Category RSS

Calendar

May 2010
M T W T F S S
« Apr   Jun »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  



Archive for May, 2010

(from lecture of B.K.Tirtha Maharaj, 25 of May 2006, Sofia)
There IS a goal for human life. And that is not suffering, that is not losing our way in the labyrinth of material existence; that is not wasting our time with useless activities, but to liberate our consciousness from contamination and to open up the feelings of our hearts towards the loving God.
Human being means – according to the face of God. We had read in the Bible that God created man according to His face. The same is mentioned in the “Shrimad Bhagavatam”, one of the holly scriptures of India: that from among all the different spices of living entities, humans are the residential place for God. That means: God lives in the human beings – also; in His place and in the human beings. That also means that your bodies are just like temples, because a temple is house for God, especially built for him. But our bodies are naturally built for Him. So that is the spiritual use of our body – if we use it for the worship. Used for the worship of God and used for the benefit of yourself.
Of course, if a house is dedicated to someone, it has some consequences. Because then we should be more and more conscious about that – that my body, my activities, my thoughts, my words also belong to Him. And if I’m conscious about that, if I’m aware of this situation – I cannot be bad, I cannot be a bad person. Because if God is there and He is with me, then I have to behave in a very nice manner. Just like when you think that you are alone – this time you think that well, I can do these little things, no problem, nobody sees. But when you have company, then you behave in a better way. In the same way if we are aware that you are EVER connected to God, Krishna, then first of all we should intentionally behave in a proper manner. First intentionally; then – naturally. The change between these two is the purification process.
Use all your resources for a higher purpose. If you have money – use it for a good purpose. If you have body – use it for a divine purpose – self-realization. If you have some senses – use it for being purified. If you have any talents – use it for the glorification of God. Whatever you have got, offer it back to Him. Because we have got – finally – our body, our talents, our everything from Him. So this is the best way to spiritualize – if we establish the contact between us and Him.


(B. K. Tírtha Mahárádzs leckéjéből, 2006. május 25, Szófia)
Az emberi életnek VAN értelme. És ez nem a szenvedés, nem az, hogy elvesszünk az anyagi lét labirintusában, nem az, hogy haszontalan dolgokra vesztegessük az időt, hanem, hogy megtisztítsuk a tudatunkat és, hogy szívbéli érzéseinket megnyissuk a szerető Isten felé.
Emberi lény azt jelenti, hogy Isten képmására. A Bibliában azt olvashatjuk, hogy Isten a saját képére teremtette az embert. Ugyanezt említi a Srímad Bhágavatam, India egyik szent könyve is, a különböző élőlények közül az emberek szolgálnak Isten lakhelyéül.* Ez azt jelenti, hogy Isten jelen van saját lakhelyén és az emberi lényekben is. A tested tehát olyan, mint egy templom, mert a templom Isten háza, amit Neki emeltek. Testünk természetes mód neki építtetett. Ez a test lelki haszna, ha az imádatra használjuk. Isten imádatára és a saját javadra.
Persze ha egy ház valakinek van szentelve, annak következményei is vannak. Egyre inkább tudatosnak kell lennünk arról, hogy tetteink, gondolataink, szavaink is Hozzá tartoznak. És ha tudatában vagyok ennek, akkor nem viselkedhetek rosszul, nem lehetek rossz. Mert az Úr jelen van, velem van, szépen kell hát viselkednem. Mint amikor azt gondolod, hogy egyedül vagy, arra gondolsz, hogy senki nem látja, nem probléma ha megteszek néhány apró dolgot. Amikor azonban társaságban vagy, jobban viselkedsz. Ugyan így, ha tudatában állsz annak, hogy MINDIG kapcsolatban állsz Istennel, Krsnával, akkor legelőször is tudatosan jól kell viselkednünk. Először szándékosan, majd természetesen. A kettő közötti változás a tisztulási folyamat.
Használj fel mindent a magasabb cél szolgálatában. Ha van pénzed, használd jó célra. Ha van tested, használd lelki célra, önmegvalósításra. Ha vannak érzékeid, tisztítsd meg őket. Ha van valamilyen tehetséged, használd Isten dicsőségére. Bármit kaptál, ajánld vissza Neki. Ez a legjobb módja annak, hogy lelkivé váljunk, ha kialakítjuk a kapcsolatot Vele.
*„A különféle madarak az Úr mesteri művészi érzékét jelölik. Manu, az emberiség apja intelligenciájának jelképe, az emberiség pedig a lakhelye.” /Bhág. 2.1.36./


(от лекция на Б.К.Тиртха Махарадж, 25 май 2005, София)
Човешкият живот си ИМА цел и тя не е страданието, не е да губим пътя си в лабиринта на материалното съществуване, не е да пилеем времето си в безсмислени дела, но да освободим съзнанието си от замърсяване и да разтворим сърдечните си чувства към любящия Бог.
Човешко същество означава – по образ Божий. Чели сме в Библията, че Бог създал човека по Свой образ. Същото е споменато и в „Шримад Бхагаватам”, едно от свещените писания на Индия: че всред всички различни форми на живот, хората са обител на Бога. Това означава, че Бог живее и в човешките същества; Той живее в своя дом и в човешките същества. Означава също и че телата ни са сякаш храмове, защото храмът е Божият дом, специално построен за Него. А нашите тела са по естествен начин създадени за Него. Тъй че в това е духовното приложение на телата ни – да ги използваме като храмове за обожание – за обожание на Бога и за собственото ни добро.
Разбира се, ако един дом е посветен на някого, това води до някакви последици. Защото тогава се налага да сме все по и по-осъзнати за това – че тялото ми, делата ми, мислите ми, думите ми също принадлежат на Него. И ако съм съзнателен за това, аз няма как да съм лош, няма как да съм порочен човек. Защото след като там заедно с мен е Бог, тогава трябва да се държа много добре. Например когато считате че сте сами, тогава си мислите че о, няма проблем да направя това и онова, нали никой не ме вижда. Но когато сте в компания се държите много по-добре. По същия начин ако осъзнаем, че сме ВЕЧНО свързани с Бог, с Кришна, тогава на първо място преднамерено ще се държим подобаващо. Най-напред преднамерено, а сетне и естествено. Смяната между двете е процесът на пречистване.
Влагайте всичките си ресурси в един по-висш смисъл. Ако имате пари – използвайте ги с добра цел. Ако имате тяло, използвайте го за божествена цел – за себе-реализация. Ако имате сетива – използвайте ги за да бъдат пречистени. Ако имате някакви таланти – използвайте ги за слава Божия. Каквото и да сте получили, поднесете Му го обратно. Защото в крайна сметка сме получили и телата си, и талантите си, и всичко от Него. А най-добрият начин да ги одухотворим е като установим връзка между себе си и Него.


(из лекции Б.К. Тирта Махарадж, 25 мая 2006 года, София)
Есть цель жизни человека. И эта цель не страдание, она не в том что бы потерять свой путь в лабиринте материального существования; не в том что бы тратить наше время на бесполезные занятия. Цель освободить наше сознание от загрязнения и открыть чувства наших сердец к любящему Богу.
Человеческое существо означает – по образу Бога. Мы читали в Библии что Бог создал человека по Своему подобию. То же самое упомянуто в “Шримад Бхагаватам”, одно из святых писаний Индии: что из всех разных видов живых существ, люди являются местом для пребывания Бога. Это означает: Бог живет и в людях; в Своем доме и в людях. Это тоже означает что ваши тела точно как храмы, потому что храм это дом для Бога, специально построенный для него. А наши тела естественно воздвигнуты для Него. Так вот духовное назначение нашего тела – мы используем его для поклонения. Оно предназначено для поклонения Богу и на наше благо.
Конечно если дом специально предназначен для кого-то, это имеет свои последствия. Ведь тогда мы должны осознавать все более  и более то что мое тело, мои действия, мои  мысли, мои слова тоже принадлежат Ему. И если я понимаю это, если я знаю об этом – я не могу быть плохим, не могу быть безнравственным человеком. Ведь если Бог там и Он со мной, тогда я должен вести себя очень хорошо. Как когда вы думаете что вы одни – на этот раз вы думаете ну, я могу совершить эти мелочи, нет проблемы, никто не смотрит. Но когда вы в обществе, тогда вы ведете себя лучше. Тем же способом если мы знаем что мы ВСЕГДА связаны с Богом, с Кришной, тогда прежде всего мы должны целенаправленно вести себя правильно. Сначала умышленно; потом – естественно. Переход с одного на другое процесс очищения.
Используйте все ваши ресурсы в высших целях. Если у вас есть деньги – используйте их на добрые дела. Если у вас тело – используйте его для божественной цели – самореализации. Если у вас восприятия – используйте их для очищения. Если у вас талант – используйте его на прославления Бога. Все что у вас есть, отдайте обратно Ему. Ведь все это у нас – в конце концов – наше тело, наши способности, все от Него. И так это лучший способ одухотворения  –  установить связь с Ним.


(भ.क.तीर्थ महाराज के व्याख्यान से ,२५ मई २०१०,सोफिया से)
प्रत्येक  मनुष्य  के  जीवन  का  एक  उद्देश्य  होता  है और यह कष्ट उठाना नहीं यह  अपने  जीवन   को  भौतिकता   में  खोना  भी  नहीं  है |अपने समय को व्यर्थ के कार्यों में बर्बाद करना भी नहीं है,वरन इसका उद्देश्य -अपनी चेतना को मलिनता से मुक्त करना तथा अपने ह्रदय की भावनाओं को उस   प्यार करने वाले ईश्वर के प्रति  व्यक्त करना है|
मनुष्य  अर्ताथ   दैविक व्यक्तित्व!(ईश्वरी स्वरुप )|बाइबल में हमने पढ़ा है कि ईश्वर ने मनुष्य की रचना अपने ही रूपानुसार की है|भारत के पवित्र शास्त्रों में से एक “श्रीमदभगवतगीता” में भी यही कहा गया है|विभिन्न  प्रकार के   समस्त जीवित प्राणियों में मनुष्य मात्र ही ईश्वर का आवास  है अर्थात ईश्वर मनुष्य में निवास करता है|उसका आवास परम लोक भी है और मानव भी|
इसका यह भी अर्थ है कि देह मंदिर के समान है,क्योंकि देह ईश्वर का घर है.जिसका निर्माण विशेषतः उसी के लिए हुआ है |हमारी देह उसी के लिए बनी है,तो हमारी देह का यही  अध्यात्मिक प्रयोग है कि हम इसे पूजा के लिए प्रयोग करें| इसका प्रयोग .इश्वरीए पूजा और आत्म-लाभ हेतु  हो |
और यदि एक घर किसी को समर्पित किया हुआ है तो उसके कुछ परिणाम भी होते हैं.क्यूंकि तब हमें और भी अधिक जागरूक रहना चाहिए…मेरा शरीर,मेरी गतिविधियाँ,मेरे विचार,सभी उसी के हैं, और यदि मैं इसके प्रति जागरूक रहता हूँ ,यदि मैं इस स्तिथि के प्रति सचेत रहता हूँ तो मैं गलत  नहीं हो सकता,बुरा व्यक्ति नहीं हो सकता,क्योंकि यदि ईश्वर है और वह मेरे साथ है,तब मुझे अच्छा व्यव्हार करना ही है. ठीक उसी प्रकार ,जिस प्रकार तुम सोचते हो कि तुम अकेले हो.और सोचते हो कि ..अब मैं सब कुछ कर सकता हूँ,कोई कुछ नहीं देख रहा.परन्तु जब तुम किसी के साथ होते हो ,तब तुम्हारा व्यव्हार अच्छा हो जाता है.इसी प्रकार ,जब तुम जानते हो कि तुम ईश्वर,कृष्ण  के सतत  संपर्क में हो तो सर्वप्रथम हमें मन से सोच विचार कर ,उचित व्यव्हार करना चाहिए-पहले जानबूझकर,फिर स्वाभाविक रूप से. इन दोनों के बीच का परिवर्तन ही शुद्धिकरण प्रक्रिया है.
अपने समस्त संसाधनों  का  उपयोग उच्च प्रयोजन के लिए करो.यदि तुम्हारे पास धन है,इसे अच्छे कार्यौं/उद्देश्य  में लगाओ.यदि शरीर है तो इसका प्रयोग  दैविक प्रयोजन के लिए हो-आत्म बोध के लिए .यदि तुम्हारे पास इन्द्रियां हैं तो शुद्धि के लिए उनका प्रयोग करो.यदि तुम प्रतिभाशाली हो तो इसका प्रयोग ईश्वर की  स्तुति के लिए करो.तुम्हारे पास जो कुछ भी है ,इसे उसी को समर्पित कर दो. आखरीकर हमारे पास जो कुछ है -हमारा शरीर ,हमारी प्रतिभा,हमारा सबकुछ, उसी का ही  है.यदि हम अपने और उस के मध्य  संपर्क साध लेते हैं तो  आध्यात्म  की ओर  यही सर्वाधिक उचित मार्ग है.


Всеки се стреми да намери щастие в съответствие с нивото на влияние на гуните. Мисля че много пъти сме говорили за това: когато хората в тама-гуна искат да се наслаждават, те пият, имат някакви други лоши практики и накрая се сбиват – ръгат се един-друг с ножове в гърба или в раменете. В раджа-гуна също искат да наслаждават сетивата си неограничено. А в сатва имат други източници на наслада – като например знание, добро поведение, добродетелни религиозни дела и т.н.

Веднъж Гаура Кишора дас Бабаджи Махарадж се срещнал с някои от своите последователи и поклонници. И единият от тях споменал, че на следващия ден има празник – денят на появяване на един от големите вайшнавски светци. Тогава Бабаджи Махарадж казал: „О, много хубаво, значи трябва да направим голямо празненство!” А те го запитали: „Голямо празненство? Та ние нямаме нищо, дори едно пени да купим ориз за раздаване… за какво голямо празненство говориш?” Той отвърнал: „О, ще постим целия ден и ще мантруваме святото име и така ще се наслаждаваме.” Кой ще вземе участие в подобно „голямо празненство”?! Единствено онези, които имат вкуса за това.

Също както веднъж се срещнах с едни бхакти и те попитаха: „Къде живееш?” а аз отвърнах: „Живея извън града в малка ферма; няма течаща вода, няма електричество, нищо няма – съвсем семпло е.” Тогава младите хора рекоха: „Че кого ще го привлече това?” Но всъщност аз бях доволен от този въпрос, защото той показва, че има един вид разделителна линия; ако някой е способен да прекоси това ограничение от малко тапасйа – той може да дойде, той е приет.

Така че онези, които имат еднакъв вкус ще се съберат заедно. Които се стремят да намерят материално щастие общуват едни с други. А ние, които търсим духовно щастие, също ще общуваме. Общуването с бхактите е много вдъхновяващо. Защо? Защото имаме някаква обща цел. И можем да проявим хармонията, която толкова много липсва в света. Можем да я проявим в много различни отношения – в делата си, в това че сме заедно, в идеалите си – в това че се съгласяваме по някои основни въпроси. И тръгвайки от там ние сме съгласни и как да действаме, имаме подобен род дейности. По такъв начин добиваме шанса да достигнем до някакво по-постоянно щастие и удовлетворение.



According to the level of the influence of the gunas, we shall try to find happiness. I think we discussed this many times: when people in tama-guna want to enjoy they drink, have some very bad practices and finally they fight – putting the knife into each-other’s shoulder or back. In rajas they also try to enjoy the senses unlimited. And in sattva they have different source of enjoyment – like knowledge, good behavior, virtuous activities or religious activities… like this.

Once Gaura Kishora das Babaji Maharaj was meeting some of his followers and admirers. And one of them told him that “Tomorrow there is a celebration” – the appearance day of some great vaishnava saint. Babaji Maharaj said: “O, very nice! Then we shall make a big feast!” Then came the question: “A big feast?! We don’t have anything, not even a penny to buy even rice to distribute… what kind of big feast you are talking about?” And he said: “O, we shall fast whole day and chant the holly names and this is our fulfillment.” Who will take part of that “great feast”?! Only those who have the taste for that.

Just like once I met some devotees and they asked: “Where do you live?” And I said: “I live outside of the city in a little farm-house and we have no running water, no electricity, no nothing – very simple.” The young men asked: “And who will be attracted to this?” Actually I was satisfied by that question because it shows that this is a kind of demarcation line; if somebody is able to cross that limitation of little tapasya, he can come, he is accepted.

So those who have the same taste will come together. Those who try to find material happiness, they also associate with each-other. And we, who are searching for spiritual happiness – we shall also associate. Association of the devotees is very impressive. Why? Because you have some common goal. And you can manifest harmony, which is so much missing in the world. In many different respects we can manifest this harmony – in our activities, in our union, in our ideals – that we agree on some basic points. And also starting from that we agree how to act, we have the same kind of activities. And in this way you have a chance to come to some more permanent happiness or satisfaction.



(from lectures of B.K.Tirtha Maharaj, 25.05.2006 and 10.09.2007, Sofia)
The zero dimension is the point, because there is no expansion. The first dimension is the line, the second is the plain, the third is the object, fourth is the time. The time has two faces: limitation on this side and eternity on that side. And on that other side are the next dimensions: the fifth is sat (existence), the sixth is chit (consciousness) and the seventh is anandam (happiness). Then comes the eighth dimension – this is the intensified happiness. And then the ninth is the perfection, the Absolute.
So anandam and intensified anandam – I think this is something that we can grasp. Beyond that we cannot understand. May be it sounds a little theoretical, but think! The space, how it’s arranged – practically we don’t understand, but we are accustomed to that. Time is even more complicated, we understand it much less, but we are also accustomed to time. Eternity we cannot imagine! Existence is just a theoretical word. Consciousness is lacking. Anandam is a dream, happiness is a dream. What to speak of the intensity as a dimension…? But anyway, I fully agree that we should live for intensity.
Devotional service is awakening the dormant divine love in our hearts, which will bring the tenth dimension into our life. What is the tenth dimension? The tenth is ecstasy. But please, control your ecstasies. You have to go to your jobs, so please, don’t tell to your boss: “I’m in the tenth dimension. Sorry, I’m in ecstasy now.” Anyway, until you can say: “I’m in ecstasy”, you are not really in ecstasy. So control your feelings, cultivate them from the inside and be ready for service from the outside. Be practical and mystical at the same time.
Once a devotee asked a mater: “How it happens that my job is successful? How it happens that I sell my goods?” And the master said: “O, there are two explanations: one is practical and the other is mystical.” Immediately everybody was sharpening the ear: “O, now we shall have the mystical explanation of the success!” And he said: “Well, the practical is that you pray. The mystical is that you sell.”  So don’t miss these points. The practical side should be the real mysticism. And the mystical side is that STILL the material world is going on, it still functions.


(B. K. Tírtha Mahárádzs leckéjéből, 2006.05.25 és 2007.09.1; Szófia)
A nulladik dimenzió a pont, mert nincsen kiterjedése. Az első dimenzió a vonal, a második a sík, a harmadik a tárgy, a negyedik az idő. Az időnek két arca van: korlátozottság az egyik oldalon és örökkévalóság a másikon. És a másik oldalon ott vannak a további dimenziók: az ötödik a szat (létezés), a hatodik a csit (tudatosság) és a hetedik az ánanda (boldogság). Aztán következik a nyolcadik dimenzió, ez a felfokozott boldogság. A kilencedik pedig a tökéletesség, az Abszolút.
Ánanda és felfokozott ánanda, gondolom ez olyasmi, amit megérthetünk. Ami ezután következik, nem érthetjük meg. Lehet, hogy ez egy kicsit teoretikusan hangzik, de gondolkodjatok! Gyakorlatilag nem érthetjük meg a tér elrendezését, de hozzászoktunk. Az idő még ennél is bonyolultabb. Többé-kevésbé értjük, de hozzászoktunk az időhöz is. Az örökkévalóságot nem tudjuk elképzelni! A létezés csak egy elméleti kifejezés. Hiányzik a tudatosság. Az ánanda egy álom, a boldogság egy álom. Mit sem szólva az intenzitásról mint dimenzióról…? Bárhogy is, teljesen egyet értek azzal, hogy éljünk intenzíven.
Az odaadó szolgálat feléleszti a szívünkben nyugvó isteni szeretetet, mely életünk tizedik dimenziójává válik. Mi a tizedik dimenzió? Az extázis. De kérlek kontrolláljátok az extázisotokat. El kell mennetek dolgozni, szóval kérlek ne mondjátok a főnökötöknek: „A tizedik dimenzióban vagyok. Elnézést, de most extázisban vagyok.” Amíg azt tudod mondani: „Extázisban vagyok”, addig igazából nem vagy. Irányítsátok tehát az érzéseiteket, belülről ápoljátok azokat, kívülről pedig álljatok készen a szolgálatra. Legyetek praktikusak és misztikusak egyszerre.
Egyszer egy bhakta megkérdezett egy mestert: „Miképpen lehetnék sikeres a munkámban? Hogyan adhatnám el az árumat?” A mester pedig így válaszolt: „Két magyarázat létezik: az egyik a praktikus a másik a misztikus.” Mindenki azonnal elkezdte hegyezni a fülét: „Most megismerjük a siker misztikus magyarázatát!” A mester így folytatta: „Nos, a praktikus az, hogy fohászkodsz. A misztikus pedig, hogy eladsz.” Ne feledjétek tehát ezeket a pontokat. Az igazi misztikának kell a praktikus oldalnak lennie. A misztikus oldal pedig az, hogy az anyagi világ még mindig működik.


(от лекции на Б.К.Тиртха Махарадж, 25.05.2006 и 10.09.2007, София)
Нулевото измерение е точката, тъй като в нея няма разширение. Първото измерение е линията, второто е площта, равнината, третото са предметите, четвъртото е времето. А времето има две страни: от едната е ограничението, от другата безкрайността. И от тази друга страна са следващите измерения: петото – сат (съществуване); шестото – чит (съзнание); и седмото – анандам (щастие). После идва осмото измерение – интензивното, сгъстеното щастие. И сетне деветото е съвършенството, Абсолютът.
До ананда и до интензивната ананда е максимумът, докъдето можем да разберем. Отвъд това на практика не можем. Може би звучи малко теоретично, но помислете: как е уредено пространството – не можем да кажем, че го разбираме, но поне сме свикнали с него. Времето е още по-сложно; не го разбираме, но също така да се каже сме свикнали с него. Вечността не можем да си я представим! Съществуването за нас е просто теоретична дума. Съзнание липсва. Щастието е просто сън, мечта.
А какво да говорим за интензивността като измерение…? Но тъй или инак смятам, че трябва да живеем именно за нея.
Преданото служене събужда в нас спящата божествена любов, която ще доведе десетото измерение в живота ни. Кое е десетото измерение? Екстазът. Но моля ви, контролирайте екстаза си. Налага се да ходите на работа, тъй че моля ви, недейте да казвате на шефа: „В десетото измерение съм. Извинявай, но в момента съм в екстаз.” Тъй или инак, докато можете да кажете „Аз съм в екстаз” не сте наистина в екстаз. Така че контролирайте чувствата си, развивайте ги вътрешно, а отвън бъдете готови да служите. Бъдете практични и мистични в същото време.
Веднъж един бхакта запитал учителя си: „Как става така, че имам успех в работата си? Как става така, че успявам да продавам стоката си?” А учителят отвърнал: „О, има две обяснения: едното е практическо, другото мистично.” Незабавно всички наострили уши: „О, сега ще чуем мистичното тълкувание на успеха.” Тогава учителят казал: „Ами практичното е, че се молиш. А мистичното е че продаваш.” Така че недейте да бъркате двете неща. Практическата страна трябва да бъде истинският мистицизъм. А мистичната страна е, че все пак материалния свят някак продължава да се върти, продължава да функционира.