Category RSS

Calendar

August 2011
M T W T F S S
« Jul   Sep »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  



Archive for August, 2011

English: Recorded 2011 January, Sofia

 

 

Български: Запис от Януари 2011, София



Въпрос на Хари-лила: Ние не познаваме лично Кришна, затова е много трудно да
насочим чувствата си към личност, която всъщност не познаваме.

Тиртха Махарадж: Навремето, когато нашият Гурудев не можеше да идва в Унгария често, хората, които искаха да станат преданоотдадени, нямаше как да се запознаят с него. Онези, които искаха да се присъединят, изпитваха това неудобство: „Та аз не го познавам!” Тогава съветът ни към новодошлите беше: “Гледайте учениците му.” Защото по учениците ще разберете какъв е учителят. По сина се разбира какъв е бащата. Това приложимо ли е към въпроса ти? Ние не познаваме Бог. Ала можем да познаваме и да разберем слугите Му. Затова например от връзката с гуру разбираме толкова много за връзката с Кришна. Всъщност служейки на гуру и ваишнавите, ние се учим как да служим на Кришна. Понеже те са близки.

А чистите преданоотдадени имат една тайна: ако отворите сърцето на чист преданоотдаден какво ще намерите там? Вътре в сърцето му ще откриете качествата на Кришна; ще откриете и самия Кришна. “Аз не живея на Вайкунтха, не живея в сърцата на йогите, но където Моите отдадени Ме възпяват с преданост – там живея Аз.” Така че мястото, където обитава Кришна, са сърцата на чистите преданоотдадени. Дори за вселенската форма, Вират Пуруша, се казва, че обиталището на Вират Пуруша са хората. Знаете: окото е слънцето, костите са планините и т.н.. А мястото, където живее, са людете. Но това е много общо.
Кришна е специфичен, конкретен! Конкретното място, на което Той живее, е чистото сърце на чистия ваишнава. От това можем да разберем, че ако се обърнем към някой чист ваишнава, ако се обърнем към гуру, към ваишнавите, ще можем да узнаем какъв е Кришна.



Question of Hari-lila: We do not know Krishna personally, so it is very
difficult to direct my emotions to a person, whom I actually don’t know.

Tirtha Maharaj: Previously, when our Gurudev could not be in Hungary quite
often, people who wanted to become devotees could not know him. And those who
wanted to join, had this shortcoming of the situation: “I do not know him!” Then we could suggest these newcomers: “You should examine the disciples.” Because by
the disciples you will know the guru. If you examine the son, you will
understand the father. Can you apply it to your question? We do not know God.
But you can know, you can understand His servants. Therefore for example from a
guru, from a connection to a guru, we understand so many things about the
connection to Krishna. Actually, by serving guru and the vaishnavas we learn how
to serve Krishna, because they are close.

And pure devotees have one secret: if you excavate the heart of a pure devotee,
what will be there? Inside the heart of a pure devotee you can find the
characteristics of Krishna and you can find Krishna Himself. “I am not living in
Vaikuntha, I am not living in the hearts of the yogis, but where My devotees
glorify Me with devotion – there I live.” So, the dwelling place of Krishna is
the hearts of the pure devotees. Even about the Universal Form, Virat Purusha,
it is said that the dwelling place of Virat Purusha is humans. Because you know,
the eye is the sun, the bones are the hills, etc. And His dwelling place is
humans. But this is general.. Krishna is specific! His specific place for living
is the pure heart of a pure vaishnava. From this we can understand, that if we
approach a pure vaishnava, if we approach a guru and the vaishnavas, then we can
understand how is Krishna.



“Do not grieve for any living being”[1]. Because grieving is not enough! If I am grieving about you: “Ah, I am so sorry about you, I am so sorry! I feel so bad!” – is that enough? It is not enough! From this you will not be happier. We must be actively helping other people’s spiritual progress. We have to learn this, how to do it right.

Usually we learn this from an authority. Therefore people go to spiritual authorities. “Please, help me!” – this is the main reason. “Please, help me, I am suffering so much!” The second reason: “I want to achieve perfection. Please, help me!” This is a little more humble. Because the first says: “I am suffering; I want to give all myself to you, all my suffering to you.” The second says: “I have a goal, help me in that respect.” But a real disciple would say: “I am full of suffering and I have a goal, but it does not matter. How you like, what you want.” This is very rare. Right, because you are a little selfish, a little or more selfish. “I want this, I want that.” But “How you want. Please tell me, what is to be done.”

So many things we have to learn from our spiritual authorities. First of all, we have to learn how to live. In most of the cases we do not know how to live. We have no standards of human existence. Therefore the great teachers must give very elementary rules.: “Do not kill. Do not lie.” Just imagine if you have to educate your followers on that platform: “Do not kill…” This is mercy! You go to the company of murderers and you start educating them: “Do not kill.” Or you go to those, who tell lies and start to teach them: “Do not lie.” What will be their reaction? “Guruji, that is impossible! It is too high for us. This is our daily practice, how can we give it up?!” You can go on with the commandments: “Do not steal,” etc. etc. Very basic rules. Or, in the vaishnava tradition: „practice ahimsa. Again: do not kill, do not cause sufferings to others. Very elementary things we have to learn, because somehow it is missing. We did not thinк that to be an egoist is violence.

But after the elementary platform there must be something else. We have to learn also from our masters what is the practice. What should be avoided: do not do this, do not do that; and then what should be practiced, what am I to do. Guru will teach us the practice: come to the temple, listen to the lecture, chant your rounds. This is the same elementary platform: “Do not kill/ chant your rounds.” Although we think: “Ah! I am chanting my rounds, that is great!” No. This is very basic. Just like “do not steal”. Because if I do not give myself fully to God, then I am a robber. I try to use His property for my own purpose. Because life, my small little life, comes from Life with a capital letter. So if I use my little life for my own purpose, then I am stealing this from the big Life. “Dedicate yourself” as a positive engagement from the guru is also very elementary. Still, practice is better than avoidance. Because by practicing good you automatically avoid bad. So practice should be also learned from the spiritual master.

But ultimately rasa should be learned from the master: how to worship God and how to perceive, how to feel this connection. This is not the elementary platform. This is for the elevated, for the high practitioners: how to worship and how to feel. This is the ultimate topic that we have to learn from our master.

These are the different things that we have to learn: how to live properly, what is the method and what is the goal. And by the mercy and by the help of the spiritual master, we can progress nicely. But we have to be serious about studying and performing. And in this way you do not lament over the fate of others, but you become an active instrument of help to improve others’ conditions.



[1] “Bhagavad-gita” 2.30



„Ne szomorkodj egyetlen élőlényért sem.”[1] Mert a szomorkodás nem elég! Ha szomorkodom miattad: „Ah, úgy sajnállak, annyira sajnállak! Olyan rosszul érzem magam!” – elég ez? Nem! Ettől még nem leszel boldogabb. Segítsük aktívan mások lelki fejlődését. Meg kell tanulnunk, hogyan csinálhatjuk ez a megfelelő módon.

Ezt általában egy feljebbvalótól tanuljuk meg. Ezért fordulnak az emberek egy lelki feljebbvalóhoz. „Kérlek, segíts nekem!” – ez a fő ok. „Kérlek, segíts nekem, annyira szenvedek!” A második ok: „El akarom érni a tökéletességet. Kérlek, segíts!” Ez egy kicsivel már alázatosabb. Mert az első azt mondja: „Én szenvedek; én akarom neked adni minden szenvedésem.” A második pedig: „Van egy célom, segíts elérni.” De egy igazi tanítvány azt mondaná: „Tele vagyok szenvedéssel, és van célom is, de ez nem számít. Hogyan szeretnéd te, mit szeretnél te?” Ez nagyon ritka. Igaz? Mert kicsit mind önzőek vagyunk, többé vagy kevésbé. „Ezt meg azt akarom.” De „Hogyan szeretnéd te? Kérlek mond meg mit tegyek.”

Oly sok minden van, amit meg kell tanulnunk lelki feljebbvalóinktól. Először is meg kell tanulnunk, hogyan éljünk. Legtöbbször nem tudjuk hogyan éljünk. Nem ismerjük az emberi lét alapszabályait. Ezért a nagy tanítóknak nagyon elemi szabályokat kell lefektetniük: „Ne ölj. Ne hazudj.” Gondoljatok csak bele, ha ezen a szinten kell tanítanotok a követőket: „Ne ölj…” Ez kegy! Gyilkosok közé mész és elkezded tanítani őket: „Ne ölj.” Vagy elmész a hazugok közé, és elkezded őket tanítani: „Ne hazudj.” Mi lesz a reakciójuk? „Gurudzsí, ez lehetetlen! Számunkra ez nagyon magas cél. Ez a mindennapi gyakorlatunk, hogyan is adhatnánk fel?!” Vagy sorolhatnánk a többi parancsolatot: „Ne lopj,” stb. Nagyon alapszintű szabályok. Vagy, a vaisnava tradícióban: „gyakorolod az ahimszát”. Ismét: ne ölj, ne okozz szenvedést másoknak. Alapvető dolgokat kell megtanulnunk, mert ezek valahogy hiányoznak. Nem gondoljuk azt, hogy egoistának lenni erőszak.

A kezdő szint után kell lennie valami másnak is. A gyakorlatot is meg kell tanulnunk a mesterünktől. Mi azt, amit kerülni kell: ne tedd ezt, ne tedd azt; és aztán pedig mi az, amit gyakorolnunk kell, mit tegyek. A guru megtanítja, hogy mit gyakoroljunk: gyere el a templomba, hallgasd a leckét, mond el a köreidet. Ugyanaz a kezdő szint: „Ne ölj/ mond el a köreidet.” Habár azt gondoljuk: „Ah! Elmondom a köreimet, milyen nagyszerű!” Nem. Ez még nagyon kezdő szint. Mint ahogy a „ne lopj”. Mert ha nem adom át magam teljesen az Úrnak, akkor tolvaj vagyok. Az Ő tulajdonát a saját céljaimra próbálom meg használni. Mert az élet, az én kis életem, a nagybetűs Életből származik. Ha tehát a kis életem a saját céljaimra használom, akkor lopok a nagy Élettől. „Add át magad” mint a gurutól jövő pozitív elfoglaltság, szintén nagyon kezdő szint. Mégis a gyakorlás jobb, mint az elkerülés. Mert a jó gyakorlásával igazából elkerüljük a rosszat. A gyakorlatot tehát szintén meg kell tanulnunk a lelki tanítómesterünktől.

Ám valójában a raszát kell megtanulnunk a mesterünktől: hogyan imádjuk az Urat és hogyan észleljük, hogyan érezzük ezt a kapcsolatot. Ez már nem alap szint. Ez a már az emelkedett gyakorlóknak való: hogyan imádjuk, és hogyan érezzük. Ez a végső téma, amit meg kell tanulnunk a mesterünktől.

Különböző dolgokat kell tehát megtanulnunk: hogyan éljünk, mi a módszer és mi a cél. Aztán a kegy által és a lelki tanítómester segítségével, szépen fejlődhetünk. De komolynak kell lennünk a tanulmányainkban és a gyakorlatainkban. És így nem fogunk mások sorsa felett keseregni, hanem aktív eszközökké válunk mások körülményeinek a javításában.



[1] Bhagavad-gítá 2.30.

 



“Не скърби за никое живо същество.”[1] Защото да се скърби не е достатъчно! Ако на мен ми е мъчно за вас: “О колко съжалявам за вас, колко съжалявам! Чувствам се толкова зле!” – нима е достатъчно? Не е! От това няма да станете по-щастливи. Трябва активно да подпомагаме духовното израстване на другите хора. И да научим как да го правим по подобаващ начин.

Обикновено научаваме това от авторитет. По тази причина людете се обръщат към духовен учител. “Моля те, помогни ми!” – това е основният мотив. “Моля те, помогни ми, толкова много страдам!” Втората причина е: “Аз искам да постигна съвършенство. Моля те, помогни ми!” Това е малко по-смирено. Защото първият казва: “Аз страдам; искам да се отдам целия на теб, искам да ти дам цялото си страдание.” Вторият казва: “Имам стремеж, помогни ми да го постигна.” Но един истински ученик би казал: “Изпълнен съм със страдания и имам стремеж, но всичко това няма значение. Както на теб ти се нрави, каквото ти искаш.” Това се среща рядко. Нали, понеже сте си мъничко егоисти – малко или много. “Искам това, искам онова.” Обаче “Какво ти искаш. Моля те, кажи ми какво трябва да се свърши.”

Толкова много неща трябва да научим от духовните си авторитети. Най-напред трябва да се научим как да живеем. В повечето случаи ние не знаем как да живеем. Липсват ни стандарти на човешко съществуване. Затова на големите учители им се налага да дават съвсем елементарни правила: “Не убивай. Не кради.” Представете си, да трябва да образовате последователите си на това ниво: “Не убивай…” Това е милост! Отивате сред убийци и започвате да ги обучавате: “Недейте да убивате.” Или отивате при измамниците и почвате да ги учите: “Недейте да лъжете.” Какво ще отвърнат? “Гуруджи, та това е невъзможно! Твърде висше е за нас. Ние с това се занимаваме всеки ден, как можем да го изоставим?!” Може да продължите нататък със следващите божи заповеди: “Недейте да крадете,” и т.н.. Изключително базови правила. Или пък във ваишнавската традиция: „практикувай ахимса”. Това отново означава: не убивай, не причинявай страдания на останалите. Трябва да научим съвсем елементарни неща, понеже кой знае как са пропуснати. Никога не сме се и сещали, че да си егоист е насилие.

Ала след елементарното ниво би трябвало да има нещо друго. Трябва да научим от духовните си учители и практиката. Какво е редно да избягваме: да не правим това, да не правим онова; и какво е добре да практикуваме, какво бива да правим. Гуру ще ни даде практиката: идвай в храма, слушай лекцията, мантрувай си кръговете. Това е същото елементарно ниво: “Не убивай/ мантрувай си кръговете.” Макар да си мислим: “О! Аз си мантрувам кръговете! Това е велико!” Не. Съвсем основно е. Досущ като “не кради”. Понеже ако не се отдам напълно на Бога, значи съм крадец. Стремя се да използвам Неговата собственост за свои цели. Защото животът, моят мъничък животец произхожда от Живота с главно „Ж”. И ако ползвам живота си за своите собствени цели, тогава ограбвам големия Живот. “Отдай се” като позитивна препоръка от страна на гуру също е нещо съвсем базово. При все това практиката е по-добра от избягването. Защото практикувайки добро, вие автоматично страните от лошото. Затова и практиката също трябва да се научи от духовния учител.

Ала в крайна сметка от него трябва да научим раса: как да обожаваме Бога и как да усещаме, как да чувстваме тази връзка. И тук вече не става въпрос за елементарни неща. Това е за възвишените, за извисените практикуващи: как да обожават и как да усещат. Това е най-висшата тема, която трябва да научим от духовния си учител.

Тези са различните неща, които следва да усвоим: как да живеем правилно, какъв е методът и каква е целта. И чрез милостта и помощта на духовния учител можем да напредваме добре. Обаче трябва да сме сериозни в ученето и прилагането. По такъв начин няма да оплаквате съдбата на другите, а ще се превърнете в активен инструмент, помагащ за подобряване на положението им.



[1] „Бхагавад Гита” 2.30



“No te aflijas por cualquier ser vivo .”[1] Porque no es suficiente con afligirse. Si yo sintiera pena por vosotros: “¡О, cuánto lamento, cuánta pena me dais! ¡Estoy tan afligido!” – ¿acaso con esto basta? ¡Que no, no basta! Todo esto no os  traerá  más felicidad. Debemos ayudar y animar a otros para que puedan crecer  y fortalecerse espiritualmente. Y debemos aprender a hacerlo adecuadamente.

Solemos aprender esas cosas de alguna persona con autoridad. Es por esta razón que ka gente se dirige a un maestro espiritual. “¡Socorro, por favor!” – éste el motivo principal : “¡Socorro, por favor, que estoy sufriendo tanto!” Y el segundo motivo es:“Yo quiero alcanzar la perfección  ¡Ayúdame, por favor!” Esta vez el ruego es más humilde. Ya que el primer ruego quiere decir: “Estoy sufriendo, quiero dedicarme y entregarme a ti , quiero darte todo mi sufrimiento. El segundo dice: “Tengo un anhelo, ayúdame a alcanzarlo..” Por lo tanto, el verdadero discípulo diría: “Estoy repleto de sufrimiento y tengo un anhelo pero todo esto no importa. Será como a ti te guste, como tú quieras.” Esto sí que es algo poco frecuente. Porque todos sois algo de egoístas,¿no? – lo somos más o menos todos:  “Quiero esto, se me antoja aquello.” Pero otra cosa es: “Como quieras. Por favor dime lo que tengo que hacer.”

Debemos aprender tantas cosas de los tutores espirituales. Y en primer lugar debemos aprender como debemos vivir. En la mayoría de los casos  no sabemos como debemos vivir. Nos hacen falta los estándares de la existencia humana. Por esto los grandes maestros se ven obligados a darnos reglas muy elementales: “No matarás. No robarás.” Imaginad qué será si debéis enseñar a los adeptos comenzando con este nivel:  “No matarás…” ¡será pura caridad! Os vais en medio de asesinos y comenzáis a enseñar :  “No mataréis..” O comenzáis a predicar en medio de embusteros: “No mentiréis.” ¿Qué es lo que replicarán?: “Gurudji, ¡que no, que esto no es posible ! Es demasiado superior para nosotros. Esta es nuestra ocupación diaria, ¡¿cómo podemos dejar de ocuparnos de ello?!”

Podéis segur en adelante con los siguientes mandamientos de Dios:: “No robaréis ,” etc. Son reglas exclusivamente básicas. Y talvez en conformidad con  la tradición vaishnava: „Practicarás ahimsa”.  Esto también significa: no matarás, no causarás sufrimiento a los demás. Debemos aprender cosas absolutamente elementales porque nadie sabe cómo hemos omitido de aprenderlas. Nunca siquiera hemos pensado que ser egoísta es ser violento, es violencia.

Por lo tanto, después del nivel elemental deberíamos aprender algo más. Debemos aprender con nuestros maestros espirituales cómo practicar. Qué es lo que deberíamos evitar: de no hacer esto o aquello y qué es lo que sería bien practicar, qué es lo que deberíamos hacer.

El guru nos aprenderá la práctica: ven al templo, escucha la conferencia, canta  tus  mantras con el rosario. Pero esto también es nivel elemental: “No matarás/ cantarás tus mantras con el rosario ” A pesar de lo que pensamos: “¡О, yo canto mis mantras con el rosario! ¡Es algo grandioso!”  Que no. Que es absolutamente primario y básico. Es igual a:   absolutamente “No robarás”. Estoy anhelando con aprovechar de Su propiedad para mis  propios objetivos.

Ya que la vida, mi propia menuda vida proviene de la Vida con la mayúscula „V”.  Y si estoy aprovechando de mi propia vida para mis propios objetivos, yo estoy  saqueando le gran Vida. “Te entregarás con dedicación. ” – es recomendación positiva básica por parte del guru y es algo absolutamente primordial. Practicar  siempre es mejor que evitar. Porque practicando el bien, automáticamente os alejáis del mal. Es por esto que el maestro espiritual debe enseñarnos a practicar. Y en fin de cuentas de él debemos aprender el rasa: debemos aprender pues cómo adorar a Dios y cómo sentir,  cómo percibir esta relación. Y ya no se trata de cosas elementales. Ya se trata de las personas elevadas y  sublimes , de los practicantes supremos: ellos saben cómo adorar, sentir y percibir. Este es el tema supremo que debemos haber aprendido con nuestro maestro espiritual.

Estas son las cosas diferentes  de las que debemos apoderarnos: cómo vivir correctamente, cuál es el método y cuál es el objetivo. Y por medio de la misericordia y la ayuda de nuestro maestro espiritual podemos ir en adelante. Por lo tanto debemos ser serios y aplicados tanto en el aprendizaje como en la  práctica. De tal modo no os afligirá el destino  ni la suerte de los demás,  os transformaréis en instrumento activo que los ayude a mejorar su situación.



[1] „Бхагавад Гита” 2.30



Zeigt bitte nicht Das Mitleid zu anderen Leewesen, das ist nicht genug. Wenn Sie sagen: „ Ah, es tut mir so leid für dich, ich fühle das, und es ist mir nicht gut deswegen…“ Ist das zufriedenstellend? Nein, das ist nicht genug, das ist nicht die beste Lösung des Problems. Wie müssen aktiv werden, wir müssen anderen Menschen helfen. Wir sollen anderen Menschen helfen das geistige Fortschritt zu machen, wir sollen ihnen beibringen, wie ist es richtig zu machen. Gewöhnliche weise, wir lernen das, von Autoritäten. Die Leute kommen zu solchen Autoritäten und sagen: „ Bitte, hilf mir!“ Das ist der meiste Grund-„ Bitte hilf mir, ich leide so sehr!“. Der zweite Grund ist der Wunsch nach Perfektion: „ Bitte hilf mir, ich will die Perfektion meines Lebens erreichen“- und das ist etwas mehr Demut dabei. Der erste sagt : „ Ich leide, ich gebe dir mein ganzes Leben, mein ganzes Leid“, und der zweite sagt: „ Ich habe ein Ziel, bitte hilf mir ihm zu erreichen“. Ein richtige Schüler wurde sagen: „ Ich bin voll von Leid, aber, ich sehe das Ziel, es macht mir nichts wie du mich behandelst, mach mit mir was du willst!“. So eine Art ist sehr selten, richtig? Ja, weil wir alle sind ein wenig egoistisch, mehr oder weniger.“ Ich will das oder jenes“ und, ich bitte euch, sagt mir, was ist da zu tun?

Es gibt so viele Sachen die wir von unserem Lehrer zum lernen haben, und als erste Aufgabe wäre, unseren Leben kultivieren, wir kennen keine Standards und Regeln des menschlichen Leben, und in meisten Fällen wissen wir nicht wie man lebt. Deswegen, die große Autoritäten belehren uns in elementaren Regeln, wie z.B. „ Töte nicht, lüge nicht!“ Stellen Sie sich vor, die Leute auf solche Ebene, anders zu erziehen: „ Töte nicht, sei gnädig zu die anderen!“, oder, die Lügner zu belehren: „ Lüge nicht!“ Welche Reaktionen können Sie erwarten? Sie können ausweichen und sagen, es ist sehr schwer in alltägliche Praxis, aber, Sie haben immer die Möglichkeit sich auf zehn Gebote berufen: „ Stelle nicht“, und so weiter…, ganz einfache Regeln zu predigen, Ein Beispiel in Vaisnava Tradition ist „ Ahimsa“, kein Gewalt, nicht töten, kein Schmerz verursachen…, das sind einfache grundsätzliche Dingen die man belehrt dort, wo sie nicht gibt- Sie müssen wissen dass das Egoismus auch eine Form von Gewalt ist.

Von unserem Guru lernen wir auch die Praxis, wir lernen was zu vermeiden ist, und was sollte man praktizieren, Bzw. üben.

Guru fordert uns auf: „ Komm ins Tempel, höre dich die Lektionen an, mach deine Runden an Japa…“, das ist aber noch immer sehr elementare Plattform. Töte nicht- chante deine Runden. Manchmal denken wir, es ist so großartig das zu machen, aber, das ist noch immer Basisplattform. Genau so, wenn wir nicht vollkommen den Gott gegeben sind, sind wir noch immer Räuber, weil, wir versuchen sein „Eigentum“ für eigene Zwecke entfremden. Unser kleines Leben kommt von seinem großen, und wenn unser Leben für eigene Zwecke gelebt wird, dann ist das doch ein Diebstahl. Unser Leben kommt von Gott, gehört zu ihm, man kann ihm nicht von Gott entnehmen. Also. Hingabe als ein positives Engagement, wird auch von Gurudev gelernt. Praktizieren ist immer besser als nicht praktizieren, durch Praxis werden unerwünschte Dinge automatisch vermieden. Praxis soll vom spirituellen Meister gelernt werden.

Und letztendlich, „ Rasa“, wird auch von Meister gelernt. Gottesdienst erkennen, Verbindung mit Gott fühlen, das ist nicht mehr die Basisplattform, das ist schon ein Fortschritt, eine höhere Praxis. Gottesdienst und Gefühle zu Gott ist das ultimative Thema das wir von Meister lernen, also, es gibt so viele Dinge die wir von ihm bekommen, und durch seine Hilfe und seine Gnade, kann man ganz schönen Fortschritt machen, uns bleibt nur ernsthaft praktizieren und studieren. Auf diesem Weg gibt es nicht viel Grund zum klagen über eigenem Schicksal oder dem Schicksal der anderen, Sie werden ein Hilfsinstrument um jetzigen Bedingungen zu verbessern.



“Не  впадай в скорбь о каком либо живом существе.”[1]  Потому что впадать в скорбь недостаточно! Если мне просто жалко вас: “О, как я жалею, как жалею вас! Чувстую себя так плохо!” – разве это достаточно? Нет! Это не сделает вас счастливыми. Нужно активно помагать духовному вырастанию других людей. И научиться делать это подобающим образом.

Обычно научаеться это из авторитета. По этой причине люди обращаються к духовному учителю. “ Пожалуйста, помоги мне!” – это основная мотивация. “Прошу тебя, помоги мне, так ужасно страдаю!” Вторая причина : Я хочу постичь совершенство. Прошу тебя, помоги мне!” Это немножко более смиренно. Потому что первый говорит: “Я страдаю; хочу предаться целиком   тебе, хочу отдать тебе всë своë страдание.” Второй говорит: “Имею стремлений, помоги мне их постичь.” Но только настоящий ученик сказал бы: “Я так страдаю, у меня много стремлений, но ничего не имеет значения. Как тебе нравиться, как ты хочешь, так и будет.” Это встречаеться очень редко. Так как вы эгоистичны – так или иначе, хоть немного. “Хочеться то, хочеться другое.” Но однако ж: “ Сделаю как ты хочешь. Пожалуйста, скажи мне что надо сделать.”

Так много вещей мы должны  научиться у духовных авторитетов. Прежде всего нужно  научиться как жить. В большинстве случаев мы не знаем как жить. Отсутствуют стандарты человеческого существования. Поэтому большим учителям приходиться навязывать совсем элементарных правил: “Не убивай. Не укради.” Представьте себе, своих последователей нужно образовывать на таком уровне : “Не убивай…” Это такая милость! Идëте к убийцам и начинаете обучение: “Не надо убивать.” Или идëте к жуликам и учите их: “Не обманывайте.” А что они ответят? “Гуруджи, так это невозможно! Для нас это слишком высшее. Каждый день только этим и занимаемся, как сможем отказаться от этого?!” Давайте продолжим дальше с другими  заповедями Бога: “Не надо красть” и т.д…Чрезмерно базисные правила. Или, скажем, в ваишнавской традиции: „практикуй ахимса”. Это снова означает: не убивай, не причиняй страдания остальным. Нужно научиться совсем элементарным вещам, потому что, кто знает, каким-то образом упущенные. Никогда и не догадывались, что быть эгоистом – это насилие.

Однако ж, после элементарного уровня должно следовать что-то другое. Этому мы научимся у духовных учителей и самой практики. Нужно научиться избежанию ошибок: не следует делать то или другое; и что хорошо было бы сделать, что хорошо было бы практиковывать. Гуру даëт практику – приходи в храм, слушай лекцию, мантру делай столько то кругов. Это тот же элементарный уровень: “Не убивай/ сделай несколько кругов мантры.” Хотя мы думаем: “О! Я считаю мантру столько то кругов! Это самое специальное!” Нет. Совсем основное, совсем такое же, как “не укради”. Постольку поскольку, когда не отдаю полностью себя Богу, значит я вор. Стремление у меня воспользоваться Его же собственностью для своих целей. Потому что жизнь, моя малюсенькая жизнь произходит из Жизни с большим „Ж”. И если используем жизнь для своих собственных целей, тогда это грабëж большой Жизни. “Отдай всего себя” как позитивная рекомендация со стороны гуру так-же что-то базисное. При всëм при этом практика лучше, чем отказ от неë. Потому что практикуя добро, вы автоматически отстраняетесь от плохого. Поэтому и практику так-же нужно учить у духовного учителя.

Однако, в конце концов нужно научить раса: как обожествлять Бога и как научиться чувствоват  эту связь. И тут уже не ставиться вопрос об элементарных вещей. Это уже для возвышенных, поднятыми практикующих: как сделать обожание, как почувствовать. Это уже самая возвышенная тема, которую следует выучить от духовного учителя.

Это самые разные вещи, которых следует усвоить: как жить правильно, каков метод и какова цель. И через милост и помощь духовного учителя можем идти вперëд быстро. Одноко нужно быть серьозными в процессе учения и приложения его. Таким образом вы не будете заниматься оплакиванием судьбы других, а превратитесь в активном инструменте, помагающим  улучшению их положения.



[1]              „Бхагавад Гита” 2.30



“किसी भी जीवित प्राणी के लिए शोक न करें “[*] क्यूंकि शोक करना काफी नहीं है!यदि मैं आप को लेकर दुखी हूँ,”अरे ,मुझे आप के लिए बहुत खेद है,बहुत ही ज्यादा!मुझे बहुत बुरा लग रहा है!”—यह काफी नहीं है!आप इससे खुश नहीं होंगे!हमें दूसरे लोगों की आध्यात्मिक प्रगति में तत्परता से सहायता करनी चाहिए. इसे ठीक प्रकार से कैसे करें,यह हमें सीखना चाहिए.
हम एक विश्वसनी व्यक्ति से सीखना चाहते हैं.इसलिए लोग अध्यात्मिक सत्ता के पास जाते हैं.”कृपया मेरी सहायता करें.!”-यही मुख्या कारण है.मैं पूर्णता प्राप्त करना चाहता हूँ,कृपया मेरी सहायता करें.!”यह थोडा ज्यादा विनम्रता पूर्ण है.क्यूंकि पहला कहता है,”मैं पीड़ित हूँ,मैं अपना सर्वस्व आप पर अर्पित करना चाहता हूँ.,अपनी सभी पीडाएं आपको देना चाहता हूँ.”दूसरा कहता है,”मेरा एक लक्ष्य है,उसकी प्राप्ति के लिए मेरी सहायता करें.”पर एक सच्चा शिष्य कहता है:मैं पीड़ित हूँ और मेरा एक लक्ष्य है,पर कोई बात नहीं.तुम्हें क्या पसंद है और तुम चाहते क्या हो?यह बहुत दुर्लभ है.है ना ,आप थोड़े से स्वार्थी हैं,काम या ज्यादा.”मुझे ये चाहिए,वो चाहिए.”लेकिन ,”कैसे चाहिए,कृपया मुझे बताओ,क्या किया जाए.”
अपने अध्यात्मिक विशेषज्ञों से हमें बहुत कुछ सीखना है,सबसे पहले तो सीखना है कि कैसे जिया जाए .अधिकतर तो हम जानते ही नहीं हैं कि कैसे जिया जाए. मानवी अस्तित्व के हमारे कोई मापदंड नहीं हैं. इसलिए महान अध्यापकों को बहुत प्रारंभिक नियम बताने चाहिए:हत्या मत करो.झूठ मत बोलो.”जरा सोच सोच कर देखो कि आप को आपने अनुयायियों को इस स्तर पर सिखाना पड़े:”हत्या मत करो…”यह तो कृपा है!आप हत्यारों के बीच जाओ और उन्हें पड़ना शुरू कर दें:”हत्या मत करो.”या आप उन तक जाएँ ,जो झूट बोलते हैं और उन्हें सीखें,:झूठ मत बोलो.” उनकी प्रतिक्रिया क्या होगी?”गुरूजी,यह असंभव है.यह बहुत उच्च स्तरीय है.यह तो हमारी रोज की प्रक्टिस है.इसे हम कैसे छोड़ सकते हैं?!” सोच कर देखो कि आप इन दस ईश्वरीय आदेशों का पालन करते हो:चोरी मत करो.”आदि आदि.अति प्रारंभिक नियम.अथवा,वैष्णव परंपरा .,”अहिंसा पालन करो.”पुन:हत्या मत करो,दूसरों को दुःख मत पहुँचाओ. बहुत ही साधारण चीज़े हमें सीखनी हैं क्यूंकि यही है जिसकी कमी महसूस हो रही है.हमने ये नहीं सोचा कि स्वार्थी होना हिंसा है.
प्रारंभिक स्तर के बाद भी कुछ और होना चाहिए.हमें अपने गुरु से अभ्यास कैसे करें ,यह भी सीखना है.किससे बचना चाहिए:ये करें ,ये ना करें;और फिर किस का अभ्यास किया किया जाए,मुझे क्या करना है.गुरु यह अभ्यास हमें सीखा सकते हैं:मंदिर आओ,व्याख्यान सुनो,जप करो”यद्यपि हम यह सोच सकते हैं कि :”अरे!मैं जप कर रहा हूँ,,यह सर्वोत्तम है!” नहीं,यह बहुत साधारण है.उसी प्रकार जैसे कि”हत्या मत करो/,जप करो “.अगर मैं स्वयं को ईश्वर के प्रति पूर्ण रूप से समर्पित नहीं करती हूँ तो मैं एक लुटेरा हूँ.मैं उसकी संम्पत्ति का प्रयोग अपने हित के लिए करने की कोशिश रहा हूँ.जीवन,मेरा नन्हा सा जीवन ,बड़े अक्षरों वाले जीवंन शब्द से आता है.अत:यदि मैं इस जीवन का उपयोग सिर्फ अपने जीवन के लिए करता हूँ तो ,तब मैं इसे उस बड़े जीवन से चुरा रहा हूँ.”अपना समर्पण कर दो”गुरु से सकारात्मक जुडाव भी बहुत प्रारंभिक है.फिर भी टालने से अच्छा है,अभ्यास करना.क्यूंकि अच्छे का अभ्यास करने से स्वाभाविक रूप से आप बुराई से दूर हो जाते हैं.अत;आध्यात्मिक गुरु से ही अभ्यास सीखना चाहिए.
लेकिन सर्वश्रेष्ठ रास गुरु से सीखना चाहिए.भगवान कि पूजा कैसे हो,कैसा अनुभव हो,इस सम्बन्ध को कैसे महसूस करें.यह प्राथमिक स्तर नहीं है.यह उच्चतम है औत उच्च अभ्यासियों हेतु है.पूजा कैसे हो और क्या अनुभव किया जाए.यह सर्वोच्च विषय है जो कि हमें अपने मास्टर से ही सीखना चाहिए.

ये वे विभिन्न चीज़े हैं जिन्हें हमें सीखना है:उचित तरीके से किस प्रकार जिया जाए,तरीका क्या है और लक्ष्य क्या है.उसकी कृपा और आध्यात्मिक गुरु की कृपा से ,हम ठीक प्रकार से विकास कर सकते हैं.किन्तु हमें पठन और प्रदर्शन हेतु गंभीर भाव रखना होगा.और इस प्रकार आप दूसरों के भाग्य से शिकायत भाव नहीं रखेंगे बल्कि आप दूसरों की स्थिति को सुधारने में सहायत करने के एक सक्रिय साधन बन जाते हैं.
[*]”भगवद्गीता”२.३०