rodea. Poned pues atención en vuestra  humildad. No hay que ser cristales débiles. No hay que recibir ni absorber las malas vibraciones, hay que escoger y buscar sólo las buenas y puras vibraciones.
Shrila Shridhara Maharaj dice de la humildad: cuando un ladrón penetre en el templo y se apodere  de los candelarios en el altar, ¿En qué consistirá nuestra humildad?¿ Acaso en decirle humildemente: „¿¡ Oh,  Prabhu, aquí tienes el dinero del templo, cógetelo también”?! : Será ésta la humildad adecuada y oportuna? O le vamos a decir: „¡Eh, espérate un poco, te daré una paliza si te atreves a molestar a nuestro Dios !
Para comprobar aquí que no se trata de prescripción, ni de receta irrevocable, os voy a contar otra historia ligada con la humildad. Érase una ves un viejo monje ermitaño  que vivía  completamente  aislado del mundo: tenía solamente una miserable choza y muy pocos bienes: uno que  jarro, cosas menudas…Vino una vez un ladrón y se apoderó de todo lo que había en la choza. Estaba cargando a dorso de un asno lo que había robado cuando el ermitaño  regresó y lo encontró en flagrante. Se dio cuenta de que la choza estaba vaciada y pillada y que todos sus bienes estaban cargados a dorso del asno pero vio que un mazo se quedaba todavía en un rincón del huerto.  Entonces el viejo ermita le dijo: „¡Espérate un rato, amigo, allí esta mi mazo, cógetelo también!” Y sin más tardar colocó de sus propias manos a dorso del asno. Ya que a tal nivel era humilde aquel viejo y  con esto ganó el respeto del ladrón. El ladrón  comprendió  inmediatamente y pensó: ”¡ He agraviado a este gran santo!” y aceptó al ermita  como maestro espiritual.
¿Cuál es la diferencia entre las dos historias? En el primer caso, alguien está molestando el templo, en el segundo caso alguien os está molestando personalmente. Entonces, por Krishna, por la misión podéis luchar. Podéis defender el interés de Krishna. O podríamos decir – podemos prevenir a uno para que no cometa un grave error. Sin embargo, cuando alguien trate de apoderarse de alón bien  de vuestra propiedad, en efecto esto es un acto de Krishna. Y si hubiera omitido algo, hay  que recordárselo a El: ”¡ Eh, espérate un rato: me queda todavía  esa o aquella afición o adicción – Te ruego que la recojas también!” Es que no quiero depender,  no quiero ser adicto a mi mazo, sino que quiero pertenecerte, depender de Ti, Dios mío!
De modo que la humildad, la verdadera humildad debe practicarse. Por esto se recomienda hacerlo en compañía de santos. Y la segunda parte subjetiva de la devoción, el Sharanagati – esto es dedicarse por completo a ello. Existe la plegaria siguiente: „Te ruego me aceptes como Tuyo, como Tu segundo ser, como Tu segunda esencia”
La devoción se manifiesta en aquel nivel que corresponde a nuestra completa y abnegada entrega  a Dios. En respuesta, Et también se entrega a nosotros.
La devoción es pues una cualidad específica de nuestra disposición  a servir. Podéis limpiar el suelo con odio, podéis limpiarlo con devoción. No se trata de cumplir sencillamente con un deber. Si ésta es su profesión, si eres un  hombre o mujer de limpieza – entonces estás haciéndolo a lo largo del día laboral. … Sólo esperas que llegue el fin de la jornada a las 16  y te olvidas de ello. Echas a un lado la escoba y te olvidas de ella. Pero siendo un devoto, ¿
¿Acaso te olvidarás de tu oficio y de tu servicio por Krishna, dondequiera que estés? De modo que no se trata únicamente de cumplir con tus deberes, ni siquiera de implicar en ello tus sentidos. ¡Entrega corazón y alma en el servicio! Esto es lo que llamamos dedicarse.
Creo que ya os dais cuenta de lo inmenso e inabarcable que es este campo – a partir de las prácticas elementales, llegar a lograr la devoción completa y sin reservas. Entonces, cuando no guardáis para vosotros ni siquiera  la vida, cuando la dedicáis enteramente a Krishna.
Practicad pues la humildad de tal modo que no se ofenda ni moleste a otra gente. L La humildad no es espectáculo, no es show, es un acto. Los actos dicen más que las palabras. Decís „Hare  Krishna” recorriendo  dieciséis círculos del rosario al día y  ¡¿ acaso  ya no estáis listos a servir?! Y cuando lleguen invitados, ¿ Acaso no les ofrecéis un trozo de pan o algún vaso de agua? Invitáis a Krishna: „,¡Ven, adelante!”,  y cuando venga no hacéis nada . Maha – Mantra es una invitación. Estad listos y dispuestos a dar la bienvenida a vuestros invitados.

( A contuar ) )

*Damodar Prabhu, Madre Yashoda – en este contexto: discípulos de B.K. Tirtha Maharaj, presentes en su conferencia.



(Vortrag von B.K.Tirtha Maharaj am 7. sept. 2006, Sofia)

Versuchen Sie sich zu erinnern, welches die ersten zwei Elemente der Sharanagati sind, für Bhakti, das tun was günstig ist, und vermeiden was ungünstig ist!

Die nächsten zwei sind sehr persönliche, subjektive Pflichten, die Demut und Higabe des Selbst, das ist subjektive Praxis, denn das ist unser eigener Einsatz, und solche Qualitäten sollen wir üben, wir müssen sie erreichen.
Demütig sein- ich glaube das ist jedem klar, aber bescheiden zu sein, das kann man in bestimmten Angelegenheiten werden.Wenn Sie in einer Gruppe von Narren bescheiden sind, dann werden Sie auch narrisch, oder in eine Gruppe von Betrügern werden Sie betrogen. Aber wenn Sie in Umgebung von Gläubiger demütig sind, werden Sie selbst devotional. Warum? Denn, die menschliche Seele gleicht einem Kristall und welchen Umständen Sie den Kristall aussetzen, bald übernimmt er diese Einflüsse. Nehmen Sie einen reinen durchsichtigen Kristall und legen Sie ihm in Damodar Prabhus Hand. Sobald Sie ihm vor der Brust halten, wird er in reinemweißen Licht erstrahlen, machen Sie das gleiche und legen Sie ihn in Mutter Yasodas Hand, er wird blaues Licht ausstrahlen. Aber wenn man den Kristall in sehr dunkle, sehr schlechte Umstände bringt, was wird er reflektieren? Deshalb, müssen wir sehr vorsichtig mit unsere Demut sein, seien Sie nicht ein schwacher Kristall, nehmen Sie nicht die schlechten Schwingungen an, wählen Sie nur die reinen und guten. Srila Shridara Maharaj hat die Demut so kommentiert; Wenn ein Dieb den Tempel betritt und vor dem Altar die Kerzenhalter entreißt, wie wird ihre Demut aussehen? Werden Sie zu dem Dieb sagen: „Oh Prabhu, da ist auch das Tempelgeld, willst du ihm das auch nehmen?“. Ist das richtige Demut? Oder, du wirst sagen: „Hey, warte mal, wenn du unseren Herren stören versuchst, ich werde dich verprügeln!“
Um euch zu klären dass das nicht immer die Art und Weise zu handeln ist, erzähle euch noch andere Geschichte über Demut.
Es war einmal ein alter Mönch der in absoluter Abgeschiedenheit gelebt hat. Er wohnte in einer kleinen Hütte, und besaß sehr wenig Sachen, einen kleinen Topf, sehr wenig Dinge. Einmal kam ein Dieb und wollte alles aus seinem Haus stehlen, und der Kerl hat gerade alle seine Sachen auf dem Rücken seines Esels aufgeladen, da kam der alte Mönch zurück und fing ihn auf der Stelle. Er sah wie sein Haus ausgeleert wurde und alles auf dem Rücken des Tieres aufgeladen war. Plötzlich sah er eine Hacke die im Garten versteckt war und sagte: „Warten Sie ein Moment mein Lieber, hier ist mein Werkzeug, nehmen Sie dieses auch!“ und legte die Hacke auf dem Rücken des Maultieres. Das war seine Art von Demut, und mit dieser Art gewann er die Person die ihn bestohlen hat. Der Dieb hat sofort verstanden: „Oh, ich habe einen großen Heiligen beleidigt!“ und unterwarf sich auf der Stelle.
Was ist der Unterschied zwischen den beiden Geschichten? Im ersten Fall versuchte jemand im Tempel zu stören, in anderen Fall macht ihnen jemand persönlich Probleme. Für Krisna, für den Tempel, für Mission kann man kämpfen, Sie können Krisnas Interesse in Schutz nehmen. Sie können auch Personen von der Begehung größerer Irrtümer schützen, aber wann ihnen jemand etwas wegnehmen will, ist eigentlich der Wille des Herren. Er hat das getan, und wann Er etwas vergessen hat, dann sollten Sie ihm erinnern: „Hey, ich habe noch etwas im Lager, bitte, nimm das noch!“, weil ich will nicht von meinen Sachen abhängig sein sondern von Dir, mein Herr!
So, wirkliche Demut sollte man üben, daher wird vorgeschlagen dass Demut in Gesellschaft von Heiligen geübt werden soll. Der zweite Teil der persönlichen Hingabe ist Sharanagati, Hingabe des Selbst. Es gibt ein Gebet: „O bitte, nimm mich als Deins, als dein zweites ich!“
Hingabe des Selbst wird auf dieser Plattform manifestiert, wenn ich mich vollkommen an Gott übergebe, und Er ist im Gegensatz auch mir vollkommen hingegeben. Solche Hingabe hat besondere Qualität und Stimmung im dienst des Herren.
Sie können den Boden mit Hingabe oder Abneigung reinigen, das ist nicht nur eine Aufgabe zu fertig machen, sondern der Qualität wie Sie es tun, am wichtigsten ist. Wenn das ihr Beruf ist, Sie sind Profireiniger, und Sie machen das die ganze Zeit, jeden Tag, und um 4 Uhr Nachmittags hören Sie auf und alles vergessen wenn Sie den Kehrbesen loswerden.
Aber, wenn Sie Devotee sind, können Sie Krisna zu dienen überhaupt vergessen? So handelt man nur wenn man seine Pflicht erfühlen muss, und wenn nur die Sinne eingeschaltet sind. Geben Sie ihr Herz und Seele, das ist die Hingabe des Selbst. Ich glaube, Sie können das spüren dass das ein breites Feld ist, von Grundschule Praktiker bis manifestierte ultimative Hingabe. Wenn Sie ihr Leben nicht mehr für sich selbst behalten, sondern vollkommen nur Krisna widmen. Auf diese Art die Demut zu praktizieren heißt auch die anderen Menschen nicht beleidigen oder stören, Demut ist keine Show, das ist Getue die spricht für sich mehr als tausend Wörte.
Sie sagen: „Hare Krisna“ sechzehn Runden täglich, aber sind Sie bereit zu dienen!? Es scheint so als wann man an der Tür eine „Willkommen“ Tafel aufhängt, und wann die Gäste kommen, Sie schenken ihnen nicht einmal Stück Brot oder Glass Wasser…
Sie laden Krisna ein: „Komm komm!“ und wann Er kommt, Sie machen gar nichts weiter?! Maha Mantra ist ein Zeichen von Einladung, seien Sie bereit ihre Gäste anerkennend zu akzeptieren.

(wird fortgesetzt)



(от лекции на Б.К.Тиртха Махараджа  Шаранагати-часть 2, 7 сентябрь 2006, София)

Попытайтесь запомнить первые  два элемента шаранагати: принимай благаприятное, и избегай неблагоприятного для своей преданности.  Другие два элемента, которые можем назвать субъективными- это смирение и преданность.Я назвал их субъективной практикой, так как  это зависит от нас.  Это качества, которые мы должны приобрести.
Быть смиренным, считаю, очевидная необходимость. Но мы должны быть смиренными в подходящем окружении.  Если, ты смирен в обществе глупцов, они и тебя сделают дураком. Если, ты смирен среди обманщиков, они тебя обманут. Но, если ты смирен среди преданных, ты приобретешь преданность. Почему? Да, потому, что человеческая душа, как кристалл. В какие условия  поместите кристалл, он примет, и попьет воздействие, этой среды. Если чистый, прозрачный кристалл положить в ладонь  Дамодары Прабху*, перед его грудью, кристалл отразит чистый белый свет, излучающий им. Дадим ли тот же кристалл маме Яшоде, он заискрится синим светом. Но, если его поместим в темные, плохие условия, он отразит все это. Поэтому,  пусть мы будем внимательными со своим смирением. Не будьте слабыми кристаллами. Не принимайте плохие вибрации, выбирайте только добрые и чистые.
Шрила Шридхара Махарадж рассуждает о смирении: что если в храм проникнет вор, и украдет свещеников из алтарной,  в чем выразится наше смирение?  Неужели мы скажем ему:  „О Прабху, это  деньги нашего храма, возьмите и их”?! Это ли подобающее смирение?  Или скажем: „Ей,  ну-ка постой, я тебя побью, если ты попытаешься  беспокоить нашего Бога!”
Чтобы показать вам, что это не предписание, и не обязательная практика, я вам расскажу и другую историю о смирении. Был один старый монах, живущий в полном уединении; он имел, только одну лачугу,  и совсем незначительное имущество- ковшик, и подобные вещи… Но, однажды к нему забрался вор, и украл все, что было в доме.  В тот момент, когда он грузил украденное на спину осла, монах вернулся и  застал его на местопреступлении. Он увидел, что дом его, совсем пуст, и что все погруженно на осла, и тогда он узрел мотыгу, брошенную где-то в огороде.  И старый монах сказал: „Подожди немножко, дорогой , вон там лежит мой инсрумент, возьми и его”, и сам его сложил на спину животного. Такой был уровень его смирения, и с ним он покорил, этого человека.  Он сразу осознал:” Я оскорбил великого святого!” , и принял его духовным учителем.
Какая разница между двумя историями? В первом случае, кто-то беспокоит храм; во-втором беспокоят лично вас. Это значит, что за Кришну, за храм, за миссию, вы можете драться. Можете защитить интересы Кришны. Или, мы могли бы сказать- защитить человека от большой ошибки. Но, если кто-то попытается у вас отнять что-то, в сущности это делает Кришна. И если Он пропустил что-то, вы должны напомнить Ему:” Эй! У меня все еще есть эта, и эта привязанность. Пожалуйста, возьми и ее!”Потому, что не желаю зависить от своей мотыги, а от Тебя, мой Господь!
Так что, смирение, истинное смирение- нужно практиковать. И рекомендуется практиковать его в компании святых. А, вторая субъективная часть  преданности, шаранагати – это предание себя. Есть такая молитва: „Пожалуйста, прими меня, как Своего, как Свое второе я” Полное предание проявляется на том уровне, где мы целиком отдаем себя Богу.  В ответ на это, Он тоже отдает Себя полностью нам.
Преданность, это специфическое качесво настроения  служения. Можете мести пол с ненавистью, а можете и с преданностью. Здесь не идет речи о простом исполнении обязанностей.  Если, это твоя професия, если ты професиональный, уборщик, то этим ты и занимаешься целый день… Но ждешь с нетерпением, когда стукнет 16 часа и забываешь об этом. Бросаешь метлу,     и забываешь о ней.. Но, если ты преданный, то разве ты можешь забыть о служении Кришне, где бы ты ни был?  Так, что здесь вопрос не только в исполнении обязанностей, и не просто в занимании своих чувств. Вложи свое сердце и душу!  Это, означает предать себя.
Думаю, вы ощущаете, какое это необъятное поле: от элементов практики, до достижения полной, безрезервной преданности. Когда не дорожите, даже своей жизнью, когда целиком ее посвещаете Кришне.
И так, практикуйте смирение таким образом, чтобы не беспокоить и не оскорблять остальных.  Смирение не  шоу, это скорее действие. Дела говорят сильнее слов.  Повторяете  „Харе Кришна” по шестнадцать кругов в день, а не готовы к служению? Это все равно, что сложить на шею вывеску: „Добро пожаловать!” , а когда придут гости, не предложить им  ни кусочка хлеба , ни чаши воды?  Зовете Кришну: „ Приди, приди!”, а когда Он появляется, не делаете ничего.  Маха-мантрата, это приглашение. Так, что будьте готовы встретить своих гостей.

(следует продолжение )

*Дамодара Прабху, Мама Яшода – в этом контексте: ученики  Б.К. Тиртха Махараджа, присутствующие на лекции.



(श्री भ .क .तीर्थ महाराज के व्याख्यान से उद्धृत , भाग-२ , सितम्बर ७ , २००६ सोफिया)

याद रखें : शरणागति के प्रमुख दो तत्व हैं: भक्ति के लिए जो अनुकूल है ,वह करें और जो प्रतिकूल है,उसका त्याग करें | अगले दो व्यक्तिपरक कर्तव्य हैं. ये हैं विनम्रता और आत्म समर्पण |. वे व्यक्तिपरक अभ्यास हैं , क्योंकि यह हमारे अपना हिस्सा है| इन गुणों का हमें अभ्यास करना है, हम को प्राप्त करना है |
विनम्र होना – मुझे लगता है कि यह स्पष्ट है(स्वाभाविक है) लेकिन हम उचित रूप से विनम्र होना चाहिए| यदि आप मूर्खों के एक समूह में विनम्र हैं, तो आपको मूर्ख बनाया जाएगा. यदि आप धोखेबाजों के समूह में विनम्र हैं, तो आप को धोखा दिया जाएगा. लेकिन अगर आप भक्तों के समूह में विनम्र हैं, तो आप भक्त हो जाएंगें . क्यों? क्योंकि मानव आत्मा एक क्रिस्टल की तरह है| किहीं परिस्थितियों में भी तुम क्रिस्टल को रखो यह उसी प्रभाव को ग्रहण कर जाएगा| एक शुद्ध, पारदर्शी क्रिस्टल लो| इसे दामोदर प्रभु के [1] हाथ में रखो|उसे अपने सीने के सामने रखें| यह शुद्ध सफेद ,उन से निकलती रोशनी को प्रतिबिंबित करेगा |माँ यशोदा के लिए वैसा ही क्रिस्टल दीजिए. इससे नीला प्रकाश प्रकाशित होगा | लेकिन अगर बहुत अंधेरा है, बहुत बुरा परिस्थितियों में आप क्रिस्टल रखते हैं तो , यह प्रतिबिंबित करेगा जो आसपास है |इसलिए अपनी विनम्रता के प्रति सावधान रहना चाहिए| एक कमजोर क्रिस्टल नहीं बनो, बुरी संवेदनाएं न ले, न केवल अच्छे , शुद्ध का चयन करें |

श्रीला श्रीधर महाराज द्वारा विनम्रता चर्चा: यदि एक चोर मंदिर में प्रवेश करता है और पूजा स्थल से दीपदान लेजाता है है, तो आपकी विनम्रता क्या है? क्या आप कहेगे : “हे प्रभु, यहाँ मंदिर की नकदी भी है, वह भी ले ले”? क्या यह उचित विनम्रता है? या फिर आप कहेंगे: “अरे, एक मिनट रुको, मैं तुम्हें पीटूँगा , अगर तुमने हमारे प्रभु को अशांत करने की कोशिश की !”

सिर्फ दिखाने भर के लिए कि यह एक नुस्खा नहीं है, यह हमेशा तैयार नुस्खा नहीं है, मैं तुम्हें विनम्रता के बारे में एक और कहानी बताता हूँ | एक बार एक वृद्ध भिक्षु थे , वे पूर्ण एकांत में रह रहे थे | एक छोटी सी झोपड़ी और केवल कुछ सामान,उनके पास था| जैसे एक छोटा बर्तन … बहुत कम चीज़ें | एक बार एक चोर , उसके घर से सब कुछ चुराने आया | वह आदमी, एक खच्चर की पीठ पर सब कुछ लाद रहा था ,तभी वृद्ध साधु वापस आ गए| वह मौके पर ही वह व्यक्ति पकड़ा गया | उन्होंने देखा कि झोपड़ी पहले ही खाली हो चुकी थी और सब कुछ जानवर की पीठ पर लाद दिया गया था| तभी उन्होंने देखा एक कुदाल,जो बाग में कंही छुपी हुई रखी थी | वृद्ध भिक्षु ने कहा: “एक मिनट, मेरे प्यारे, यह मेरा यंत्र है , इसे भी ले लो |”और उसे खच्चर की पीठ पर रख दिया | विनम्रता का यह स्तर था| इस प्रकार की विनम्रता से उन्होंने उस व्यक्ति को जीता| वह तुरंत समझ गया : “अरे ! मैंने एक महान संत को कष्ट दिया है!”. और मौके पर ही आत्मसमर्पण कर दिया |

दो कहानियाँ के बीच क्या अंतर है? पूर्व मामले में कोई मंदिर में अशांति देने की कोशिश करता है ,. बाद वाली में कोई केवल आप को परेशानी दे रहा है ,व्यक्तिगत रूप से |आप कृष्ण के लिए, मंदिर के लिए, मिशन के लिए लड़ सकते हैं | आप कृष्ण के हितों की रक्षा कर सकते हैं|आप एक बड़ी गलती करने से व्यक्ति को रोक सकते हैं| लेकिन कोई आप से कुछ लेने की कोशिश करता है, यह वास्तव में कृष्ण द्वारा किया जाता है| और अगर वो किसी के बारे में कुछ भूल गया है, आपको उसे याद दिलाना चाहिए: “अरे! मेरा अब भी इससे लगाव है. कृपया, यह भी ले ले! “क्योंकि मैं अपने कुदाल पर निर्भर नहीं रहना चाहता , बल्कि आप पर निर्भर रहना चाहता हूँ | मेरे भगवान!
अत:विनम्रता , असली विनम्रता का अभ्यास किया जाना चाहिए| इसलिए यह सुझाव दियागया hai है कि विनम्रता का अभ्यास संतों की संगत में किया जाना चाहिए|

आत्मसमर्पण का दूसरा व्यक्तिपरक हिस्सा ,शरणागति स्वयं – समर्पण है| एक प्रार्थना है: “हे! कृपया मुझे अपना बना लो | अपने ही दूसरे रूप में अपना लो | अपने दूसरे स्वरुप में !.” स्व का आत्म समर्पण उस स्तर पर प्रकट होता है ,जब में पूर्ण रूप से स्वयं को प्रभु को अर्पित कर देता हूँ | इसके बदले में ,वह भी मुझे स्वयं को दे देते हैं |
समर्पण सेवा के भाव का एक विशेष गुण है | आप घृणा के साथ फर्श साफ कर सकते हो और आप समर्पण भाव के साथ फर्श साफ कर सकते हो | यह केवल सेवा का प्रदर्शन नहीं है ,. यह गुण है कि आप इसे कैसे करते है| यदि यह आपका व्यवसाय है, तो आप पेशेवर क्लीनर हैं – तो आप इसे करते हैं, दिन भर … लेकिन आप केवल चार बजे की प्रतीक्षा कर रहे हैं ,आपको झाड़ू से छुटकारा मिलता है और आप इसके बारे में भूल जाते है !, तुम सिर्फ इसके बारे में भूल जाओ! लेकिन यदि आप एक भक्त हैं, तो आप क्या कृष्ण की सेवा ,किसी भी जगह में भूल सकते हो ? तो यह सिर्फ एक कर्तव्य प्रदर्शन नहीं है, यह इन्द्रियों से लीं होना भी नहीं है ,अपना ह्रदय और आत्मा इसके लिए दो | यह आत्म समर्पण है |

मुझे लगता है कि आप महसूस कर सकते हैं की यह एक बहुत व्यापक क्षेत्र है- प्राथमिक अभ्यास परम समर्पण तक पहुँचना ,पूर्ण समर्पण |. जब आप अपनी जिन्दगी ,अपने लिए नहीं सँभालते या रखते हैं ,जब आप पूरी तरह से कृष्ण के लिए अपने जीवन को समर्पित करते हैं |.

विनम्रता का अभ्यास इस प्रकार करें कि अपमान नहीं हो और आप दूसरों को परेशान नहीं करें| प्रै विनम्रता एक शो नहीं है, बल्कि यह क्रिया है|क्रिया शब्दों से अधिक जोर से बोलती हैं| आप एक दिन में सोलह बार माला जप कर कहते हैं, “हरे कृष्ण” लेकिन आप सेवा के लिए तैयार नहीं हैं? “आपका स्वागत है!”(बहुत खूब) और जब तुम मेहमानों के आने पर रोटी का एक टुकड़ा भी नहीं देते हो , देना आप एक गिलास पानी नहीं देते हो, आप कृष्ण को आमंत्रित करते हो : “आओ, आओ ” और जब वह आता है आप कुछ नहीं करते हैं |. महामंत्र निमंत्रण का संकेत है.|अपने अतिथियों को स्वीकार करने को तैयार रहो!

.(क्रमश:)

[1] दामोदर प्रभु , माँ यशोदा – सन्दर्भ : श्री भ.क.तीर्थ महाराज के शिष्य ,व्याख्यान के समय उपस्तिथ थे |