Category RSS

Calendar

June 2011
M T W T F S S
« May   Jul »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  



Archive for June, 2011

English: Bhajan: Gurudev Kripa Bindu Diya. Lyrics and translation can be found here:http://goo.gl/hzRrJ

 

Български: Бхаджан: Гурудев Крипа Бинду Дийа. Тук можете да откриете текста и превода: http://goo.gl/MR4xI



“Старата ваишнави попита: “Къде живеете? По речта ви изглежда че идвате от Калкута?” Тогава те се представиха. Чувайки представянето на Нарен бабу, Према-бхавини се приближи и запита: “Можеш ли да ме познаеш?” Нарен Бабу отвърна: „Не!” Према-бхавини рече: “Можеш ли да кажеш къде е сега леля ти?” “Още като бях дете, леля ми замина за Каши и така и не се върна вкъщи. Едва си спомням чертите й; тя често ме приспиваше с приказки за разбойници.” Према-бхавини каза: “Аз съм твоята леля! Когато те оставих и отидох в Каши, за мен бе много болезнено. Прекарах известно време в Бенарес, но общуването не ми се стори добро, затова дойдох във Вриндавана. Живея в тази кунджа през последните двадесет години. Откак дойдох тук се привързах към ваишнавизма. Чела съм цялата ваишнавска литература, слушах напътствията на светците и постепенно напълно приех подслон в лотосовите нозе на Бог Хари. Откак дойдох тук не съм се опитвала да получа новини от теб, нито съм ти писала писма. Мълчах, защото се боях, че ако разпитвам за теб, може отново да падна в материалния водовъртеж. Но като те зърнах днес, аз ликувам. Като те виждам с тилак и джапа броеница, аз не мога да гледам на теб като на член от семейството. Моля те, разкажи ми как стана ваишнава?” Нарен Бабу разказа всичко за себе си. Като го изслуша, Према-бхавини бе овладяна от такава радост, че не можеше да говори. “Хе Нанда Танай! Хе Гопиджана Валлабха! Кой може да разбере по какви причини Ти приемаш някого и го обливаш с милостта си!?” С тези думи Према-бхавини отново се строполи на земята. Косите й настръхнаха, а тялото й започна да се поти и трепери. Нарен Бабу с обич вдигна сестрата на баща си, сякаш бе собствената му майка. Виждайки това Ананд Бабу и Малик Махашая бяха доста объркани. Раса-бхавини, Кришна-кангалини, Хари-рангини и други ваишнавки посипаха телата си с прахта от лотосовите нозе на Према-бхавини докато сладко мантруваха. Един възрастен ваишнава каза: “Сега животът на Према-бхавини е съвършен. Тя е озарена с онази любов към Бога, която е труднодостижима дори за Брахма.” След известно време Према-бхавини дойде в съзнание. Тя отвори очи и рече през сълзи: “Нарен, остани още няколко дни и идвай да ме виждаш! Нека предаността ти към твоя гуру бъде неотклонна. Без милостта на гуру никой не може да получи милостта на Кришна. Когато си идеш у дома, занеси на майка си малко пръст от Враджа.” Нарен Бабу каза: “Пиши Ма (лельо), ако искаш да се върнеш вкъщи, аз ще те отведа с големи грижи.” Но тя отвърна: “О скъпи мой! Всичко ми е станало безразлично. Вече не искам добра храна, хубави дрехи, хубава къща или любящи взаимоотношения. Силно копнея да служа на Кришна със съсредоточен ум. Ако не беше приел подслона на ваишнавизма, нямаше да ти се разкрия. Преданоотдадените на Кришна са мои майка и баща, те са моите приятели и братя. Единствен Кришна е моят съпруг. Живеейки живот с Кришна, не бих отишла никъде другаде. Бъди жив и здрав и обожавай Кришна.” В това време ги повика Йоги Бабаджи. Тримата поднесоха почитанията си на възрастния ваишнава и на Према-бхавини и излязоха във външната стая. Бабаджи каза: “Денят свърши. Нека се върнем в нашата кунджа.” С тези думи те поеха.

 

Всеки ден Нарен и Ананд Бабу четяха бхакти литература, разговаряха за Абсолютната Истина, пееха хари киртан, извършваха парикрам, почитаха махапрасад, посещаваха муртите и изпълняваха различни други практики на предаността. Двамата не намираха нищо интересно извън ваишнавското общуване. Ако някой искаше да спори, те казваха: “Времето за спорове отмина. Нека който иска да спори дали Абсолютната Истина има форма или не, какво е религия и какво – нерелигиозност. Но нека ние оставаме опиянени от нектара на хари бхакти. Там където невежеството е блаженство, безумие е да си мъдър”[1]

 

Мисля, основното послание тук е, че ваишнавите са нашето истинско семейство, те са истинските ни бащи, майки, братя и сестри. Можем също да разберем и че преданата према е напълно удовлетворяваща. Това е историята на тяхното преобразяване – как преминали от материално обусловен живот към духовен живот. Много интересно беше това, че възрастната жена не би открила коя е, ако те не бяха ваишнави. Понякога такъв вид отречение ни се струва дори плашещо. Да изоставиш име, слава и чест, да се откажеш от тъй наречената сигурност на ежедневния живот и напълно да зависиш от Кришна – това е рисковано. Но ако няма риск, няма печалба. Кришна е много сладостен. Той казва: „Просто ела при Мен и аз напълно ще се грижа за теб.” Ти тръгваш и… усещаш, че Той не се грижи напълно. Все още имаш изисквания: “Защо не постъпваш така или пък инак?” Но всички права са запазени от Него. Трябва да стигнем до безусловното ниво, за да можем напълно да се насладим на закрилата Му.

 

 

[1] Из „Према Прадипа” от Бхактивинода Тхакура



“The old vaishnavi inquired: “Were is your residence? By your speech it appears that you come from Calcutta?” Then they introduced themselves. Listening to Naren Babu’s introduction, Prema-bhavini moved forward and asked: “Can you recognize me?” Naren Babu said: “No!” Prema-bhavini said: “Can you say where your aunt is now?” “When I was just a child, my aunt went to Kashi. She never returned home. I can somewhat remember her features; she used to put me to sleep with stories about thieves and robbers.” Prema-bhavini said: “I am that aunt of yours! When I left you and went to Kashi, I found that it was very painful. I stayed in Benares for some time, but I found the association to be not good, so I came to Vrindavana. I have been living in this kunja for the last twenty years. Since coming here, I have become attached to vaishnavism. I have read all the vaishnava literature, listened to the sadhus’ instructions and gradually taken complete shelter into Lord Hari’s lotus feet. Since coming here I haven’t tried to get news about you or written any letter to you. I remained silent, fearing that if I inquired about you, I may fall into material whirlpool again. But after seeing you today, I’m feeling a kind of jubilation. Seeing you with tilaka and japa beads, I cannot think of you as a family member. Please, tell me how you have become a vaishnava?” Naren Babu told everything about himself. Hearing this, Prema-bhavini became overwhelmed with joy and could not speak. “He Nanda Tanai! He Gopijana Vallabha! Who can understand on what pretext You accept someone and bestow Your mercy on him!?” Saying this, Prema-bhavini fell to the ground again. Her hair stood on end and her body began perspiring and shivering. Naren Babu picked up his father’s sister with affection, as if she were his mother. On seeing this, Anand Babu and Malik Mahashaya were somewhat bewildered. Rasa-bhavini, Krishna-kangalini, Hari-rangini and other vaishnavis smeared their bodies with the dust from Prema-bhavini’s feet while sweetly chanting. One old vaishnava said: “Prema-bhavini’s life has become successful now. She is illuminated with that love of God, which is difficult for even Lord Brahma to obtain.” After some time Prema-bhavini came to her external senses. She opened her eyes and while crying began to say: “Naren, stay for few days and visit me daily! Let your devotion to your guru’s feet be fixed. Without the mercy of the guru, no one can have Krishna’s mercy. When you go home, take some Vraja dust for your mother.” Naren Babu said: “Pishi Ma! (that is “aunt”) If you wish to go home, I will take you with special care.” But she said: “O, my darling! I have become indifferent to everything. I no longer desire nice food, nice cloths, nice house or loving relations. I strongly desire to serve Krishna with a fixed mind. Had you not taken the shelter of vaishnavism, I wouldn’t have introduced myself to you. The devotees of Krishna are my mother and father, they are my friends and brothers. Only Krishna is my husband. Living a life with Krishna, I wouldn’t go anywhere. You stay well and worship Krishna.” At that time Yogi Babaji called them. All three of them offered obeisances to the old vaishnava and Prema-bhavini and went to the outer room. Babaji said: “The day is over, let’s go to our kunja.” Saying this, all of them started off.

 

“Everyday the babus read devotional literatures, discussed the Absolute Truth, chanted Hari kirtan, performed paricram, honored mahaprasad, had deity darshan and performed various other devotional practices. The two babus found nothing interesting outside the vaishnavas’ association. If someone wanted to argue, they would say: “The time of arguments has passed. Let everybody argue over whether the Absolute Truth has form or not, what is religion and irreligion. Let us remain enchanted by drinking the nectar of hari bhakti. Where ignorance is bliss, it is folly to be wise.” [1]

 

From this I think the main message is that vaishnavas are our real families, they are our real fathers, mothers, brothers and sisters. We can also understand that the devotional prema is fully satisfying. This is the story of their conversion – how they shifted from materially-conditioned life into spiritual life. And it was very interesting how the old lady would not identify herself if they have not been vaishnavas. Sometimes we think that that type of renunciation is almost frightening. Giving up name and fame and honor, or to give up the security, so to say, of everyday life and fully depend on Krishna – that is risky. But if there is no risk, there is no gain. Krishna is very sweet. He says: “Just come to Me, I will take care of you fully.” Then you start and… you feel that He does not take care fully. You still have some demands: “Why don’t You act like this, why don’t you act like that?” But all rights are reserved by Him. We should come to the unconditional level in order to fully taste His shelter.

 

 

[1] From “Prema-pradipa” by Bhaktivinoda Thakura



(from lecture of B.K.Tirtha Maharaj, 25.02.2007)
If by initiation I can be converted into a pure devotee and my heart will turn into gold – I have to take it! But then comes the next question – how to meet, how to find my authority. Once one of my dear godbrothers said: “Oh, I decided to go to India. I want to search for my master.” But instead of going to India, he was going to the farm, Nanda Falva, and finding his Gurudev – only thirty kilometers, not three thousand.
This search, inside search, must be there. And when I have come to the edge of my possibilities alone, then I have to take some other guidance, other help from a higher platform. But what is happening: you got an invitation, you like it so much and it is so exciting – so you want to jump. Do you know anything, what is waiting for you? Do you have any idea what is inside the devotional circle? Are you sure if this is for you or not? Can you really dedicate your full life to guru-seva? These are big questions.
People are very much addicted to check gurus. What are the qualities, what kind of qualifications he must have, he must be like this, he must be like that… Because I am so great, I need the best guru who fulfills all the requirements of the shastras. But if I tell you all the qualities that are required from a disciple… Nobody is interested in that list. Better forget about it. But just to give you a little idea – a prospective disciple, I mean a candidate, should be: educated, young, healthy, wealthy, wise, perfect in every sense and ready to surrender totally. Who is meeting these requirements? But then you can ask: if somebody is such a perfect man, why he needs a guru?!
Then by some mystical arrangement you meet a master and you approach him: “Oh, I want to be your disciple.” From the deepest core of my heart I suggest to you: if somebody approaches you and says: “You should be my disciple” then try to avoid that. Or be reserved. Examine: “Why?” Because in the classical stories it is a little different. Except if you meet Lord Jesus and he tells you “Follow me!” Then do it! Do it, do not hesitate! Do not be like Peter. The Lord told him: “Just come, follow me!” and he said: “But what about my nets?” “What about my inter-nets?!” – says Peter in the twenty first century… „What about my internets?” „Just come, follow me, never mind, do not mind. Give up your attachments, come with me.”
But saints, teachers and representatives of that caliber come very rarely. In Indian tradition different stories are given – when disciples are so eager to meet and search for their masters. One is the story of Narottama dasa Thakura and Lokanatha dasa Goswami. Lokanatha means “the lord of the place”. He was very renounced person – always devoted to his practices, not meeting too much people, not wasting time, therefore he was considered a great saint. There was one prospective candidate – this was the future Narottama dasa. He decided: “Lokanatha! He will be my master!” So he approached the master, went up to him and said: “Oh master, please be merciful to me, accept me as your disciple.” He said: “Get out of here! This is not my business. I am not qualified. Go to the saints. There are so many great saints here, just approach them, go to them. I do not accept disciples.” “No, no, no, I want to follow you. Please!” “No! No way! You cannot do this!” So he rejected this young man.
Just imagine yourself: you approach a great saint and you come with your life – this is your ultimate offering, everything that you have. You say: “Please, accept my life”, and then the guy says: “A, get out of here. Go back, do not disturb me.” Ha?! What is your feeling? You feel burned. And usually westerners at that moment run away: “No, I was mistaken, he is not my master. He frustrated me!” But Narottama was a different kind. He said: “Oh! My Gurudev is so great! He wants to test me, he wants to see if my dedication is real or not. But then what to do?” He was philosophically very well educated and he said: “I have to please my master. This is the way.” And how to satisfy your spiritual master? By words? By thoughts? May be by some activities, correct. He was also choosing this. He decided: “I have to serve him!” And you know, these saints were really living in very natural conditions. Their residence was under the trees, every day under different tree. But Lokanatha dasa Goswami was using one certain place as a toilet – in the bushes. And as he has no permanent residence, he had nothing. He had one little dhoti and practically there was no chance to serve him. The young man decided: “May be I can clean the place for toilet of my guru.” After some time Lokanatha Goswami noticed that “Hey, everything is so nicely arranged in these bushes. Something is happening here.” But he was suspicious: “Somebody is making this.” So next time he was hiding in another bush and checking what was happening. Then in the morning he saw Narottama dasa coming in a gamcha, very happily chanting and singing: “Oh, I come and serve, and clean, and make everything nice.” And then all of a sudden Lokanatha Goswami was jumping out of the bushes and said: “Hey, rascal, what you are doing here!?” “Gurudev, I’m trying to offer some service to you.” “Ah, no… But you know, do as you like!” And he said: “Oh! Gurudev gave blessings! I can do the service with his blessings!” He was even more happy.
But Lokanatha was really reserved and he was not ready to accept the guy. So much so, that even the other saints started to approach him: “Goswami, why are you so strict? Why you torture this young man? He is so nice, so dedicated, so qualified. Why you don’t accept him? He likes you so much.” He said: “No!” ”But why not?” Then he said: “You know, I made a vow. I will not take any disciples.” Just imagine, this is very serious. If a saint of such a caliber takes a vow, he means it, it is serious. But then the fellow saints started to say: “Hey, wait a minute. This young man has also made a vow. He is ready to give up his life, but he will be your disciple.” Then Lokanatha Goswami said: “Maybe his vow is stronger than mine. Tell him go to the Yamuna, take a bath and then come to me.”
So Lokanatha dasa Goswami, the ruler of the place, was ready to break his vow for the sake of the disciple. And he took one disciple. The name was Narottama. Narottama mean “the best of humans”. And how many disciples Narottama dasa Thakuar had? Sixty thousand. It is not a question of numbers. It is a question of quality.
That kind of commitment and that kind of intention we must have in order to really surrender ourselves. In this transaction everything depends on the master. Officially said, theoretically it is like this. But you can see from the example that gurus and very strong divine personalities are ready to change their views and opinions by the sweet desire of the students. So initiation means to enter a loving connection. It is not a theoretical school that you join, this is a loving connection.
Miracles do exist. Shrila Shridhara Maharaj says that the path of Krishna is full of miracles. Then he adds: “So be ready for miracles!” Are you ready for miracles? Just imagine, miracles start to happen right now, here and now – are you ready? To leave your nets?

(from lecture of B.K.Tirtha Maharaj, 25.02.2007) If by initiation I can be converted into a pure devotee and my heart will turn into gold – I have to take it! But then comes the next question – how to meet, how to find my authority. Once one of my dear godbrothers said: “Oh, I decided to go to India. I want to search for my master.” But instead of going to India, he was going to the farm, Nanda Falva, and finding his Gurudev – only thirty kilometers, not three thousand. This search, inside search, must be there. And when I have come to the edge of my possibilities alone, then I have to take some other guidance, other help from a higher platform. But what is happening: you got an invitation, you like it so much and it is so exciting – so you want to jump. Do you know anything, what is waiting for you? Do you have any idea what is inside the devotional circle? Are you sure if this is for you or not? Can you really dedicate your full life to guru-seva? These are big questions.People are very much addicted to check gurus. What are the qualities, what kind of qualifications he must have, he must be like this, he must be like that… Because I am so great, I need the best guru who fulfills all the requirements of the shastras. But if I tell you all the qualities that are required from a disciple… Nobody is interested in that list. Better forget about it. But just to give you a little idea – a prospective disciple, I mean a candidate, should be: educated, young, healthy, wealthy, wise, perfect in every sense and ready to surrender totally. Who is meeting these requirements? But then you can ask: if somebody is such a perfect man, why he needs a guru?!Then by some mystical arrangement you meet a master and you approach him: “Oh, I want to be your disciple.” From the deepest core of my heart I suggest to you: if somebody approaches you and says: “You should be my disciple” then try to avoid that. Or be reserved. Examine: “Why?” Because in the classical stories it is a little different. Except if you meet Lord Jesus and he tells you “Follow me!” Then do it! Do it, do not hesitate! Do not be like Peter. The Lord told him: “Just come, follow me!” and he said: “But what about my nets?” “What about my inter-nets?!” – says Peter in the twenty first century… „What about my internets?” „Just come, follow me, never mind, do not mind. Give up your attachments, come with me.”But saints, teachers and representatives of that caliber come very rarely. In Indian tradition different stories are given – when disciples are so eager to meet and search for their masters. One is the story of Narottama dasa Thakura and Lokanatha dasa Goswami. Lokanatha means “the lord of the place”. He was very renounced person – always devoted to his practices, not meeting too much people, not wasting time, therefore he was considered a great saint. There was one prospective candidate – this was the future Narottama dasa. He decided: “Lokanatha! He will be my master!” So he approached the master, went up to him and said: “Oh master, please be merciful to me, accept me as your disciple.” He said: “Get out of here! This is not my business. I am not qualified. Go to the saints. There are so many great saints here, just approach them, go to them. I do not accept disciples.” “No, no, no, I want to follow you. Please!” “No! No way! You cannot do this!” So he rejected this young man. Just imagine yourself: you approach a great saint and you come with your life – this is your ultimate offering, everything that you have. You say: “Please, accept my life”, and then the guy says: “A, get out of here. Go back, do not disturb me.” Ha?! What is your feeling? You feel burned. And usually westerners at that moment run away: “No, I was mistaken, he is not my master. He frustrated me!” But Narottama was a different kind. He said: “Oh! My Gurudev is so great! He wants to test me, he wants to see if my dedication is real or not. But then what to do?” He was philosophically very well educated and he said: “I have to please my master. This is the way.” And how to satisfy your spiritual master? By words? By thoughts? May be by some activities, correct. He was also choosing this. He decided: “I have to serve him!” And you know, these saints were really living in very natural conditions. Their residence was under the trees, every day under different tree. But Lokanatha dasa Goswami was using one certain place as a toilet – in the bushes. And as he has no permanent residence, he had nothing. He had one little dhoti and practically there was no chance to serve him. The young man decided: “May be I can clean the place for toilet of my guru.” After some time Lokanatha Goswami noticed that “Hey, everything is so nicely arranged in these bushes. Something is happening here.” But he was suspicious: “Somebody is making this.” So next time he was hiding in another bush and checking what was happening. Then in the morning he saw Narottama dasa coming in a gamcha, very happily chanting and singing: “Oh, I come and serve, and clean, and make everything nice.” And then all of a sudden Lokanatha Goswami was jumping out of the bushes and said: “Hey, rascal, what you are doing here!?” “Gurudev, I’m trying to offer some service to you.” “Ah, no… But you know, do as you like!” And he said: “Oh! Gurudev gave blessings! I can do the service with his blessings!” He was even more happy. But Lokanatha was really reserved and he was not ready to accept the guy. So much so, that even the other saints started to approach him: “Goswami, why are you so strict? Why you torture this young man? He is so nice, so dedicated, so qualified. Why you don’t accept him? He likes you so much.” He said: “No!” ”But why not?” Then he said: “You know, I made a vow. I will not take any disciples.” Just imagine, this is very serious. If a saint of such a caliber takes a vow, he means it, it is serious. But then the fellow saints started to say: “Hey, wait a minute. This young man has also made a vow. He is ready to give up his life, but he will be your disciple.” Then Lokanatha Goswami said: “Maybe his vow is stronger than mine. Tell him go to the Yamuna, take a bath and then come to me.”So Lokanatha dasa Goswami, the ruler of the place, was ready to break his vow for the sake of the disciple. And he took one disciple. The name was Narottama. Narottama mean “the best of humans”. And how many disciples Narottama dasa Thakuar had? Sixty thousand. It is not a question of numbers. It is a question of quality. That kind of commitment and that kind of intention we must have in order to really surrender ourselves. In this transaction everything depends on the master. Officially said, theoretically it is like this. But you can see from the example that gurus and very strong divine personalities are ready to change their views and opinions by the sweet desire of the students. So initiation means to enter a loving connection. It is not a theoretical school that you join, this is a loving connection. Miracles do exist. Shrila Shridhara Maharaj says that the path of Krishna is full of miracles. Then he adds: “So be ready for miracles!” Are you ready for miracles? Just imagine, miracles start to happen right now, here and now – are you ready? To leave your nets?



(B. K. Tírtha Mahárádzs leckéjéből, 2007.02.25)
Ha a felavatás által tiszta bhakta lehet belőlem, és a szívem arannyá változik, meg kell ragadnom a lehetőséget! De ekkor jön a következő kérdés: hogyan találkozzak, hogyan találjam meg a feljebbvalómat. Egyszer egyik kedves hittestvérem azt mondta: „Óh, eldöntöttem, hogy elmegyek Indiába. Meg akarom keresni a mesterem.” De ahelyett, hogy Indiába ment volna Nandafalvára ment, és háromezer helyett mindössze harminc kilométerre megtalálta Gurudéváját.
Meg kell tehát lennie ennek a belső kutatásnak. És amikor egymagamban már a lehetőségeim határára értem, akkor van szükségem az útmutatásra, segítségre egy magasabb szintről. De mi történik: kapsz egy invitálást, nagyon tetszik, olyan izgalmas, hogy azonnal ugornál. Tudsz bármit is arról, hogy mi vár rád? Van bármi elképzelésed, hogy mi zajlik a tanítványi körben? Biztos vagy benne, hogy ez neked való? Tényleg képes vagy az egész életedet a guru-szévának (a guru szolgálata) szentelni? Ezek fontos kérdések.
Az emberek nagyon ragaszkodnak ahhoz, hogy leellenőrizzék a gurukat. Milyen tulajdonságokkal kell rendelkeznie, milyen képzettséggel; mindenféle feltételeknek meg kell felelniük… Mert én olyan nagyszerű vagyok, hogy a legjobb gurura van szükségem, aki a sásztrák minden követelményét teljesíti. De ha elmondanám nektek azokat a tulajdonságokat, amikkel egy tanítványnak kell rendelkeznie… Ez a lista senkit sem érdekel. Inkább ne is beszéljünk róla. De csak azért, hogy egy kis elképzelésetek legyen róla: egy lehetséges tanítvány, úgy értem egy jelölt, legyen: tanult, fiatal, egészséges, vagyonos, bölcs, minden szempontból tökéletes és álljon készen a teljes meghódolásra. Ki tesz eleget ezeknek a követelményeknek? Felmerül bennetek a kérdés: ha valaki ilyen tökéletes, akkor minek van szüksége gurura?!
Aztán valamilyen misztikus elrendezés által találkozol egy mesterrel és elé járulsz: „Óh, szeretnék a tanítványod lenni.” Szívem legmélyéből javaslom nektek: ha valaki odamegy hozzátok és azt mondja: „Légy a tanítványom” próbáljátok meg elkerülni. Vagy legyetek tartózkodóak. Vizsgáljátok meg: „Miért?” Mert a klasszikus történetekben ez egy kicsit más. Kivéve, ha találkozol az Úr Jézussal, és azt mondja neked „Kövess!” Akkor tedd meg! Tedd meg, ne habozz! Ne légy olyan, mint Péter (apostol). Az Úr így szólt hozzá: „Csak gyere, és kövess engem!” Ő pedig így válaszolt: „De mi lesz a hálóimmal?” „Mi lesz a világ-hálóimmal?!” – mondaná Péter a huszonegyedik században… „Mi lesz a világhálóimmal?” „Csak gyere és kövess engem, nem számít, ne bánd. Add fel a ragaszkodásaid, gyere velem.”
Mert az ilyen kaliberű szentek, tanítók, vagy képviselők igen ritkán jönnek. Az indiai tradícióban különböző történeteket találunk, amikor a tanítványok nagyon lelkesek, hogy megtalálják a mesterüket. Az egyik ilyen történet szereplői Naróttama dász Thákur és Lókanáth dász gószvámí. Lókanáth azt jelenti „a hely ura”. Lókanáth gószvámí egy nagyon lemondott személy volt, mindig a gyakorlatainak szentelte magát, nem találkozott túl sok emberrel, nem vesztegette az időt, ezért nagy szent hírében állott. Volt egy tanítvány jelölt, ő volt a jövőbeni Naróttama dász. Elhatározta: „Lókanáth! Ő lesz a meseterem!” Odajárult hát hozzá, és így szólt: „Óh mester, kérlek légy kegyes hozzám, fogadj el tanítványodként.” Lókanáth így válaszolt: „Tűnj innen! Nem foglalkozom ilyesmivel. Nem vagyok megfelelő személy erre. Menj a szentekhez. Annyi nagyszerű szent van itt, fordulj hozzájuk. Én nem fogadok el tanítványokat.” „Nem, nem, nem, én téged akarlak követni. Kérlek!” „Nem! Szó sem lehet róla! Ezt nem lehetséges!” Elutasította hát a fiatalembert.
Gondoljatok csak bele: oda járultok egy nagy szenthez az egész életetekkel, ez a végső felajánlásotok, mindenetek, amitek csak van. Azt mondjátok: „Kérlek, fogadd el az életem”, és akkor a guru azt mondja: „Ah, tűnj innen. Menj ahonnan jöttél, ne háborgass engem.” Nos?! Mit éreznétek? Kiégettnek éreznétek magatokat. És a nyugati emberek általában abban a pillanatban elszaladnak: „Nem, tévedtem, nem ő a mesterem. Csalódottá tett!” De Naróttamát más fából faragták. Azt mondta: „Óh! Gurudévám olyan nagylelkű! Tesztelni akar engem, szeretné látni, hogy valós-e az odaadásom. De mit a teendő?” Filozófiailag nagyon tanult volt, ezért így szólt: „Elégedetté kell tennem a mesterem. Ez az út.” És hogyan tedd elégedetté lelki tanítómestered? Szavakkal? Gondolatokkal? Talán inkább tettekkel. Így van. Ő is ez utóbbit választotta. Elhatározta: „Szolgálnom kell őt!” És tudjátok, ezek a szentek tényleg nagyon egyszerű, természetes körülmények között éltek. Lakhelyük a fák alatt volt csupán, minden nap más fa alatt. De Lókanáth dász gószvámí egy bizonyos helyet használt illemhelyként a bokrok közt. És mivel nem volt állandó lakhelye, nem volt semmije. Egy apró dhótija volt, és gyakorlatilag nem volt rá lehetőség, hogy valaki szolgálatot végezzen neki. A fiatalember eldöntötte: „Talán takaríthatnám azt a helyet, amit mesterem illemhelyként használ.” Egy idő után Lókanáth gószvámí észrevette, hogy „Hé minden olyan szépen el van rendezve itt a bokrok között. Valami történt itt.”  Gyanakodni kezdett: „Valaki csinálja ezt.” Legközelebb elrejtőzött tehát egy másik bokorban és megleste, hogy mi történik. Aztán a következő reggel látta Naróttama dászt, amint gamcsában közeledik és boldogan mantrázik és énekel: „Óh, jövök és szolgálatot végzek, takarítok, és mindent szépen elrendezek.” Aztán Lókanáth gószvámí hírtelen kiugrott a bokorból és így szólt: „Hé, te semmirekellő, mit művelsz te itt!?” „Gurudév, próbálok némi szolgálatot felajánlani neked.” „Óh, nem… de tudod mit, csinálj amit akarsz!” Naróttama pedig így gondolkodott: „Óh! Gurudév az áldását adta! Az áldásával végezhetem a szolgálatot!” Ettől még vidámabb lett.
De Lókanáth igazán tartózkodó volt, és nem állt készen rá, hogy elfogadja a fiút. Olyannyira, hogy a többi szent is kezdte megkörnyékezni: „Gószvámí, miért vagy ilyen szigorú? Miért kínzod ezt a fiatalembert? Olyan kedves, oly odaadó, igazán alkalmas. Miért nem fogadod el? Annyira szeret téged.” Így válaszolt: „Nem!” „De miért nem?” Majd így válaszolt: „Tudjátok tettem egy fogadalmat. Nem fogok tanítványokat elfogadni.” Gondoljatok csak bele, ez nagyon komoly érv. Ha egy ilyen kaliberű szent fogadalmat tesz, azt nagyon komolyan veszi. De a többi szentek ezt mondták: „Hé, várj csak egy percet. Ez a fiatalember is tett egy fogadalmat. Képes akár az életét is feladni, de a te tanítványod lesz.” Akkor Lókanáth gószvámí azt mondta: „Lehet, hogy ez a fogadalom erősebb mint az enyém. Mondjátok meg neki, hogy menjen a Jamunához, vegyen fürdőt, majd jöjjön ide hozzám.”
Lókanáth dász gószvámí tehát, a „hely ura”, kész volt megtörni fogadalmát a tanítvány kedvéért. És elfogadott egy tanítványt. A neve Naróttama volt. Naróttama azt jelenti „az emberek legjobbja”. És hány tanítványa volt Naróttama dász Thákurnak? Hatvanezer. Ez nem számok kérdése, hanem a minőségé.
Erre a fajta elkötelezettségre és törekvésre van szükségünk, hogy igazán átadjuk magunkat. Ebben a tranzakcióban minden a mestertől függ. Hivatalosan mondva, elméletileg így van. De a példákból láthatjátok, hogy a guruk és az erős lelki emberek készek változtatni a látásmódjukon és véleményükön a tanítványok édes akarata által. A felavatás tehát azt jelenti, hogy belépünk egy szeretetteljes kapcsolatba. Nem egy elméleti iskolába iratkozunk be, ez egy szeretetteljes kapcsolat.
A csodák léteznek. Sríla Srídhar Mahárádzs azt mondja, hogy a Krsna felé vezető út teli van csodákkal. Majd hozzá teszi: „Álljatok hát készen rájuk!” Készen áltok a csodákra? Gondoljatok csak bele, csoda történik ebben a pillanatban, itt és most. Készen álltok? Hogy elszakadjatok a hálóitoktól?

(B. K. Tírtha Mahárádzs leckéjéből, 2007.02.25)  Ha a felavatás által tiszta bhakta lehet belőlem, és a szívem arannyá változik, meg kell ragadnom a lehetőséget! De ekkor jön a következő kérdés: hogyan találkozzak, hogyan találjam meg a feljebbvalómat. Egyszer egyik kedves hittestvérem azt mondta: „Óh, eldöntöttem, hogy elmegyek Indiába. Meg akarom keresni a mesterem.” De ahelyett, hogy Indiába ment volna Nandafalvára ment, és háromezer helyett mindössze harminc kilométerre megtalálta Gurudéváját. Meg kell tehát lennie ennek a belső kutatásnak. És amikor egymagamban már a lehetőségeim határára értem, akkor van szükségem az útmutatásra, segítségre egy magasabb szintről. De mi történik: kapsz egy invitálást, nagyon tetszik, olyan izgalmas, hogy azonnal ugornál. Tudsz bármit is arról, hogy mi vár rád? Van bármi elképzelésed, hogy mi zajlik a tanítványi körben? Biztos vagy benne, hogy ez neked való? Tényleg képes vagy az egész életedet a guru-szévának (a guru szolgálata) szentelni? Ezek fontos kérdések.Az emberek nagyon ragaszkodnak ahhoz, hogy leellenőrizzék a gurukat. Milyen tulajdonságokkal kell rendelkeznie, milyen képzettséggel; mindenféle feltételeknek meg kell felelniük… Mert én olyan nagyszerű vagyok, hogy a legjobb gurura van szükségem, aki a sásztrák minden követelményét teljesíti. De ha elmondanám nektek azokat a tulajdonságokat, amikkel egy tanítványnak kell rendelkeznie… Ez a lista senkit sem érdekel. Inkább ne is beszéljünk róla. De csak azért, hogy egy kis elképzelésetek legyen róla: egy lehetséges tanítvány, úgy értem egy jelölt, legyen: tanult, fiatal, egészséges, vagyonos, bölcs, minden szempontból tökéletes és álljon készen a teljes meghódolásra. Ki tesz eleget ezeknek a követelményeknek? Felmerül bennetek a kérdés: ha valaki ilyen tökéletes, akkor minek van szüksége gurura?!Aztán valamilyen misztikus elrendezés által találkozol egy mesterrel és elé járulsz: „Óh, szeretnék a tanítványod lenni.” Szívem legmélyéből javaslom nektek: ha valaki odamegy hozzátok és azt mondja: „Légy a tanítványom” próbáljátok meg elkerülni. Vagy legyetek tartózkodóak. Vizsgáljátok meg: „Miért?” Mert a klasszikus történetekben ez egy kicsit más. Kivéve, ha találkozol az Úr Jézussal, és azt mondja neked „Kövess!” Akkor tedd meg! Tedd meg, ne habozz! Ne légy olyan, mint Péter (apostol). Az Úr így szólt hozzá: „Csak gyere, és kövess engem!” Ő pedig így válaszolt: „De mi lesz a hálóimmal?” „Mi lesz a világ-hálóimmal?!” – mondaná Péter a huszonegyedik században… „Mi lesz a világhálóimmal?” „Csak gyere és kövess engem, nem számít, ne bánd. Add fel a ragaszkodásaid, gyere velem.”Mert az ilyen kaliberű szentek, tanítók, vagy képviselők igen ritkán jönnek. Az indiai tradícióban különböző történeteket találunk, amikor a tanítványok nagyon lelkesek, hogy megtalálják a mesterüket. Az egyik ilyen történet szereplői Naróttama dász Thákur és Lókanáth dász gószvámí. Lókanáth azt jelenti „a hely ura”. Lókanáth gószvámí egy nagyon lemondott személy volt, mindig a gyakorlatainak szentelte magát, nem találkozott túl sok emberrel, nem vesztegette az időt, ezért nagy szent hírében állott. Volt egy tanítvány jelölt, ő volt a jövőbeni Naróttama dász. Elhatározta: „Lókanáth! Ő lesz a meseterem!” Odajárult hát hozzá, és így szólt: „Óh mester, kérlek légy kegyes hozzám, fogadj el tanítványodként.” Lókanáth így válaszolt: „Tűnj innen! Nem foglalkozom ilyesmivel. Nem vagyok megfelelő személy erre. Menj a szentekhez. Annyi nagyszerű szent van itt, fordulj hozzájuk. Én nem fogadok el tanítványokat.” „Nem, nem, nem, én téged akarlak követni. Kérlek!” „Nem! Szó sem lehet róla! Ezt nem lehetséges!” Elutasította hát a fiatalembert.Gondoljatok csak bele: oda járultok egy nagy szenthez az egész életetekkel, ez a végső felajánlásotok, mindenetek, amitek csak van. Azt mondjátok: „Kérlek, fogadd el az életem”, és akkor a guru azt mondja: „Ah, tűnj innen. Menj ahonnan jöttél, ne háborgass engem.” Nos?! Mit éreznétek? Kiégettnek éreznétek magatokat. És a nyugati emberek általában abban a pillanatban elszaladnak: „Nem, tévedtem, nem ő a mesterem. Csalódottá tett!” De Naróttamát más fából faragták. Azt mondta: „Óh! Gurudévám olyan nagylelkű! Tesztelni akar engem, szeretné látni, hogy valós-e az odaadásom. De mit a teendő?” Filozófiailag nagyon tanult volt, ezért így szólt: „Elégedetté kell tennem a mesterem. Ez az út.” És hogyan tedd elégedetté lelki tanítómestered? Szavakkal? Gondolatokkal? Talán inkább tettekkel. Így van. Ő is ez utóbbit választotta. Elhatározta: „Szolgálnom kell őt!” És tudjátok, ezek a szentek tényleg nagyon egyszerű, természetes körülmények között éltek. Lakhelyük a fák alatt volt csupán, minden nap más fa alatt. De Lókanáth dász gószvámí egy bizonyos helyet használt illemhelyként a bokrok közt. És mivel nem volt állandó lakhelye, nem volt semmije. Egy apró dhótija volt, és gyakorlatilag nem volt rá lehetőség, hogy valaki szolgálatot végezzen neki. A fiatalember eldöntötte: „Talán takaríthatnám azt a helyet, amit mesterem illemhelyként használ.” Egy idő után Lókanáth gószvámí észrevette, hogy „Hé minden olyan szépen el van rendezve itt a bokrok között. Valami történt itt.”  Gyanakodni kezdett: „Valaki csinálja ezt.” Legközelebb elrejtőzött tehát egy másik bokorban és megleste, hogy mi történik. Aztán a következő reggel látta Naróttama dászt, amint gamcsában közeledik és boldogan mantrázik és énekel: „Óh, jövök és szolgálatot végzek, takarítok, és mindent szépen elrendezek.” Aztán Lókanáth gószvámí hírtelen kiugrott a bokorból és így szólt: „Hé, te semmirekellő, mit művelsz te itt!?” „Gurudév, próbálok némi szolgálatot felajánlani neked.” „Óh, nem… de tudod mit, csinálj amit akarsz!” Naróttama pedig így gondolkodott: „Óh! Gurudév az áldását adta! Az áldásával végezhetem a szolgálatot!” Ettől még vidámabb lett.De Lókanáth igazán tartózkodó volt, és nem állt készen rá, hogy elfogadja a fiút. Olyannyira, hogy a többi szent is kezdte megkörnyékezni: „Gószvámí, miért vagy ilyen szigorú? Miért kínzod ezt a fiatalembert? Olyan kedves, oly odaadó, igazán alkalmas. Miért nem fogadod el? Annyira szeret téged.” Így válaszolt: „Nem!” „De miért nem?” Majd így válaszolt: „Tudjátok tettem egy fogadalmat. Nem fogok tanítványokat elfogadni.” Gondoljatok csak bele, ez nagyon komoly érv. Ha egy ilyen kaliberű szent fogadalmat tesz, azt nagyon komolyan veszi. De a többi szentek ezt mondták: „Hé, várj csak egy percet. Ez a fiatalember is tett egy fogadalmat. Képes akár az életét is feladni, de a te tanítványod lesz.” Akkor Lókanáth gószvámí azt mondta: „Lehet, hogy ez a fogadalom erősebb mint az enyém. Mondjátok meg neki, hogy menjen a Jamunához, vegyen fürdőt, majd jöjjön ide hozzám.”Lókanáth dász gószvámí tehát, a „hely ura”, kész volt megtörni fogadalmát a tanítvány kedvéért. És elfogadott egy tanítványt. A neve Naróttama volt. Naróttama azt jelenti „az emberek legjobbja”. És hány tanítványa volt Naróttama dász Thákurnak? Hatvanezer. Ez nem számok kérdése, hanem a minőségé.Erre a fajta elkötelezettségre és törekvésre van szükségünk, hogy igazán átadjuk magunkat. Ebben a tranzakcióban minden a mestertől függ. Hivatalosan mondva, elméletileg így van. De a példákból láthatjátok, hogy a guruk és az erős lelki emberek készek változtatni a látásmódjukon és véleményükön a tanítványok édes akarata által. A felavatás tehát azt jelenti, hogy belépünk egy szeretetteljes kapcsolatba. Nem egy elméleti iskolába iratkozunk be, ez egy szeretetteljes kapcsolat.A csodák léteznek. Sríla Srídhar Mahárádzs azt mondja, hogy a Krsna felé vezető út teli van csodákkal. Majd hozzá teszi: „Álljatok hát készen rájuk!” Készen áltok a csodákra? Gondoljatok csak bele, csoda történik ebben a pillanatban, itt és most. Készen álltok? Hogy elszakadjatok a hálóitoktól?



(от лекция на Б.К.Тиртха Махарадж, 25.02.2007)
Ако чрез посвещение мога да се превърна в чист преданоотдаден, а сърцето ми да стане златно – значи трябва да приема посвещение! Но тогава идва следващият въпрос – къде да срещна, как да намеря своя авторитет. Веднъж един от скъпите ми духовни братя рече: “Решил съм да замина за Индия. Искам да потърся своя учител.” Но вместо да ходи в Индия, той отиде във фермата Нанда Фалва и намери своя Гурудев – едва на тридесет километра, не на три хиляди.
Трябва да го има това вътрешно търсене. И когато съм стигнал до предела на възможностите си, тогава трябва да приема някакво външно напътствие, външна помощ от по-висше ниво. Но какво се случва: получавате покана, харесва ви толкова много и сте толкова вдъхновени, че искате да скочите. Знаете ли изобщо какво ви очаква? Имате ли и най-малка представа какво е вътре в кръга на предаността? Нима сте сигурни, че това е за вас или не? Мигар наистина можете да посветите целия си живот в служене на гуру? Това са големи въпроси.
Хората много обичат да изпитват учителите. Какви са качествата му, какъв вид квалификации трябва да има, трябва да е такъв, трябва да е онакъв… понеже аз съм толкова велик, че се нуждая от най-добрия гуру, който да отговаря на всички изисквания в шастрите. Но ако ви кажа какви качества се изискват от ученика… Никой няма интерес да чуе този списък. По-добре да забравим за него. Ала само за да ви дам съвсем бегла идея – бъдещият ученик, кандидатът, трябва да бъде: образован, млад, здрав, богат, мъдър, съвършен във всяко отношение и готов да се отдаде напълно. Кой отговаря на тези изисквания? Но тогава можете да попитате: ако някой е толкова съвършен, за какво му е гуру?!
Тогава по някакъв мистичен аранжимент срещате учител и се обръщате към него: “О, аз искам да съм твой ученик.” От най-дълбоката съкровеност на сърцето си ви препоръчвам: ако някой дойде при вас и ви каже: “Трябва да станеш мой ученик” стремете се да избегнете това. Бъдете резервирани. Проверете: “Защо?” Защото в класическите истории е малко по-инак. Освен ако не срещнете Бог Исус и той ви каже “Последвай ме!” Тогава го направете! Направете го, не се колебайте! Не бъдете като Петър. Бог му казал: “Просто ела, последвай ме!” а той попитал: “Ами мрежите ми?” “Ами моя интернет?!” – пита Петър от двадесет и първи век… „Ами моите вътрешни мрежи?” „Просто ела, последвай ме, остави ги. Изостави привързаностите си, ела с мен.”
Но светци и учители от такъв калибър идват много рядко. В индийската традиция са дадени други истории – когато учениците жадуват да срещнат и търсят своите учители. Tакава e историята за Нароттама даса Тхакура и Локанатха даса Госвами. Локанатха означава „господарят на мястото”. Той бил много отречен човек – винаги отдаден на практиките си, не се срещал с твърде много хора, не си губел времето и затова го считали за велик светец. Имало един обещаващ кандидат – това бил бъдещият Нароттама даса. Той решил: „Локанатха! Той ще бъде моят учител!” И тъй, той се приближил към учителя и му рекъл: “О господарю, моля те бъди милостив към мен, приеми ме за свой ученик.” Той му казал: “Махай се оттук! Не е моя работа. Нямам качествата за това. Върви при светците. Тук има толкова много велики светци,  просто иди при тях. Аз не приемам ученици.” “Не, не, не, аз искам да следвам теб. Моля те!” “Не! Няма начин! Не може!” Така той отхвърлил младия момък.
Представете си себе си: обръщате се към велик светец и му поднасяте живота си – това е в крайна сметка вашето приношение, всичко което имате. Казвате: “Моля те, приеми живота ми”, а той отвръща: “Я се махай оттук. Върви си, не ме притеснявай.” А?! Как бихте се почувствали? Изпепелени. Обикновено в такъв момент един западняк би избягал: “Не, сбъркал съм, това не е моят учител. Той ме разочарова!” Но Нароттама бил различен. Той си казал: “О! Моят Гурудев е толкова велик! Иска да ме изпита, иска да види дали посветеността ми е искрена или не. Но какво да сторя тогава?” Той бил философски много добре образован и си казал: “Трябва да удовлетворя своя учител. Това е начинът.” А как можете да удовлетворите духовния си учител? С думи? С мисли? Може би с някакви постъпки? Правилно. Той също избрал това. Решил: “Трябва да му служа!” Ала знаете ли, тези светци наистина живеели в съвсем природни условия. Пребивавали всеки ден под различно дърво. Но Локанатха даса Госвами ползвал едно определено място за тоалетна – в храсталака. И понеже нямал постоянно жилище, не притежавал нищо освен едно малко дхоти и на практика нямало шансове да му се служи, момъкът си рекъл: “Може пък да почиствам мястото за тоалетна на своя гуру.” След известно време Локанатха Госвами забелязал, “Хей, в тия храсти всичко е така добре подредено. Тук става нещо.” Заподозрял: “Някой върши всичко това.” Затова следващия път се скрил в един друг храст и надничал да види какво става. На сутринта видял Нароттама даса да идва по гамша, щастливо мантрувайки и пеейки: “Идвам да служа, да чистя и да подреждам.” Тогава не щеш ли Локанатха Госвами изскочил от шубраците и казал: “Калпазанино, какво правиш тук!?” “Гурудев, опитвам се да ти отдам някакво служене.” “О, не… Знаеш ли, прави каквото щеш!” Момъкът си рекъл: “О! Гурудев ми даде благословии! Мога да върша служенето си с благословиите му!” Той бил дори още по-щастлив.
Но Локанатха бил наистина резервиран и не желаел да приеме младежа. Дотолкова, че дори останалите светци започнали да се обръщат към него: “Госвами, защо си толкова строг? Защо измъчваш този момък? Той е толкова чудесен, толкова отдаден, с такива  добри качества. Защо не го приемеш? Толкова много те харесва.” Локанатха казал: „Не!” ”Но защо не?” Тогава той рекъл: “Разберете, дал съм обет. Няма да приемам ученици.” Само си представете, това е нещо много сериозно. Ако светец от такъв калибър поеме обет, той наистина го има предвид, сериозно е. Но тогава другите светци му казали: “Чакай обаче. Този младеж също е дал обет. Готов е да даде живота си, но ще бъде твой ученик.” Тогава Локанатха Госвами казал: “Явно неговият обет е по-силен от моя. Кажете му да иде да се окъпе в Ямуна и да дойде при мен.”
И така Локанатха даса Госвами, господарят на мястото, бил готов да престъпи обета си заради ученика. И той приел един-единствен ученик. Нарекъл го Нароттама. Нароттама означава „най-добрият сред хората”. А колко ученици имал Нароттама даса Тхакура? Шестдесет хиляди. И не е въпросът в количеството. Въпросът е в качеството.
Такава посветеност и такава решителност трябва да имаме за да се отдадем истински. В този обмен всичко зависи от учителя. Официално, теоретично се твърди така. Но от примера виждате, че учители и много силни божествени личности са готови да променят мненията и гледните си точки по сладката воля на своите ученици. Така че посвещение означава да влезете във връзка на обич. Не става дума за присъединяване към теоретична школа, а за любяща връзка.
Чудеса съществуват. Шрила Шридхара Махарадж казва, че пътеката на Кришна е изпълнена с чудеса. Сетне добавя: “Така че пригответе се за чудеса!” Вие готови ли сте за чудеса? Само си представете, че чудесата започват да се случват сега, тъкмо тук и сега – готови ли сте? Да изоставите мрежите си?

(от лекция на Б.К.Тиртха Махарадж, 25.02.2007) Ако чрез посвещение мога да се превърна в чист преданоотдаден, а сърцето ми да стане златно – значи трябва да приема посвещение! Но тогава идва следващият въпрос – къде да срещна, как да намеря своя авторитет. Веднъж един от скъпите ми духовни братя рече: “Решил съм да замина за Индия. Искам да потърся своя учител.” Но вместо да ходи в Индия, той отиде във фермата Нанда Фалва и намери своя Гурудев – едва на тридесет километра, не на три хиляди. Трябва да го има това вътрешно търсене. И когато съм стигнал до предела на възможностите си, тогава трябва да приема някакво външно напътствие, външна помощ от по-висше ниво. Но какво се случва: получавате покана, харесва ви толкова много и сте толкова вдъхновени, че искате да скочите. Знаете ли изобщо какво ви очаква? Имате ли и най-малка представа какво е вътре в кръга на предаността? Нима сте сигурни, че това е за вас или не? Мигар наистина можете да посветите целия си живот в служене на гуру? Това са големи въпроси.Хората много обичат да изпитват учителите. Какви са качествата му, какъв вид квалификации трябва да има, трябва да е такъв, трябва да е онакъв… понеже аз съм толкова велик, че се нуждая от най-добрия гуру, който да отговаря на всички изисквания в шастрите. Но ако ви кажа какви качества се изискват от ученика… Никой няма интерес да чуе този списък. По-добре да забравим за него. Ала само за да ви дам съвсем бегла идея – бъдещият ученик, кандидатът, трябва да бъде: образован, млад, здрав, богат, мъдър, съвършен във всяко отношение и готов да се отдаде напълно. Кой отговаря на тези изисквания? Но тогава можете да попитате: ако някой е толкова съвършен, за какво му е гуру?!Тогава по някакъв мистичен аранжимент срещате учител и се обръщате към него: “О, аз искам да съм твой ученик.” От най-дълбоката съкровеност на сърцето си ви препоръчвам: ако някой дойде при вас и ви каже: “Трябва да станеш мой ученик” стремете се да избегнете това. Бъдете резервирани. Проверете: “Защо?” Защото в класическите истории е малко по-инак. Освен ако не срещнете Бог Исус и той ви каже “Последвай ме!” Тогава го направете! Направете го, не се колебайте! Не бъдете като Петър. Бог му казал: “Просто ела, последвай ме!” а той попитал: “Ами мрежите ми?” “Ами моя интернет?!” – пита Петър от двадесет и първи век… „Ами моите вътрешни мрежи?” „Просто ела, последвай ме, остави ги. Изостави привързаностите си, ела с мен.”Но светци и учители от такъв калибър идват много рядко. В индийската традиция са дадени други истории – когато учениците жадуват да срещнат и търсят своите учители. Tакава e историята за Нароттама даса Тхакура и Локанатха даса Госвами. Локанатха означава „господарят на мястото”. Той бил много отречен човек – винаги отдаден на практиките си, не се срещал с твърде много хора, не си губел времето и затова го считали за велик светец. Имало един обещаващ кандидат – това бил бъдещият Нароттама даса. Той решил: „Локанатха! Той ще бъде моят учител!” И тъй, той се приближил към учителя и му рекъл: “О господарю, моля те бъди милостив към мен, приеми ме за свой ученик.” Той му казал: “Махай се оттук! Не е моя работа. Нямам качествата за това. Върви при светците. Тук има толкова много велики светци,  просто иди при тях. Аз не приемам ученици.” “Не, не, не, аз искам да следвам теб. Моля те!” “Не! Няма начин! Не може!” Така той отхвърлил младия момък. Представете си себе си: обръщате се към велик светец и му поднасяте живота си – това е в крайна сметка вашето приношение, всичко което имате. Казвате: “Моля те, приеми живота ми”, а той отвръща: “Я се махай оттук. Върви си, не ме притеснявай.” А?! Как бихте се почувствали? Изпепелени. Обикновено в такъв момент един западняк би избягал: “Не, сбъркал съм, това не е моят учител. Той ме разочарова!” Но Нароттама бил различен. Той си казал: “О! Моят Гурудев е толкова велик! Иска да ме изпита, иска да види дали посветеността ми е искрена или не. Но какво да сторя тогава?” Той бил философски много добре образован и си казал: “Трябва да удовлетворя своя учител. Това е начинът.” А как можете да удовлетворите духовния си учител? С думи? С мисли? Може би с някакви постъпки? Правилно. Той също избрал това. Решил: “Трябва да му служа!” Ала знаете ли, тези светци наистина живеели в съвсем природни условия. Пребивавали всеки ден под различно дърво. Но Локанатха даса Госвами ползвал едно определено място за тоалетна – в храсталака. И понеже нямал постоянно жилище, не притежавал нищо освен едно малко дхоти и на практика нямало шансове да му се служи, момъкът си рекъл: “Може пък да почиствам мястото за тоалетна на своя гуру.” След известно време Локанатха Госвами забелязал, “Хей, в тия храсти всичко е така добре подредено. Тук става нещо.” Заподозрял: “Някой върши всичко това.” Затова следващия път се скрил в един друг храст и надничал да види какво става. На сутринта видял Нароттама даса да идва по гамша, щастливо мантрувайки и пеейки: “Идвам да служа, да чистя и да подреждам.” Тогава не щеш ли Локанатха Госвами изскочил от шубраците и казал: “Калпазанино, какво правиш тук!?” “Гурудев, опитвам се да ти отдам някакво служене.” “О, не… Знаеш ли, прави каквото щеш!” Момъкът си рекъл: “О! Гурудев ми даде благословии! Мога да върша служенето си с благословиите му!” Той бил дори още по-щастлив. Но Локанатха бил наистина резервиран и не желаел да приеме младежа. Дотолкова, че дори останалите светци започнали да се обръщат към него: “Госвами, защо си толкова строг? Защо измъчваш този момък? Той е толкова чудесен, толкова отдаден, с такива  добри качества. Защо не го приемеш? Толкова много те харесва.” Локанатха казал: „Не!” ”Но защо не?” Тогава той рекъл: “Разберете, дал съм обет. Няма да приемам ученици.” Само си представете, това е нещо много сериозно. Ако светец от такъв калибър поеме обет, той наистина го има предвид, сериозно е. Но тогава другите светци му казали: “Чакай обаче. Този младеж също е дал обет. Готов е да даде живота си, но ще бъде твой ученик.” Тогава Локанатха Госвами казал: “Явно неговият обет е по-силен от моя. Кажете му да иде да се окъпе в Ямуна и да дойде при мен.”И така Локанатха даса Госвами, господарят на мястото, бил готов да престъпи обета си заради ученика. И той приел един-единствен ученик. Нарекъл го Нароттама. Нароттама означава „най-добрият сред хората”. А колко ученици имал Нароттама даса Тхакура? Шестдесет хиляди. И не е въпросът в количеството. Въпросът е в качеството. Такава посветеност и такава решителност трябва да имаме за да се отдадем истински. В този обмен всичко зависи от учителя. Официално, теоретично се твърди така. Но от примера виждате, че учители и много силни божествени личности са готови да променят мненията и гледните си точки по сладката воля на своите ученици. Така че посвещение означава да влезете във връзка на обич. Не става дума за присъединяване към теоретична школа, а за любяща връзка. Чудеса съществуват. Шрила Шридхара Махарадж казва, че пътеката на Кришна е изпълнена с чудеса. Сетне добавя: “Така че пригответе се за чудеса!” Вие готови ли сте за чудеса? Само си представете, че чудесата започват да се случват сега, тъкмо тук и сега – готови ли сте? Да изоставите мрежите си?



Wenn ich durch eine Einweihung, in einen reinen Gottgeweihten umgewandelt sein kann, und mein Herz kann ins Gold verwandelt sein, dann habe ich es anzunehmen. Und, da kommt die folgende Frage; wie kann ich einen Autorität treffen, wo kann ich ihm finden?

Einer von meiner Gottbrüder, sagte einmal zu mir. „Ich habe mich entschlossen, nach India zu gehen und einen Meister suchen!“ Aber, statt nach India, er ging nach Nanda Falva, einen kleinen Bauernhof, und fand seinem Guru dort – nur dreißig Kilometer weiter, und nicht drei Tausend.
Diese Suche, diese innere Suche, sie muss dort sein. Wenn ich schon am Rande meiner Möglichkeiten allein kommen kann, dann brauche ich andere Führung, brauche Hilfe von der höheren Plattform.
Was passiert dann; Sie bekommen eine Einladung, Sie sind begeistert, sehr aufgeregt, sie möchten von Freude in der Luft springen. Wissen Sie überhaupt, was auf Sie zu kommt? Haben Sie eine Ahnung, was sich in frommen Kreis des Dienstes befindet? Sind Sie ganz sicher, dass das für Sie gut ist? Können Sie ihr ganzes Leben dem Guru – sewa widmen? Das sind große Fragen. Leute neigen da zu, Gurus zu überprüfen. Welche Qualitäten soll er besitzen, welche Qualifikationen soll er haben, er soll so sein, oder so. Weil, ich bin selbst so groß, und brauche den besten Guru, einen, der allen Anforderungen der Shastras entspricht. Aber wenn ich ihnen sage, welche Qualitäten für den Schüler erforderlich sind, keiner ist für solche Liste interessiert. Ich gebe hier nur eine kleine Idee, ein Schüler, ich meine Kandidat, sollte gebildet, jung, gesund, weise, gut stehend sein, in alle Hinsicht vollkommen, und noch da zu, bereit sein alles aufzugeben. Wer kann solche Aufforderungen erfüllen? Da kann man sich auch fragen, wo zu braucht eine so vollkommene Person einen Guru? Es kann, durch mystische Einflüsse da zu kommen, dass Sie einen Meister treffen.
„Oh, ich möchte dein Schüler werden!“ – Und ich möchte euch aus tiefsten herzen etwas raten, wenn sich jemand zu ihnen nähert, und sagt: „Du solltest mein Schüler werden“, dann bitte, vermeiden Sie ihm, oder seien Sie distanziert. Überprüfen Sie was steckt dahinter. Weil, in unsere Geschichte läuft das etwas anders, außer, wenn Sie den Herren Jesus begegnet sind, und er sagt zu ihnen. „Folge mir!“, dann machen Sie das. Tun Sie es, zögern Sie nicht! Seien Sie nicht wie Hl. Petrus. Der Herr sagte zu ihm: „Komm, und folge mir…“, und Petrus antwortete: „Und was ist mit meiner Netze?“ – Petrus war ein Fischer. In 21. Jahrhunder Petrus wurde sagen; was ist mit meine Inter-Netze? Mit meinem Internet? „Komm nur, und folge mir, denke nicht zu viel, lasse deine Anhänglichkeiten, komm mit mir“. Lehrer und Heilige von solchen Kaliber, kommen sehr selten vor.
In Indische Tradition sind viele Geschichten geschrieben über die Schüler die auf die Suche nach einem Meister waren. Eine davon ist die Geschichte über Narottama Dasa Thakura und Lokanath Dasa Goswami. Lokanatha bedeutet, der Herr des Ortes. Lokanatha Dasa war eine sehr bescheidene Person, vollkommen seiner Praxis und seinem Dienst gewidmet, er traf kaum die anderen Menschen, er wollte keine Zeit verschwenden, deshalb, galt er als ein großer Heilige. Und da gab es auch einem viel versprechenden Kandidaten – das war die Zukunft von Narottama Dasa – er hat sich entschieden: „Lokanath Dasa! Er wird mein Meister!“ Und er ging zum Lokanath und sagte zu ihm: „Oh Herr, sei so gnädig zu mir und nehme mich als deinen Schüler!“. Und Lokanath erwiderte; „Gehe weg von hier, das ist nicht meine Sache, ich bin nicht qualifiziert für das, gehe zu den Heiligen, es gibt sie so viele hier in der Nähe, ich nehme keine Schüler an!“
„Nein, nein, nein, ich will nur dir folgen! Bitte!“
„Nein, es geht nicht, das kannst du nicht!“, und Lokanath lehnte ihm ab.
Stellen Sie sich vor, Sie kommen zu einem Heiligen, und Sie möchten ihm ihr Leben opfern, alles was Sie besitzen, und Sie sagen ihm; „Bitte, nimm mein Leben in deine Hände“, und er sagt: „Gehe weg von hier, tue mich nicht stören!“. Ha? Wie würden Sie sich fühlen? Verbrannt. Und die westlichen Leute, laufen in der Regel davon. „Ich habe mich geirrt! Er ist nicht mein Meister, er frustriert mich nur…“
Narottama war eine andere Art. Er sagte: „Oh, mein Gurudeva ist so groß! Er will mich nur prüfen ob meine Absichten ehrlich sind oder nicht!“ Was ist dann zu tun? Narottama war philosophisch gut belehrt und erzogen, und er sagte: „Ich muss meinen Meister zufrieden stellen!“ Das ist der Weg! Und wie macht man das, spirituellen Meister zufrieden stellen? Durch unseren Worte, durch unsere Gedanken, durch richtig ausgeführte Aktivitäten. Narottama hat auch das gewählt und war entschlossen: „Ich werde ihm dienen!“
Wie Sie wissen, solche Heilige lebten in wirklich natürlichen Bedingungen, sie wohnten unter den Bäumen, jeden Tag unter den anderem. Lokanatha-dasa lebte an einem besonderen Platz. Er suchte sich eine Toilette in Gebüsch aus. Dadurch er keinen festen Wohnsitz hatte, besaß er auch nicht außer ein kleines Dhoti, so es war praktisch unmöglich ihm ein Dienst zu erweisen. Junger Mann hat sich entschieden: „Vielleicht kann ich die Toilette meines Guru reinigen!“. Und nach einiger Zeit, Lokanath-dasa bemerkte es: „Hey, hier ist auf einmal so eine Ordnung geworden, irgendetwas ist passiert!“ und er war misstrauisch: „Jemand macht das..!“ Er versteckte sich hinten dem Gebüsch und beobachtete. Am Morgen früh sah er Narottama in Gamsha kommen, singend und chantend: „Oh, ich komme zu meinem Dienst, ich mache alles schön und sauber!“ Dann sprang Lokanatha aus seinem Versteck und sagte zu ihm: „Hey du Schlingel, was machst du hier?“
„Gurudev, ich versuche nur Dienst für dich machen“, „ Ach nein! Weißt du was? Tue was du willst!“
Und Narottama sagte auf das: „Oh, Gurudev ist so nett, er gibt mir sein Segen, ich darf weiter machen!“ und er war noch glücklicher. Lokanath aber, war wirklich zurückhaltend, und war nicht bereit den Jungen zu akzeptieren. Die andere Heilige haben das alles beobachtet und schließlich kamen zu ihm: „Goswami, warum bist du so streng? Warum quälst du diesen Jungen? Er ist dir so hingegeben, so treu, er ist qualifiziert! Warum nimmst du ihn nicht?
Lokanath sagte: „Nein!“, „Aber, warum nicht?“ Fragten die andere.
Dann, sagte er: „Ich habe eine Gelübde abgelegt, ich nehme keine Schüler zu mir!“
Stellen Sie sich das vor, das war sehr ernst, wenn ein Heiliger von seinem Kaliber, ein Gelübde ablegt, dann ist das sehr ernst. Und die anderen sagten zu ihm: „Hey, warte mal, dieser Junge hat auch sein Gelübde abgelegt, er ist bereit sein Leben für dich opfern, er will nur dein Schüler werden!“
Und Lokanath sagte: „Vielleicht ist sein Gelübde stärker als meines, sagen sie ihm, er soll in Yamuna das Bad nehmen und zu mir kommen!“
So, Lokanatha-dasa Goswami, der Herrscher des Ortes, war bereit sein Gelübde abzubrechen, zum Wolle des Schülers und er nahm ihm zu sich, sein Name wurde Narottama, was bedeutet; der beste unter den Menschen.
Und wie viele Schüler hatte Narottama-dasa? Sechzig Tausend. Es geht nicht um der Zahl, es ist nur die Frage der Qualität.
So eine Art von Einsatz und so eine Art von Entschlossenheit müssen wir auch haben, um uns wirklich hingeben zu können. Und diese Transaktion ist von Gurudev abhängig. Offiziel gesagt, so ist in Theorie, aber Sie können aus diesen Beispiel sehen, dass die Gurus und alle starke Göttliche Persönlichkeiten, immer bereit sind, ihre Ansichten und Meinungen zu verändern bei so süßen Wünschen ihrer Schüler. Also, Einweihung bedeutet, eingehen in eine Liebesverbindung, und das ist keine theoretische Lehre, das ist liebevolle Verbindung.
Die Wunder existieren! Srila Shridhara Maharaj sagt; der Weg zum Krisna voller Wunder ist. Und er sagte noch; Seien Sie bereit die Wunder zu erleben. Sind Sie bereit? Stellen Sie sich nur vor, die Wunder passieren hier und jetzt. Sind Sie bereit? Bereit ihre Netze zu verlassen?
(Vortrag von B.K. Tirtha Maharaj 25. 2. 2007)



( Conferencia de B.K.Tirtha Maharaj, el 25.02.2007)
Si a través de la iniciación pueda transformarme en devoto dedicado y casto y si mi corazón llegue a ser un corazón de oro – todo esto significa: ¡debo aceptar la iniciación! Pero entonces surge otra cuestión – dónde encontrar y hallar mi autoridad. Una vez  uno de mis apreciados hermanos espirituales me dijo: “He decidido y saldré para India.  Quiero buscar allí a mi maestro” Sin embargo, en vez de ira a India, fue a la granja Nanda Falva y allí encontró a su maestro – a unos treinta kilómetros de distancia en vez de tres mil.
Esta búsqueda interior debe existir. Y cuando haya llegado al límite de mis posibilidades, necesito aceptar un aleccionamiento exterior, una ayuda exterior de nivel superior. Y qué es lo que ocurre: habéis recibido una invitación, os gusta tanto y os sentís inspirados a punto de dar brincos. ¿Acaso sabéis  qué es lo que os espera en adelante ?¿ Acaso tenéis la menor idea de lo que se esconde en el interior del círculo de la devoción?¿ Estáis seguros que todo ello es o no es  para vosotros? ¿Acaso podéis dedicar en realidad  toda vuestra vida  sirviendo a un guru? Estas son las grandes cuestiones  que se plantean.
A la gente le encanta poner a prueba a los maestros. Qué cualidades tienen, qué tipo de calificación deben tener y que deben ser tales y cuales…porque yo mismo soy tan grande e importante que necesito el mejor guru-seva , alguno que pueda responder a  todos los requisitos de las shastras.
Y si  yo os dijera qué cualidades se requieren del discípulo… Nadie se interesaría  en escuchar esta lista. Sería  mejor olvidarla. Por lo tanto, sólo quisiera daros una leve idea – el futuro discípulo, el candidato debe ser: formado y educado,  joven, debe estar sano y debe ser rico, sabio, perfecto en cualquier aspecto y además debe estar listo a dedicarse por completo.
¿ Quién responde a tantos requisitos? Podéis en tal caso preguntar: si alguien fuese tan perfecto, ¿para qué le haría falta un guru?
Entonces, a raíz de un  arreglo místico encontráis a un maestro y le decís: “О, yo quiero ser tu discípulo.” Desde lo más profundo de mi corazón os recomiendo que cuando alguien viniera diciendo: “Debes llegar a ser mi discípulo.” – deberíais tratar de evitarlo. Debéis permanecer reservados  y debéis verificar y comprobar: “¿Porqué?”
Porque en las verdaderas historias las cosas ocurren de una manera un poco distinta. Excepto la  casualidad  de encontrar al mismo Dios Jesús y que éste os dijera: “¡Sígueme!”
¡Hacedlo en tal caso!¡Hacedlo sin hesitar!¡No seáis  como Pedro! – A él Dios le había dicho: “¡Simplemente ven y sígueme!” pero él le preguntó: “Bueno, ¿y qué pasará con mis redes?  “ Bueno, ¡¿y qué pasará  con   mi Internet?!” –  preguntará  Pedro del siglo veintiuno…„¿ Y qué pasará con mis redes interiores?  ?” „ Simplemente ven y sígueme!¡Déjalos! ¡Abandona tus adicciones y afecciones, ven conmigo!”
Santos y maestros de tal calibrado vendrán rarísimas veces. En la tradición de India existen otras historias – historias en que los discípulos  sienten sed por encontrar  y por lo tanto buscan fervorosamente a sus maestros. Esta es la historia de Narottama dasa Thakura  y Lokanatha dasa Gosvami. Lokanatha significa „el señor del lugar”. Era una persona muy abnegada – siempre dedicado a sus prácticas, no encontraba ni comunicaba con mucha gente, no perdía su tiempo y por esto lo consideraban y veneraban como a un gran santo. Había en aquellos tiempos un candidato muy prometedor – el futuro Narottama dasa. El había decidido ya: „¡Lokanatha ! ¡El será mi maestro!” Así fue que se acercó al maestro diciendo: “О, señor, se misericordioso y acéptame por tu discípulo.” Pero él le respondió: “¡Quítate  de aquí! No es asunto mío. No tengo las  cualidades que se requieren  para ello. Vete  a buscar a los santos. Por aquí hay tantos grandes santos, simplemente vete a buscarlos. Yo no acepto  a discípulos” “Que no, no, que  yo quiero seguirte a ti, ¡te lo ruego!” “¡No!¡No hay modo!¡No se puede !” Y de este modo rechazó al joven.
Imaginaos estar en su lugar: os dirigís   a un gran santo entregándole   vuestra  vida – ya que se trata  en fin de cuentas de vuestro  sacrificio, de entrega de todo lo que tenéis y que le decís: “Te ruego que aceptes mi vida.” Pero él responde: “¡Vete, quítate de aquí, no me molestes!” ¡¿Eh?! ¿ Qué tal os vais a sentir? Os vais a sentir como  hechos cenizas. En un caso semejante los occidentales se huirían: “No, me he confundido, éste no es mi maestro.¡El me decepcionó !” Sin embargo, Narottama era distinto. Se dijo:“¡О, mi Gurudev es tan grande! Quiere ponerme a prueba,  quiere ver si mi dedicación es o no es sincera. ¿Pero, qué es lo que puedo hacer entonces?” Y como estaba bien formado en la filosofía, se dijo: “Lo que debo hacer es darle satisfacción  a mi maestro, Este es único modo.”
¿Y cómo podéis dar satisfacción  a vuestro maestro espiritual?¿ Con palabras?¿Con ideas? ¿O talvez con algunas acciones o diligencias? Correcto. El  también optó por las acciones. Y decidió: “¡Debo servirle!” Por lo tanto, como es sabido, estos santos suelen vivir realmente en condiciones muy naturales. Se pasaban cada día debajo de un árbol distinto. Sin embargo, para sus necesidades y su aseo Lokanatha dasa Gosvami usaba un sitio fijo  – en los matorrales.  Y como no tenía domicilio fijo, no poseía más que un pequeño dhoti y en práctica no existían grandes oportunidades para servirle, de modo que el joven se dijo: “Talvez pueda yo  limpiar un sitio para el aseo de mi guru.”
Después de cierto tiempo Lokanatha Gosvami  notó que  “Ah, en estos matorrales todo parece muy bien ordenado. Aquí pasa algo raro.” Y comenzó a sospechar: “Habrá alguien que haga todo esto.”Por esto para sus necesidades se escondió en otro matorral y sólo se asomó un poquito  para ver lo que iba a pasar. Al amanecer del día siguiente vio a Narottama dasa  vestido sólo en gamcha, recitando  felizmente sus mantras y canturreando:   “Vengo a servir, a limpiar y a ordenar.”
Entonces inesperadamente detrás de los matorrales se asomó Lokanatha Gosvami diciendo: y le dijo: “ ¡He, holgazán, ¿qué estás haciendo tú por aquí!?” “Gurudev, estoy tratando a dedicarte algún  tipo de servicio..” “О, no lo hagas ….Pero, ¿ sabes? ¡Haz pues  lo que te dé la gana!” El joven se dijo: “¡О, Gurudev me dio sus bendiciones! ¡ Puedo realizar el servicio con sus bendiciones !” Y se sintió aun más feliz.
Pero Lokanatha  realmente se comportaba con reservas y no quería aceptar al joven. Incluso los otros santos comenzaron a intervenir en su favor diciendo:  “Gosvami, ¿ porqué eres tan duro con el chico? ¿Porqué lo estás torturando? Es un joven  maravilloso, tan dedicado y devoto y posee muy buenas cualidades. ¿Porqué no lo aceptas? Tú le has gustado tanto.” Lokanatha dijo categóricamente: „ ¡No!”  ”¿Pero, y  porqué no?”
Entonces él dijo: “Entendedme, he hecho un voto. No aceptaré a discípulos.” Imaginad esto. Es algo muy serio. Si un santo de este calibrado ha hecho un voto, él lo debe tener en cuenta, es algo grave. Los demás santos le dijeron: “Espera por lo tanto. Este joven también ha hecho un voto. Está listo a dar su vida  para llegar a ser discípulo tuyo  y lo será.”
Entonces Lokanatha  Gosvami dijo: “Evidentemente su voto es más fuerte que el mío. Decid le que vaya a bañarse en Yamuna y que venga aquí conmigo.”
De este modo Lokanatha  dasa Gosvami, el señor del lugar estaba listo a  no cumplir y a faltar con su propio voto a favor del discípulo. Y así aceptó a un solo discípulo. Le dio el nombre de  Narottama.  Narottama  significa: „el mejor entre los humanos.” Y ¿cuántos discípulos ha tenido Narottama dasa Thakura?  Sesenta mil. El problema no reside en la cantidad. Lo que importa es la cualidad.
Esta dedicación y esta decisión debemos poseer para  dedicarnos de verdad. En este intercambio todo depende del maestro. Oficialmente, en teoría se afirma esto. Pero del ejemplo se ve que maestros y personalidades divinas con mucha fuerza están listos a cambiar sus opiniones, ideas y puntos de vista en acuerdo con la dulce voluntad de de sus discípulos. De modo que la dedicación significa entrar en una relación afectuosa. No se trata de adherencia  a una escuela teórica sino de una relación afectuosa.
Los milagros existen. Shrila Shridhara  Maharaj dice que el sendero de Krishna esta lleno de milagros. Y luego agrega: “De modo que, ¡estad  listos para los milagros!”  Y vosotros, ¿estáis listos para los milagros? Sólo debéis imaginar que los milagros comienzan a ocurrir aquí y ahora  – ¿estáis listos para ello?
¿Estáis listos a abandonar vuestros redes?

( Conferencia de B.K.Tirtha Maharaj, el 25.02.2007) Si a través de la iniciación pueda transformarme en devoto dedicado y casto y si mi corazón llegue a ser un corazón de oro – todo esto significa: ¡debo aceptar la iniciación! Pero entonces surge otra cuestión – dónde encontrar y hallar mi autoridad. Una vez  uno de mis apreciados hermanos espirituales me dijo: “He decidido y saldré para India.  Quiero buscar allí a mi maestro” Sin embargo, en vez de ira a India, fue a la granja Nanda Falva y allí encontró a su maestro – a unos treinta kilómetros de distancia en vez de tres mil. Esta búsqueda interior debe existir. Y cuando haya llegado al límite de mis posibilidades, necesito aceptar un aleccionamiento exterior, una ayuda exterior de nivel superior. Y qué es lo que ocurre: habéis recibido una invitación, os gusta tanto y os sentís inspirados a punto de dar brincos. ¿Acaso sabéis  qué es lo que os espera en adelante ?¿ Acaso tenéis la menor idea de lo que se esconde en el interior del círculo de la devoción?¿ Estáis seguros que todo ello es o no es  para vosotros? ¿Acaso podéis dedicar en realidad  toda vuestra vida  sirviendo a un guru? Estas son las grandes cuestiones  que se plantean.A la gente le encanta poner a prueba a los maestros. Qué cualidades tienen, qué tipo de calificación deben tener y que deben ser tales y cuales…porque yo mismo soy tan grande e importante que necesito el mejor guru-seva , alguno que pueda responder a  todos los requisitos de las shastras. Y si  yo os dijera qué cualidades se requieren del discípulo… Nadie se interesaría  en escuchar esta lista. Sería  mejor olvidarla. Por lo tanto, sólo quisiera daros una leve idea – el futuro discípulo, el candidato debe ser: formado y educado,  joven, debe estar sano y debe ser rico, sabio, perfecto en cualquier aspecto y además debe estar listo a dedicarse por completo.  ¿ Quién responde a tantos requisitos? Podéis en tal caso preguntar: si alguien fuese tan perfecto, ¿para qué le haría falta un guru?Entonces, a raíz de un  arreglo místico encontráis a un maestro y le decís: “О, yo quiero ser tu discípulo.” Desde lo más profundo de mi corazón os recomiendo que cuando alguien viniera diciendo: “Debes llegar a ser mi discípulo.” – deberíais tratar de evitarlo. Debéis permanecer reservados  y debéis verificar y comprobar: “¿Porqué?” Porque en las verdaderas historias las cosas ocurren de una manera un poco distinta. Excepto la  casualidad  de encontrar al mismo Dios Jesús y que éste os dijera: “¡Sígueme!”¡Hacedlo en tal caso!¡Hacedlo sin hesitar!¡No seáis  como Pedro! – A él Dios le había dicho: “¡Simplemente ven y sígueme!” pero él le preguntó: “Bueno, ¿y qué pasará con mis redes?  “ Bueno, ¡¿y qué pasará  con   mi Internet?!” –  preguntará  Pedro del siglo veintiuno…„¿ Y qué pasará con mis redes interiores?  ?” „ Simplemente ven y sígueme!¡Déjalos! ¡Abandona tus adicciones y afecciones, ven conmigo!” Santos y maestros de tal calibrado vendrán rarísimas veces. En la tradición de India existen otras historias – historias en que los discípulos  sienten sed por encontrar  y por lo tanto buscan fervorosamente a sus maestros. Esta es la historia de Narottama dasa Thakura  y Lokanatha dasa Gosvami. Lokanatha significa „el señor del lugar”. Era una persona muy abnegada – siempre dedicado a sus prácticas, no encontraba ni comunicaba con mucha gente, no perdía su tiempo y por esto lo consideraban y veneraban como a un gran santo. Había en aquellos tiempos un candidato muy prometedor – el futuro Narottama dasa. El había decidido ya: „¡Lokanatha ! ¡El será mi maestro!” Así fue que se acercó al maestro diciendo: “О, señor, se misericordioso y acéptame por tu discípulo.” Pero él le respondió: “¡Quítate  de aquí! No es asunto mío. No tengo las  cualidades que se requieren  para ello. Vete  a buscar a los santos. Por aquí hay tantos grandes santos, simplemente vete a buscarlos. Yo no acepto  a discípulos” “Que no, no, que  yo quiero seguirte a ti, ¡te lo ruego!” “¡No!¡No hay modo!¡No se puede !” Y de este modo rechazó al joven.  Imaginaos estar en su lugar: os dirigís   a un gran santo entregándole   vuestra  vida – ya que se trata  en fin de cuentas de vuestro  sacrificio, de entrega de todo lo que tenéis y que le decís: “Te ruego que aceptes mi vida.” Pero él responde: “¡Vete, quítate de aquí, no me molestes!” ¡¿Eh?! ¿ Qué tal os vais a sentir? Os vais a sentir como  hechos cenizas. En un caso semejante los occidentales se huirían: “No, me he confundido, éste no es mi maestro.¡El me decepcionó !” Sin embargo, Narottama era distinto. Se dijo:“¡О, mi Gurudev es tan grande! Quiere ponerme a prueba,  quiere ver si mi dedicación es o no es sincera. ¿Pero, qué es lo que puedo hacer entonces?” Y como estaba bien formado en la filosofía, se dijo: “Lo que debo hacer es darle satisfacción  a mi maestro, Este es único modo.” ¿Y cómo podéis dar satisfacción  a vuestro maestro espiritual?¿ Con palabras?¿Con ideas? ¿O talvez con algunas acciones o diligencias? Correcto. El  también optó por las acciones. Y decidió: “¡Debo servirle!” Por lo tanto, como es sabido, estos santos suelen vivir realmente en condiciones muy naturales. Se pasaban cada día debajo de un árbol distinto. Sin embargo, para sus necesidades y su aseo Lokanatha dasa Gosvami usaba un sitio fijo  – en los matorrales.  Y como no tenía domicilio fijo, no poseía más que un pequeño dhoti y en práctica no existían grandes oportunidades para servirle, de modo que el joven se dijo: “Talvez pueda yo  limpiar un sitio para el aseo de mi guru.” Después de cierto tiempo Lokanatha Gosvami  notó que  “Ah, en estos matorrales todo parece muy bien ordenado. Aquí pasa algo raro.” Y comenzó a sospechar: “Habrá alguien que haga todo esto.”Por esto para sus necesidades se escondió en otro matorral y sólo se asomó un poquito  para ver lo que iba a pasar. Al amanecer del día siguiente vio a Narottama dasa  vestido sólo en gamcha, recitando  felizmente sus mantras y canturreando:   “Vengo a servir, a limpiar y a ordenar.”Entonces inesperadamente detrás de los matorrales se asomó Lokanatha Gosvami diciendo: y le dijo: “ ¡He, holgazán, ¿qué estás haciendo tú por aquí!?” “Gurudev, estoy tratando a dedicarte algún  tipo de servicio..” “О, no lo hagas ….Pero, ¿ sabes? ¡Haz pues  lo que te dé la gana!” El joven se dijo: “¡О, Gurudev me dio sus bendiciones! ¡ Puedo realizar el servicio con sus bendiciones !” Y se sintió aun más feliz. Pero Lokanatha  realmente se comportaba con reservas y no quería aceptar al joven. Incluso los otros santos comenzaron a intervenir en su favor diciendo:  “Gosvami, ¿ porqué eres tan duro con el chico? ¿Porqué lo estás torturando? Es un joven  maravilloso, tan dedicado y devoto y posee muy buenas cualidades. ¿Porqué no lo aceptas? Tú le has gustado tanto.” Lokanatha dijo categóricamente: „ ¡No!”  ”¿Pero, y  porqué no?”Entonces él dijo: “Entendedme, he hecho un voto. No aceptaré a discípulos.” Imaginad esto. Es algo muy serio. Si un santo de este calibrado ha hecho un voto, él lo debe tener en cuenta, es algo grave. Los demás santos le dijeron: “Espera por lo tanto. Este joven también ha hecho un voto. Está listo a dar su vida  para llegar a ser discípulo tuyo  y lo será.” Entonces Lokanatha  Gosvami dijo: “Evidentemente su voto es más fuerte que el mío. Decid le que vaya a bañarse en Yamuna y que venga aquí conmigo.”De este modo Lokanatha  dasa Gosvami, el señor del lugar estaba listo a  no cumplir y a faltar con su propio voto a favor del discípulo. Y así aceptó a un solo discípulo. Le dio el nombre de  Narottama.  Narottama  significa: „el mejor entre los humanos.” Y ¿cuántos discípulos ha tenido Narottama dasa Thakura?  Sesenta mil. El problema no reside en la cantidad. Lo que importa es la cualidad. Esta dedicación y esta decisión debemos poseer para  dedicarnos de verdad. En este intercambio todo depende del maestro. Oficialmente, en teoría se afirma esto. Pero del ejemplo se ve que maestros y personalidades divinas con mucha fuerza están listos a cambiar sus opiniones, ideas y puntos de vista en acuerdo con la dulce voluntad de de sus discípulos. De modo que la dedicación significa entrar en una relación afectuosa. No se trata de adherencia  a una escuela teórica sino de una relación afectuosa.  Los milagros existen. Shrila Shridhara  Maharaj dice que el sendero de Krishna esta lleno de milagros. Y luego agrega: “De modo que, ¡estad  listos para los milagros!”  Y vosotros, ¿estáis listos para los milagros? Sólo debéis imaginar que los milagros comienzan a ocurrir aquí y ahora  – ¿estáis listos para ello? ¿Estáis listos a abandonar vuestros redes?



(из лекции Б.К.Тиртха Махараджа, 25.02.2007)
Если с помощью посвещения могу превратится в чистого преданного, а сердце моë будет из чистого золота – значит нужно принять посвещение! Но тогда возникает следующий  вопрос – как встретит, как найти своего духовного вожака? Однаждый одинь из моих дорогих духовных братьев сказал: “Я поеду в Индию. Там буду искать своего учителя”. Но вместо  этого он поехал на ферме Нанда Фалва (в Венгрии, откуда и мои братьев есть) и нашëл своего Гурудева – только в тридцати километрах, а не в трëх тысяч.
Нужно, чтобы поиск был внутри нас. И когда я достиг до конца своих возможностей, тогда мне нужно принять помощь более высшего порядка извне. Но что получаеться: получаете  приглашение, вам так начинает нравиться, такое вдохновение пришло, что хочеться попрыгать. А вы знаете что вас вообще ожидает?! Имеете ли хоть какое то представление, что происходит внутри этого круга преданности?! Откуда может быть уверенность, что именно это вам нужно? И действительно вы можете посвятить всю свою жизнь служению только своему гуру? Это весьма важные вопросы.
Люди очень любят проверять учителей. Какие у него качества, какая кваллификация у него должна быть, он должен быть такой или другой… ведь я такой великий, что мне нужен только самый специальный гуру, который соответствует всему этому, что написано в шастрах. Ну, а если я начну говорит вам какие качества должны быть у ученика… Никто и слышать не захочет – список этот не короткий. Лучше и не говорит о нëм. Но я постараюсь только в сокращëнном виде подбросить идею – будущий ученик, кандидат в ученики должен быть: образованный, молодой, здоровый, богатый, мудрый, совершенный во всяком одном отношении и быть полностью преданным своему учителю. Кто отвечает всем этим требованиям? Но тогда вы можете спросить:  Если кто-то такой совершенный, зачем ему нужен гуру?!
Тогда каким то мистическим образом встречаете учителя и обращаетесь к нему “О, я так хочу быть твоим учеником”. От всего сердца говорю вам: если кто то придëт к вам и настаивает: “Ты должен быть моим учеником”- стремитесь избежать этого. Будьте очень осторожными. Проверяйте!: “Почему?” Да потому что в классическите историях немножко по другому. Если только не встретите самого Бога Исусса Христа и он скажет “Последуй Меня!” Тогда сделайте это! Без колебаний! Не будьте как Петр. Бог ему сказал: “Просто приходи, последуй меня!” а он спросил: “А как же мои сети?” “А мой интернет?!” –спрашивает Петр двадцать первого века… „А мои внутреные сети?” „Просто приходи, последуй меня, оставь сети. Оставь своих привязанностей, и приходи ко мне.”
Но святые и учителя такого уровня приходят чрезвычайно редко. В индийской традиции существуют другие истории – когда ученики жаждуют встретить и всячески ищут своих учителей. Tакова история Нароттама даса Тхакура и Локанатха даса Госвами. Локанатх означает „государь этого места”. Он был весьма отречëнный человек – всегда отдавал себя своим духовным практикам, не встречался с многими людми, не терял своë время по пустякам и поэтому считали его великим святым. Был однако одинь кандидат – это был будущиий Нароттама дас. Ой  решил: „Локанатха! Он мой учитель!“ Он приблизился к учителю и сказал: “О государь мой, пожалуйста будь милостив ко мне, прими меня своим учеником.” А тот говорит ему: “Пошëл вон отсюда! Не моë это дело. Никаких качеств у меня для этого нет. Иди к святым. Тут так много великих святых есть, просто иди к ним. Я не принимаю учеников”. “Нет, нет, нет, буду следовать тебя. Прошу тебя!” “Нет! Никак нельзя!” Так он отбросил молодого парня.
Представьте себе: обращаетесь к великому светому, отдаëте ему всю свою жизнь – это же всë что у вас есть. Говорите: “Пожалуйста, вот тебе моя жизнь”, а он отвечает: “Пошëл вон отсюда. Чего пристал.” Ну чтож, а?! Как бы вы себя почувствовали? Обычно в таких случаях  западный человек убежал бы: “Нет, ошибься, это вовсе не мой учитель. Он меня так разочаровал!” Но Нароттама был другой. Он сказал себе: “О! Мой Гурудев такой великий! Хочет он проверить настоящая ли моя посвещëнность или нет. Но что мне тогда сделать?” Он был во филлософском отношении очень образованный и сказал: “Нужно удовлетворить своего учителя. Вот так.” А как можете  удовлетворить духовного учителя? Словами? Раздумывая? Може быть поступками? Правильно. Он тоже выбрал этот путь. Решил: “Нужно ему служить!” Но вы знаете, эти святые действительно жили в простых прироных условиях. Пребывали каждый день под различными деревьями. Но Локанатха дас Госвами пользовался одним и тем же местом как тоалет – в лесу. И так как у него не было жилья, не было ничего, кроме одного дхоти и поэтому практически не было шансов послужит ему, парень сказал себе: “Может быть я буду чистить отходное место – тоалет моего гуру.” Через некоторое время Локанатха Госвами заметил: “ Ой, в отходное место все время так чисто. Что-то здесь происходит“ – заподозрил он. “ Ведь это кто-то делает.” В следующий раз спрятался недалеко от этого место и начал следит. На другое утро увидел: Нароттама даса идëт в одной гамше, счастливый поëт и считает мантру: “Я иду служить, чистить, наводит порядок”. Тогда тут как тут Локанатх Госвами выскочил из укрытия и сказал: “Негодяй, что ты тут делаешь!?” “Гурудев, я пытаюсь хоть как то послужить тебе.” “Нет, Нет… ну ладно как знаешь”. Парень подумал: “О! Гурудев дал мне своë благословение. Я могу служить ему с его благословение.
Теперь он служил ещë более счастливый!
Но Локанатх Госвами был действительно зарезервированный и не желал принять парня. Дело дошло до того, что даже остальные святые начали обращаться к нему: “Госвами, зачем ты такой суровый? Зачем мучаешь этого парня? Он такой прекрасный, так предан тебе, такие  у него хорошие качества. Почему ты не примешь его? Он так любит тебя.” Локанатх Госвами сказал: „ Нет!” ”Но почему?” Тогда он сказал: “Да поймите, я дал обеть. Никаких учеников не принимать.” Да вы только представьте себе, как это в серьез. Да ведь это святой такого масштаба, если он принимает обеть, то он действительно следует им, это весьма серьезно. Но тогда другие светые сказали: “Подожди! Ведь этот парень тоже принял обеть. Готов отдать свою жизнь, но быть твоим учеником.” Тогда Локанатх Госвами сказал: “Видимо, обеть его сильнее моего. Скажите ему пусть идëт выкупаться в Ямуне и приходить ко мне.”
И так Локанатх дас Госвами, государь место, был готов даже преступить своего обета  ради своего ученика. И он принял единственного ученика. Назвал его Нароттама. Нароттама означает „лучший среди людей”. А сколько учеников имел Нароттама даса Тхакура? Шестьдесять тысяч. И не в количеството дело. Дело в качестве.
Такая посвященность и такая решительность нужно иметь, чтобы быть настоящими преданными. В обмене между сторонами всë зависит от учителя. Официально, теоретично это так. Но из этого примера видите, что учителя и очень сильные божественые личности  готовы поменять мнение и свою точку зрения из-за сладкой воли своих учеников. Так что посвящение означает установить любовную связь. Не присоединиться к теоретичной школе, а установить связь, основанной на любви.
Чудеса существуют. Шрила Шридхара Махарадж говорит, что дорога к Кришне полна чудес. А потом добавляет: “Так что приготовьтесь к чудесам!” Вы готовы увидеть чудес? Вы только представьте, чудеса начинают случаться сейчас, именно теперь, прямо здесь – готовы ли вы к этому? Вы готовы выбросить свои сети?

(из лекции Б.К.Тиртха Махараджа, 25.02.2007) Если с помощью посвещения могу превратится в чистого преданного, а сердце моë будет из чистого золота – значит нужно принять посвещение! Но тогда возникает следующий  вопрос – как встретит, как найти своего духовного вожака? Однаждый одинь из моих дорогих духовных братьев сказал: “Я поеду в Индию. Там буду искать своего учителя”. Но вместо  этого он поехал на ферме Нанда Фалва (в Венгрии, откуда и мои братьев есть) и нашëл своего Гурудева – только в тридцати километрах, а не в трëх тысяч. Нужно, чтобы поиск был внутри нас. И когда я достиг до конца своих возможностей, тогда мне нужно принять помощь более высшего порядка извне. Но что получаеться: получаете  приглашение, вам так начинает нравиться, такое вдохновение пришло, что хочеться попрыгать. А вы знаете что вас вообще ожидает?! Имеете ли хоть какое то представление, что происходит внутри этого круга преданности?! Откуда может быть уверенность, что именно это вам нужно? И действительно вы можете посвятить всю свою жизнь служению только своему гуру? Это весьма важные вопросы.Люди очень любят проверять учителей. Какие у него качества, какая кваллификация у него должна быть, он должен быть такой или другой… ведь я такой великий, что мне нужен только самый специальный гуру, который соответствует всему этому, что написано в шастрах. Ну, а если я начну говорит вам какие качества должны быть у ученика… Никто и слышать не захочет – список этот не короткий. Лучше и не говорит о нëм. Но я постараюсь только в сокращëнном виде подбросить идею – будущий ученик, кандидат в ученики должен быть: образованный, молодой, здоровый, богатый, мудрый, совершенный во всяком одном отношении и быть полностью преданным своему учителю. Кто отвечает всем этим требованиям? Но тогда вы можете спросить:  Если кто-то такой совершенный, зачем ему нужен гуру?!Тогда каким то мистическим образом встречаете учителя и обращаетесь к нему “О, я так хочу быть твоим учеником”. От всего сердца говорю вам: если кто то придëт к вам и настаивает: “Ты должен быть моим учеником”- стремитесь избежать этого. Будьте очень осторожными. Проверяйте!: “Почему?” Да потому что в классическите историях немножко по другому. Если только не встретите самого Бога Исусса Христа и он скажет “Последуй Меня!” Тогда сделайте это! Без колебаний! Не будьте как Петр. Бог ему сказал: “Просто приходи, последуй меня!” а он спросил: “А как же мои сети?” “А мой интернет?!” –спрашивает Петр двадцать первого века… „А мои внутреные сети?” „Просто приходи, последуй меня, оставь сети. Оставь своих привязанностей, и приходи ко мне.” Но святые и учителя такого уровня приходят чрезвычайно редко. В индийской традиции существуют другие истории – когда ученики жаждуют встретить и всячески ищут своих учителей. Tакова история Нароттама даса Тхакура и Локанатха даса Госвами. Локанатх означает „государь этого места”. Он был весьма отречëнный человек – всегда отдавал себя своим духовным практикам, не встречался с многими людми, не терял своë время по пустякам и поэтому считали его великим святым. Был однако одинь кандидат – это был будущиий Нароттама дас. Ой  решил: „Локанатха! Он мой учитель!“ Он приблизился к учителю и сказал: “О государь мой, пожалуйста будь милостив ко мне, прими меня своим учеником.” А тот говорит ему: “Пошëл вон отсюда! Не моë это дело. Никаких качеств у меня для этого нет. Иди к святым. Тут так много великих святых есть, просто иди к ним. Я не принимаю учеников”. “Нет, нет, нет, буду следовать тебя. Прошу тебя!” “Нет! Никак нельзя!” Так он отбросил молодого парня. Представьте себе: обращаетесь к великому светому, отдаëте ему всю свою жизнь – это же всë что у вас есть. Говорите: “Пожалуйста, вот тебе моя жизнь”, а он отвечает: “Пошëл вон отсюда. Чего пристал.” Ну чтож, а?! Как бы вы себя почувствовали? Обычно в таких случаях  западный человек убежал бы: “Нет, ошибься, это вовсе не мой учитель. Он меня так разочаровал!” Но Нароттама был другой. Он сказал себе: “О! Мой Гурудев такой великий! Хочет он проверить настоящая ли моя посвещëнность или нет. Но что мне тогда сделать?” Он был во филлософском отношении очень образованный и сказал: “Нужно удовлетворить своего учителя. Вот так.” А как можете  удовлетворить духовного учителя? Словами? Раздумывая? Може быть поступками? Правильно. Он тоже выбрал этот путь. Решил: “Нужно ему служить!” Но вы знаете, эти святые действительно жили в простых прироных условиях. Пребывали каждый день под различными деревьями. Но Локанатха дас Госвами пользовался одним и тем же местом как тоалет – в лесу. И так как у него не было жилья, не было ничего, кроме одного дхоти и поэтому практически не было шансов послужит ему, парень сказал себе: “Может быть я буду чистить отходное место – тоалет моего гуру.” Через некоторое время Локанатха Госвами заметил: “ Ой, в отходное место все время так чисто. Что-то здесь происходит“ – заподозрил он. “ Ведь это кто-то делает.” В следующий раз спрятался недалеко от этого место и начал следит. На другое утро увидел: Нароттама даса идëт в одной гамше, счастливый поëт и считает мантру: “Я иду служить, чистить, наводит порядок”. Тогда тут как тут Локанатх Госвами выскочил из укрытия и сказал: “Негодяй, что ты тут делаешь!?” “Гурудев, я пытаюсь хоть как то послужить тебе.” “Нет, Нет… ну ладно как знаешь”. Парень подумал: “О! Гурудев дал мне своë благословение. Я могу служить ему с его благословение.Теперь он служил ещë более счастливый!  Но Локанатх Госвами был действительно зарезервированный и не желал принять парня. Дело дошло до того, что даже остальные святые начали обращаться к нему: “Госвами, зачем ты такой суровый? Зачем мучаешь этого парня? Он такой прекрасный, так предан тебе, такие  у него хорошие качества. Почему ты не примешь его? Он так любит тебя.” Локанатх Госвами сказал: „ Нет!” ”Но почему?” Тогда он сказал: “Да поймите, я дал обеть. Никаких учеников не принимать.” Да вы только представьте себе, как это в серьез. Да ведь это святой такого масштаба, если он принимает обеть, то он действительно следует им, это весьма серьезно. Но тогда другие светые сказали: “Подожди! Ведь этот парень тоже принял обеть. Готов отдать свою жизнь, но быть твоим учеником.” Тогда Локанатх Госвами сказал: “Видимо, обеть его сильнее моего. Скажите ему пусть идëт выкупаться в Ямуне и приходить ко мне.”И так Локанатх дас Госвами, государь место, был готов даже преступить своего обета  ради своего ученика. И он принял единственного ученика. Назвал его Нароттама. Нароттама означает „лучший среди людей”. А сколько учеников имел Нароттама даса Тхакура? Шестьдесять тысяч. И не в количеството дело. Дело в качестве. Такая посвященность и такая решительность нужно иметь, чтобы быть настоящими преданными. В обмене между сторонами всë зависит от учителя. Официально, теоретично это так. Но из этого примера видите, что учителя и очень сильные божественые личности  готовы поменять мнение и свою точку зрения из-за сладкой воли своих учеников. Так что посвящение означает установить любовную связь. Не присоединиться к теоретичной школе, а установить связь, основанной на любви. Чудеса существуют. Шрила Шридхара Махарадж говорит, что дорога к Кришне полна чудес. А потом добавляет: “Так что приготовьтесь к чудесам!” Вы готовы увидеть чудес? Вы только представьте, чудеса начинают случаться сейчас, именно теперь, прямо здесь – готовы ли вы к этому? Вы готовы выбросить свои сети?



(श्री भ. क.तीर्थ  महाराज के व्याख्यान से उद्धृत , २५ .०२ .२००७ , सोफिया )
यदि दीक्षा से मैं एक शुद्ध भक्त  में परिवर्तित हो  जाता  हूँ -मेरा दिल सोने का हो जाए   – तो मुझे इसे लेना ही है ! लेकिन फिर अगला  प्रश्न उठता है -उस अधिकारिक व्यक्तित्व को किस प्रकार मिला जाए,कैसे  ढूंडा जाए? एक बार मेरे एक प्रिय गुरुभाई ने कहा : “ओह, मैंने इसके लिए  भारत जाने का फैसला किया है .मैं अपने मास्टर की  खोज  करना चाहता हूँ “लेकिन भारत जाने के बदले, वह ,   अपने गुरुदेव को ढूँढने  के लिए , नंदा फलवा फार्म के  लिए चल पड़ा – जो  सिर्फ तीस किलोमीटर की दूरी पर था , तीन हजार किलोमीटर  नहीं.
खोज, आन्तरिक खोज  होनी चाहिए. और जब मैं अपनी संभावनाओं की  धार पर अकेले पहुंचा हूँ , तो मुझे कुछ  कुछ अन्य मार्गदर्शन लेना है , किसी और  उच्च स्थल   से. लेकिन  हो क्या रहा है:आपको  एक निमंत्रण मिला, तो आपको यह  बहुत पसंद आता है और यह इतना रोमांचक है -कि आप कूदने लगते हैं क्या आप कुछ  जानते है,आपके लिए क्या   इंतज़ार कर रहा है ? क्या आपको मालूम भी है कि भक्ति परिधि के भीतर क्या है? क्या तुम्हें यकीन है कि यह आपके लिए है भी या नहीं ?क्या गुरु-सेवा के लिए आप सारा जीवन समर्पित कर सकते हो?ये बड़े प्रश्न हैं .
लोग  गुरुओं की जांच करने के आदी हो गए हैं . उनके गुण क्या हैं, वे किस तरह की योग्यताओं वाले हैं , वे ऐसे हों,वेसे हों….. क्योंकि मैं इतना महान हूँ कि मुझे  सबसे अच्छा गुरु चाहिए , जो शास्त्रों की सभी आवश्यकताओं को पूरा करता हो . लेकिन अगर मैं आप को उन सभी गुणों के विषय में बताऊँ,जिनकी  एक शिष्य से अपेक्षा की जाती है…किसी को भी उस सूची में रुचि नहीं है.अच्छा है उसे भूल ही जाएँ.पर आपको ज़रा थोडा सा आइडिया दे दूं- भावी शिष्य मेरा मतलब है उम्मीदवार  कोशिक्षित,युवा,स्वस्थ,संपन्न,बुद्धिमान,हार प्रकार सर उत्तमऔर पूर्ण रूप से समर्पण के लिए तैयार होना चाहिए.किस्में हैं ये सभी योग्यताएं?पर तब आप भी पूछ सकते हैं:अगर कोई इतना ही उत्तम है तो उसे गुरु की आवश्यकता ही क्या है?!
तब किसी चमत्कारिक प्रबंध  से आप मास्टर से मिलते हैं और उनसे कहते हैं:”मैं आपका शिष्य बनना चाहता हूँ.”अपने ह्रदय  की गहराई  से मैं तुम्हें  सुझाव देता हूँ : अगर कोई आप से मिलता है और कहता  हैं: “तुम्हें तो  मेरा  शिष्य होना चाहिए” तो उस से बचने की कोशिश करना या सीमा में रहो .जांच करो : “क्यों?” क्योंकि शास्त्रीय कहानियों में यह थोड़ा अलग है. सिर्फ इसके कि अगर आप को प्रभु यीशु मिलते हैं और वे आप से कहते हैं  कि आप “मेरे पीछे आओ!” तो यह करो  ! यह करो! संकोच मत करो! पीटर की तरह मत बनो. प्रभु  ने उस से कहा: आओ मेरे पीछे आओ!और उन्होंने कहा: ” लेकिन मेरे जाल के बारे में क्या करू ?” ” मेरे आतंरिक -जाल  के बारे में क्या करूं ” – 21 वीं शताब्दी में पीटर कहते हैं… “अपने इन्टरनेट के बारे में क्या करूं ” बस आओ ! मेरे पीछे आओ ! “कोई बात नहीं, कुछ सोचो नहीं ​​. अपने मोह को त्याग दो ., मेरे साथ आओ. “
लेकिन  संत, शिक्षक , और उस क्षमता के प्रतिनिधि बहुत कम प्रकट  होते  हैं. भारतीय परंपरा में विभिन्न  कहानियां कही जाती हैं – जब चेले अपने मास्टर से   मिलने और उनके खोज के लिए इतने  उत्सुक होते  हैं. एक कहानी  नरोत्तम  दास ठाकुर और लोकनाथ  दास गोस्वामी की कहानी है. लोकनाथ का अर्थ है   “संसार का स्वामी” . वह बहुत ही त्यागी व्यक्ति था- हमेशा अपने अभ्यास  के लिए समर्पित,बहुत लोगों से मिलना नहीं,समय बर्बाद नहीं करना  ,इसलिए उन्हें  एक महान संत माना जाता था. वहाँ एक संभावित उम्मीदवार था – यह थे भविष्य के नरोत्तम  दास.उन्होंने तय किया: “लोकनाथ !वे ही  मेरे गुरु होगें  “तो उन्होंने  मास्टर से संपर्क किया, वे उसके पास गए और कहा: . “अरे गुरु, मुझ पर दया हो, कृपया मुझे अपने  शिष्य के रूप में स्वीकार कर लें “उन्होंने कहा:”यहाँ से बाहर हो  जाओ! यह मेरा काम नहीं है. मैं योग्य नहीं हूँ. संतों के पास जाओ.  बहुत सारे महान संतों यहाँ हैं ,उनसे मिलो .उनके पास जाओ. मैं शिष्यों को स्वीकार नहीं करता . “” नहीं, नहीं, नहीं, मैंआपका अनुयायी बनना चाहता हूँ ! कृपया “” नहीं! बिल्कुल नहीं!तुम ऐसा नहीं कर सकते “और उन्होंने इस युवक को अस्वीकार कर दिया .
बस अपने आप कल्पना कीजिए : आप एक महान संत के पास जाते हैं और  आप  आते हैं  अपने जीवन के साथ – यह आपकी सर्वोच्च   भेंट है-आप के पास जो कुछ भी है  सब कुछ.
. आप कहते हैं: “कृपया, मेरी ज़िंदगी स्वीकार करें “, और तब वह व्यक्ति  कहता है: “ए! यहाँ से निकल जाओ. वापस जाओ, मुझे परेशान मत करो.” हा?! आपका क्या भाव  है ?लग रहा है? आप जला हुआ सा  महसूस करते हैं .और आम तौर पर ऐसे क्षणों पर  पश्चिमी देशों वाले भाग खड़े होते है : “नहीं, मैं गलत था, वे  मेरे मास्टर  नहीं है. उन्होंने मुझे निराश किया है ! “
लेकिन नरोत्तम  अलग तरह के थे . उन्होंने कहा: “ओह! मेरे गुरुदेव इतने महान है! वह मेरी परीक्षा करना चाहते हैं , यह  देखने के लिए कि  मेरा  समर्पण असली है या नहीं . लेकिन तब क्या किया जाए ?” वह दार्शनिक रूप से बहुत अच्छी तरह से शिक्षित थे  और उन्होंने कहा:” मुझे अपने मास्टर को प्रसन्न करना है.यही एक तरीका है .”औरकैसे अपने आध्यात्मिक गुरु को संतुष्ट किया जाए ? शब्दों से? विचारों से? शायद कुछ गतिविधियों से , यह ठीक है .  उन्होंने यह भी यही  चुना था.
उन्होंने तय किया: “मुझे उनकी सेवा करनी है  ” और तुम जानते ही  हो, ये संत, वास्तव में बहुत प्राकृतिक परिस्थितियों में रह रहे थे. उनके निवास के पेड़ के नीचे थे.हर दिन  विभिन्न पेड़ के नीचे. लेकिन लोकनाथ  दास गोस्वामी शौचालय के रूप में एक निश्चित स्थान का उपयोग कर रहे थे  – झाड़ियों में. और वैसे भी उनका कोई स्थायी निवास तो था नहीं और इसलिए  उनके पास  कुछ भी नहीं था. उनके पास एक छोटी सी धोती थी और व्यावहारिक रूप से उनकी सेवा करने का कोई अवसर ही नहीं था .युवक का फैसला किया: “. मैं अपने गुरु के शौचालय के लिए जगह साफ कर सकता हूँ ”  कुछ समय बाद लोकनाथ  गोस्वामी ने  देखा कि
“अरे,  इन झाड़ियों में इतनी अच्छी तरह से व्यवस्था हो रही है . कुछ तो यहाँ  हो रहा है “लेकिन उन्हें संदेह हुआ :”. कोई यह कर रहा है “तो अगली बार वे  एक दूसरी  झाड़ी में छिप गए और  और जाँचने के लिए कि हो क्या रहा था.तब सुबह  उन्होंने देखा कि नरोत्तमदास  एक गमछे में आरहे हैं ,बहुत खुशी से जप करते और गुनगुनाते हुए .   “ओह, मैं आता हूँ  और सेवा करता हूँ , सब साफ करता हूँ , और सब कुछ अच्छा कर देता हूँ .” और फिर अचानक लोकनाथ  गोस्वामी झाड़ियों से बाहर कूद पड़े और बोले हा: “अरे, बदमाश, तुम यहाँ क्या कर रहे हो?” “गुरुदेव, मैं आप कि कुछ सेवा करने की कोशिश कर रहा हूँ” “आह, नहीं … लेकिन जो  तुम्हें पसंद है,वो करो !” और उसने कहा. “ओह! गुरुदेव ने  आशीर्वाद दे दिया!मैं उनके आशीर्वाद के साथ सेवा कर सकता हूँ  “और भी अधिक खुश हो गया .
लेकिन लोकनाथ  वास्तव में अपने में सीमित थे  और उस व्यक्ति को स्वीकार करने को  को तैयार नहीं थे . तो बस इतना ही , कि  अन्य संतों ने भी उन्हें कहना शरू कर दिया: “गोस्वामी, तुम क्यों इतने  कठोर हो ? आप इस जवान आदमी क्यों यातना दे रहे हो ? वह इतना अच्छा है, समर्पित है, इतना  योग्य.है  तुम उसे क्यों स्वीकार नहीं करते? . वह तुम्हें बहुत पसंद करता है’उसने कहा: “नहीं” “लेकिन क्यों नहीं?” तब उन्होंने कहा: “तुम्हें पता है, मैंने  एक कसम खाई है . मैं किसीको  भी  शिष्य नहीं बनाता हूँ .”जरा कल्पना करी , यह बहुत गंभीर बात  है. यदि ऐसे स्तर का  एक संत एक व्रत ले लेता है, तो इसका  मतलब होता  है, यह गंभीर है. लेकिन तब साथ के संतों ने कहना शुरू किया: “अरे, एक मिनट रुको. इस युवा ने  भी एक व्रत लिया  है. . वह अपना जीवन देने के लिए तैयार है, लेकिन वह आपका ही  शिष्य बनेगा  “तो फिर लोकनाथ  गोस्वामी ने कहा:” शायद उसका व्रत मेरे व्रत  से अधिक मजबूत है. उसे कहो  कि यमुना में जाकर , स्नान करे और फिर मेरे पास आए . “
लोकनाथ  दास  गोस्वामी ,जो उस स्थान के शासक थे,अपने शिष्य के कारण अपनी प्रतिज्ञा तोड़ने को तैयार थे.उन्होंने एक शिष्य को लिया,उसका नाम था नरोत्तम .नरोत्तम का अर्थ है”मनुष्यों मे सर्वश्रेष्ठ” और नरोत्तम  दास ठाकुर के कितने शिष्य थे?साथ हज़ार.यह संख्या का नहीं ,वरन गुणों का प्रश्न है.
इस प्रकार की प्रतिबद्धता और इसी प्रकार  की  मंशा हम में होनी चाहिए , खुद को वास्तव में आत्मसमर्पित करने हेतु.इस सौदे में सब कुछ गुरु पर निर्भर करता है.आधिकारिक तौर पर कहा गया है , सैद्धांतिक रूप से यह इस तरह है. लेकिन आप उदाहरण से समझ सकते हैं की  है कि गुरु और अतिसशक्तदिव्य व्यक्तित्व  अपने छात्रों की मधुर चाह के लिए के लिए ,अपने विचार और राय बदलने के लिए तैयार  हैं. इसलिए दीक्षा का अर्थ है ,एक प्रेम सम्बन्ध में प्रवेश करना.. यह एक सैद्धांतिक स्कूल नहीं  है कि आप उससे जुड़ जाएँ. यह एक प्रेम संबंध है.
चमत्कार होते ही हैं.श्रीला  श्रीधर  महाराज कहते हैं कि कृष्ण के  मार्ग में चमत्कार ही चमत्कार हैं.वे फिर और जोड़ते हैं:”तो चमत्कारों के लिए तैयार रहो!”क्या आप चमत्कारों के लिए तैयार हैं? जरा सोचिए,चमत्कार तो अभी से  घटने शुरू हो गए हैं,यहीं और अभी-आप तैयार हैं? अपने जाल को छोड़ने के लिए?

(श्री भ. क.तीर्थ  महाराज के व्याख्यान से उद्धृत , २५ .०२ .२००७ , सोफिया )
यदि दीक्षा से मैं एक शुद्ध भक्त  में परिवर्तित हो  जाता  हूँ -मेरा दिल सोने का हो जाए   – तो मुझे इसे लेना ही है ! लेकिन फिर अगला  प्रश्न उठता है -उस अधिकारिक व्यक्तित्व को किस प्रकार मिला जाए,कैसे  ढूंडा जाए? एक बार मेरे एक प्रिय गुरुभाई ने कहा : “ओह, मैंने इसके लिए  भारत जाने का फैसला किया है .मैं अपने मास्टर की  खोज  करना चाहता हूँ “लेकिन भारत जाने के बदले, वह ,   अपने गुरुदेव को ढूँढने  के लिए , नंदा फलवा फार्म के  लिए चल पड़ा – जो  सिर्फ तीस किलोमीटर की दूरी पर था , तीन हजार किलोमीटर  नहीं.खोज, आन्तरिक खोज  होनी चाहिए. और जब मैं अपनी संभावनाओं की  धार पर अकेले पहुंचा हूँ , तो मुझे कुछ  कुछ अन्य मार्गदर्शन लेना है , किसी और  उच्च स्थल   से. लेकिन  हो क्या रहा है:आपको  एक निमंत्रण मिला, तो आपको यह  बहुत पसंद आता है और यह इतना रोमांचक है -कि आप कूदने लगते हैं क्या आप कुछ  जानते है,आपके लिए क्या   इंतज़ार कर रहा है ? क्या आपको मालूम भी है कि भक्ति परिधि के भीतर क्या है? क्या तुम्हें यकीन है कि यह आपके लिए है भी या नहीं ?क्या गुरु-सेवा के लिए आप सारा जीवन समर्पित कर सकते हो?ये बड़े प्रश्न हैं .लोग  गुरुओं की जांच करने के आदी हो गए हैं . उनके गुण क्या हैं, वे किस तरह की योग्यताओं वाले हैं , वे ऐसे हों,वेसे हों….. क्योंकि मैं इतना महान हूँ कि मुझे  सबसे अच्छा गुरु चाहिए , जो शास्त्रों की सभी आवश्यकताओं को पूरा करता हो . लेकिन अगर मैं आप को उन सभी गुणों के विषय में बताऊँ,जिनकी  एक शिष्य से अपेक्षा की जाती है…किसी को भी उस सूची में रुचि नहीं है.अच्छा है उसे भूल ही जाएँ.पर आपको ज़रा थोडा सा आइडिया दे दूं- भावी शिष्य मेरा मतलब है उम्मीदवार  कोशिक्षित,युवा,स्वस्थ,संपन्न,बुद्धिमान,हार प्रकार सर उत्तमऔर पूर्ण रूप से समर्पण के लिए तैयार होना चाहिए.किस्में हैं ये सभी योग्यताएं?पर तब आप भी पूछ सकते हैं:अगर कोई इतना ही उत्तम है तो उसे गुरु की आवश्यकता ही क्या है?!तब किसी चमत्कारिक प्रबंध  से आप मास्टर से मिलते हैं और उनसे कहते हैं:”मैं आपका शिष्य बनना चाहता हूँ.”अपने ह्रदय  की गहराई  से मैं तुम्हें  सुझाव देता हूँ : अगर कोई आप से मिलता है और कहता  हैं: “तुम्हें तो  मेरा  शिष्य होना चाहिए” तो उस से बचने की कोशिश करना या सीमा में रहो .जांच करो : “क्यों?” क्योंकि शास्त्रीय कहानियों में यह थोड़ा अलग है. सिर्फ इसके कि अगर आप को प्रभु यीशु मिलते हैं और वे आप से कहते हैं  कि आप “मेरे पीछे आओ!” तो यह करो  ! यह करो! संकोच मत करो! पीटर की तरह मत बनो. प्रभु  ने उस से कहा: आओ मेरे पीछे आओ!और उन्होंने कहा: ” लेकिन मेरे जाल के बारे में क्या करू ?” ” मेरे आतंरिक -जाल  के बारे में क्या करूं ” – 21 वीं शताब्दी में पीटर कहते हैं… “अपने इन्टरनेट के बारे में क्या करूं ” बस आओ ! मेरे पीछे आओ ! “कोई बात नहीं, कुछ सोचो नहीं ​​. अपने मोह को त्याग दो ., मेरे साथ आओ. “लेकिन  संत, शिक्षक , और उस क्षमता के प्रतिनिधि बहुत कम प्रकट  होते  हैं. भारतीय परंपरा में विभिन्न  कहानियां कही जाती हैं – जब चेले अपने मास्टर से   मिलने और उनके खोज के लिए इतने  उत्सुक होते  हैं. एक कहानी  नरोत्तम  दास ठाकुर और लोकनाथ  दास गोस्वामी की कहानी है. लोकनाथ का अर्थ है   “संसार का स्वामी” . वह बहुत ही त्यागी व्यक्ति था- हमेशा अपने अभ्यास  के लिए समर्पित,बहुत लोगों से मिलना नहीं,समय बर्बाद नहीं करना  ,इसलिए उन्हें  एक महान संत माना जाता था. वहाँ एक संभावित उम्मीदवार था – यह थे भविष्य के नरोत्तम  दास.उन्होंने तय किया: “लोकनाथ !वे ही  मेरे गुरु होगें  “तो उन्होंने  मास्टर से संपर्क किया, वे उसके पास गए और कहा: . “अरे गुरु, मुझ पर दया हो, कृपया मुझे अपने  शिष्य के रूप में स्वीकार कर लें “उन्होंने कहा:”यहाँ से बाहर हो  जाओ! यह मेरा काम नहीं है. मैं योग्य नहीं हूँ. संतों के पास जाओ.  बहुत सारे महान संतों यहाँ हैं ,उनसे मिलो .उनके पास जाओ. मैं शिष्यों को स्वीकार नहीं करता . “” नहीं, नहीं, नहीं, मैंआपका अनुयायी बनना चाहता हूँ ! कृपया “” नहीं! बिल्कुल नहीं!तुम ऐसा नहीं कर सकते “और उन्होंने इस युवक को अस्वीकार कर दिया . बस अपने आप कल्पना कीजिए : आप एक महान संत के पास जाते हैं और  आप  आते हैं  अपने जीवन के साथ – यह आपकी सर्वोच्च   भेंट है-आप के पास जो कुछ भी है  सब कुछ.  . आप कहते हैं: “कृपया, मेरी ज़िंदगी स्वीकार करें “, और तब वह व्यक्ति  कहता है: “ए! यहाँ से निकल जाओ. वापस जाओ, मुझे परेशान मत करो.” हा?! आपका क्या भाव  है ?लग रहा है? आप जला हुआ सा  महसूस करते हैं .और आम तौर पर ऐसे क्षणों पर  पश्चिमी देशों वाले भाग खड़े होते है : “नहीं, मैं गलत था, वे  मेरे मास्टर  नहीं है. उन्होंने मुझे निराश किया है ! ” लेकिन नरोत्तम  अलग तरह के थे . उन्होंने कहा: “ओह! मेरे गुरुदेव इतने महान है! वह मेरी परीक्षा करना चाहते हैं , यह  देखने के लिए कि  मेरा  समर्पण असली है या नहीं . लेकिन तब क्या किया जाए ?” वह दार्शनिक रूप से बहुत अच्छी तरह से शिक्षित थे  और उन्होंने कहा:” मुझे अपने मास्टर को प्रसन्न करना है.यही एक तरीका है .”औरकैसे अपने आध्यात्मिक गुरु को संतुष्ट किया जाए ? शब्दों से? विचारों से? शायद कुछ गतिविधियों से , यह ठीक है .  उन्होंने यह भी यही  चुना था. उन्होंने तय किया: “मुझे उनकी सेवा करनी है  ” और तुम जानते ही  हो, ये संत, वास्तव में बहुत प्राकृतिक परिस्थितियों में रह रहे थे. उनके निवास के पेड़ के नीचे थे.हर दिन  विभिन्न पेड़ के नीचे. लेकिन लोकनाथ  दास गोस्वामी शौचालय के रूप में एक निश्चित स्थान का उपयोग कर रहे थे  – झाड़ियों में. और वैसे भी उनका कोई स्थायी निवास तो था नहीं और इसलिए  उनके पास  कुछ भी नहीं था. उनके पास एक छोटी सी धोती थी और व्यावहारिक रूप से उनकी सेवा करने का कोई अवसर ही नहीं था .युवक का फैसला किया: “. मैं अपने गुरु के शौचालय के लिए जगह साफ कर सकता हूँ ”  कुछ समय बाद लोकनाथ  गोस्वामी ने  देखा कि “अरे,  इन झाड़ियों में इतनी अच्छी तरह से व्यवस्था हो रही है . कुछ तो यहाँ  हो रहा है “लेकिन उन्हें संदेह हुआ :”. कोई यह कर रहा है “तो अगली बार वे  एक दूसरी  झाड़ी में छिप गए और  और जाँचने के लिए कि हो क्या रहा था.तब सुबह  उन्होंने देखा कि नरोत्तमदास  एक गमछे में आरहे हैं ,बहुत खुशी से जप करते और गुनगुनाते हुए .   “ओह, मैं आता हूँ  और सेवा करता हूँ , सब साफ करता हूँ , और सब कुछ अच्छा कर देता हूँ .” और फिर अचानक लोकनाथ  गोस्वामी झाड़ियों से बाहर कूद पड़े और बोले हा: “अरे, बदमाश, तुम यहाँ क्या कर रहे हो?” “गुरुदेव, मैं आप कि कुछ सेवा करने की कोशिश कर रहा हूँ” “आह, नहीं … लेकिन जो  तुम्हें पसंद है,वो करो !” और उसने कहा. “ओह! गुरुदेव ने  आशीर्वाद दे दिया!मैं उनके आशीर्वाद के साथ सेवा कर सकता हूँ  “और भी अधिक खुश हो गया .       लेकिन लोकनाथ  वास्तव में अपने में सीमित थे  और उस व्यक्ति को स्वीकार करने को  को तैयार नहीं थे . तो बस इतना ही , कि  अन्य संतों ने भी उन्हें कहना शरू कर दिया: “गोस्वामी, तुम क्यों इतने  कठोर हो ? आप इस जवान आदमी क्यों यातना दे रहे हो ? वह इतना अच्छा है, समर्पित है, इतना  योग्य.है  तुम उसे क्यों स्वीकार नहीं करते? . वह तुम्हें बहुत पसंद करता है’उसने कहा: “नहीं” “लेकिन क्यों नहीं?” तब उन्होंने कहा: “तुम्हें पता है, मैंने  एक कसम खाई है . मैं किसीको  भी  शिष्य नहीं बनाता हूँ .”जरा कल्पना करी , यह बहुत गंभीर बात  है. यदि ऐसे स्तर का  एक संत एक व्रत ले लेता है, तो इसका  मतलब होता  है, यह गंभीर है. लेकिन तब साथ के संतों ने कहना शुरू किया: “अरे, एक मिनट रुको. इस युवा ने  भी एक व्रत लिया  है. . वह अपना जीवन देने के लिए तैयार है, लेकिन वह आपका ही  शिष्य बनेगा  “तो फिर लोकनाथ  गोस्वामी ने कहा:” शायद उसका व्रत मेरे व्रत  से अधिक मजबूत है. उसे कहो  कि यमुना में जाकर , स्नान करे और फिर मेरे पास आए . ” लोकनाथ  दास  गोस्वामी ,जो उस स्थान के शासक थे,अपने शिष्य के कारण अपनी प्रतिज्ञा तोड़ने को तैयार थे.उन्होंने एक शिष्य को लिया,उसका नाम था नरोत्तम .नरोत्तम का अर्थ है”मनुष्यों मे सर्वश्रेष्ठ” और नरोत्तम  दास ठाकुर के कितने शिष्य थे?साथ हज़ार.यह संख्या का नहीं ,वरन गुणों का प्रश्न है. इस प्रकार की प्रतिबद्धता और इसी प्रकार  की  मंशा हम में होनी चाहिए , खुद को वास्तव में आत्मसमर्पित करने हेतु.इस सौदे में सब कुछ गुरु पर निर्भर करता है.आधिकारिक तौर पर कहा गया है , सैद्धांतिक रूप से यह इस तरह है. लेकिन आप उदाहरण से समझ सकते हैं की  है कि गुरु और अतिसशक्तदिव्य व्यक्तित्व  अपने छात्रों की मधुर चाह के लिए के लिए ,अपने विचार और राय बदलने के लिए तैयार  हैं. इसलिए दीक्षा का अर्थ है ,एक प्रेम सम्बन्ध में प्रवेश करना.. यह एक सैद्धांतिक स्कूल नहीं  है कि आप उससे जुड़ जाएँ. यह एक प्रेम संबंध है. चमत्कार होते ही हैं.श्रीला  श्रीधर  महाराज कहते हैं कि कृष्ण के  मार्ग में चमत्कार ही चमत्कार हैं.वे फिर और जोड़ते हैं:”तो चमत्कारों के लिए तैयार रहो!”क्या आप चमत्कारों के लिए तैयार हैं? जरा सोचिए,चमत्कार तो अभी से  घटने शुरू हो गए हैं,यहीं और अभी-आप तैयार हैं? अपने जाल को छोड़ने के लिए?